Skip to content

Column 406

October 15, 2011

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Er zijn zo van die momenten.

De regen hangt als een ragfijn gordijn uit de hemel, grijs valt de dag op de stad. Ik zit uit het raam te kijken alsof ik tachtig ben. Er gebeurt niks. Dankbaar denk ik terug aan dat ene dagje, eerder deze week. Dat dagje zonder jas. Schitterend liep ik in de zon. Meer was er niet: ik en de zon. Ik ín de zon. Heel even volledig weg van al het andere, heel even herleid tot zoogdier – typisch zo’n moment waarop je onder een auto wandelt. Dat is, gelukkig voor mij, niet gebeurd. Ik ben heelhuids zomaar nergens heen de stad ingetrokken en kwam na een uurtje zeer verkwikt weer thuis, alwaar ik vijf liter soep maakte. 

Ja, er zijn zo van die momenten.

 

VRAAG VAN DE WEEK

Wat kun je nog schrijven over Marie-Rose en Frank dat niet reeds geschreven is?

Ik heb met hem in klas gezeten. Hoog opgeschoten tiener, vierkante schouders, krullenbol. Vurig verdedigde hij de Vlaamse Zaak, tegen de leraar in – een CVP’er met een sardonisch lachje. Het gerucht ging dat Frank eens op een zaterdag met een heleboel geloofsgenoten naar Brussel was getrokken, teneinde er in supermarkten tientallen karren vol te laden en die dan aan de kassa te laten staan onder het luidkeels geschalde motto ‘geen Vlaams, geen geld!’ Terwijl ons hoogste doel op zaterdag het draaien ener tong was.

Nee, toen al was het leven hem ernst. Dezelfde ernst, vermoed ik, die je nodig hebt om vijfendertig jaar later met een stervende vrouw te trouwen. Voor die ernst buig ik diep. 

 

AFSCHEID VAN DE WEEK

Dat van de zondagavond in mijn stamkroeg.

Voor u de hulpdiensten belt: nee, ik ben niet plots getroffen door een vlaag van waanzin waarin ik heb besloten om voortaan niet meer op zondagavond in mijn stamkroeg binnen te vallen. Het is overmacht: de zaak is voortaan dicht op zondag. 

Dat valt te betreuren. Het was er op zondagavond fijn toeven. U moet rekenen: voor journalisten is zondag een werkdag en wat is er aangenamer dan na urenlange slavenarbeid een vertrouwde afspanning te mogen betreden, een welverdiend groot glas bier te bestellen en dat vervolgens dankbaar leeg te drinken terwijl men eens monter om zich heen kijkt? Niets, zou ik zeggen. 

Ik heb van de zondagavond in mijn stamkroeg afscheid genomen met een Rochefort 10. Daarna ben ik huiswaarts gewandeld, alwaar mij een diepe existentiële crisis overviel.

 

GOED NIEUWS VAN DE WEEK

We zullen deze week het wereldrecord Regering Vormen breken.

En hoe! 249 dagen, pfff, daar lachen wij eens mee. Nee, wij zullen dat wereldrecord dermate verbeteren dat alleen wijzelf het ooit nog kunnen overtreffen. Intergalactisch zal er met eerbied en ontzag over ons land worden gesproken, eeuwige roem zal onze staatslieden ten deel vallen, van heinde en verre zullen mensen en Klingons zich in dichte drommen hierheen reppen teneinde het wonder met eigen ogen te aanschouwen. 

Het spreekt vanzelf dat dit zeer goed nieuws is voor onze economie. Die dichte drommen willen vermaakt worden. Ze willen eten, drinken en slapen. Ze willen souvenirs kopen. Tijd dus om die ouwe hersenen eens te laten knetteren en bijvoorbeeld leuke sightseeingtours te bedenken langs de kastelen en eethuizen en achterafkamertjes, of hippe tentoonstellingen van alle al dan niet gefotografeerde onderhandelingsnota’s, of een allerschattigst poppetje van pakweg Joëlle Milquet dat, almaar driftiger, het woord neen opdreunt in honderd talen – waaronder vanzelfsprekend het Klingon: Qo’. Léuk!

Ik loop op 17 februari alvast een ererondje.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: