Skip to content

Column 356

October 16, 2011

MAN VAN DE WEEK

De immer bruisende Piet Huysentruyt.

Veel Vlaamser dan Piet kan men niet worden. Glimmend rond, de lach op de loer. Minnaar van het leven, heraut van de smaak. Weg met gezond en lang leve lekker. Ziedaar een mens die deugt.

Er was champagne, op de Boekenbeurs. Topcijfers, alweer. Meer dan een half miljoen zijn het er nu – kent ù iemand die niemand kent met een boek van hem in huis? En zijn het geen boeken, dan zijn het potten en pannen en mixers en grills en kruiden en wat er nog zal volgen. Piet is overal. 

In die alomtegenwoordige hoedanigheid was hij deze week te gast in De Laatste Show. Hoe hij daar zat, glunderend, ginnegappend met de befaamde bard Sting en de zeer versierde basketneger Dennis Rodman: ik wed dat Piet dat een lekkerder gevoel vond dan die Michelinster van weleer. 

We bestaan slechts uit momenten.

 

WET VAN DE WEEK

De antiseksismewet die we nog niet hebben.

Vicepremier Joëlle Milquet wil dat er zo’n wet komt, hoe moeilijk het ook is om seksisme sluitend te definiëren. En wel hierom: omdat, zo blijkt uit onderzoek en enquêtes, bijna acht op de tien Belgische vrouwen seksistische gebaren, opmerkingen of voorstellen moeten incasseren.

Kijk, dat vond ik meteen lastig. Ofwel wéten we wat seksisme is en dan kan je het onderzoeken, ofwel weten we het nog niet – wat hier blijkbaar het geval is – en wat valt er dan te onderzoeken en te enquêteren? Indrukken? Aanvoelen? In zo’n geval kan je hooguit besluiten dat bijna acht op de tien vrouwen misschien wel lange tenen hebben.

Als seksistisch zwijn heb ik de indruk dat mevrouw Milquet het onmogelijke probeert: bij wet lompheid verbieden.

 

 ANTWOORD VAN DE WEEK

In mijn woonkamer.

Ziedaar het antwoord op de deze week helaas veel te weinig gestelde vraag ‘Waar was u toen de Muur viel?’

Ik zat in mijn woonkamer en schoot vol. Op tv zag ik mensen met een veel te kleine hamer en beitel verwoed inhakken op een veel te grote muur. Het leek zinloos. Maar net dàt het gebeurde, maakte het zinvol. Dat het gebeurde en niet werd tegengehouden. En dat het getoond werd, te zien was op alle televisies ter wereld – of toch bijna. 

Ik heb sindsdien meer dan eens geprobeerd te achterhalen waarom ik toen volschoot. Was het omdat ik besefte dat ik voor het eerst in mijn leven wereldgeschiedenis zat te aanschouwen? Voor de moord op John F. Kennedy was ik te jong, voor de maanlanding te veel bezig met de eerste Tourzege van Eddy L. Merckx – die vanzelfsprekend veel belangrijker was dan het feit dat er zo’n 380.000 kilometer diep in de ruimte twee mannen uit een vertimmerd minibusje waren geklauterd en een paar uur op de Maan hadden rondgewandeld – en de verjaardag van mijn broertje, dat knap zes werd. 

Of schoot ik toen vol omdat ik meende dat ik me daar wel iets kon bij voorstellen, bij wat die mensen aan die muur voelden? Jaren eerder was ik in het Oostblok geweest. Ik had er mensen ontmoet die je schuw aankeken als je ze iets aanbood, vervolgens schichtig om zich heen spiedden en finaal mompelend van nee schudden, het hoofd diep tussen de schouders, de blik naar beneden. Bange mensen. Bang van alles, bang van elkaar. Misschien, zo bedacht ik, was één van die mensen die daar nu zo amechtig stonden te hakken wel die bange man die al die jaren geleden in dat restaurant mijn fooi had geweigerd. Ik wenste het hem toe. En in gedachten hakte ik met hem mee. Trots en verbeten, tot bloedens toe. Er is geen grotere pijn dan angst.

(Gepubliceerd in Het Laatste Nieuws in 2009.)

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: