Skip to content

Column 358

October 16, 2011

LIJSTJE VAN DE WEEK

Er is Eddy, die zijn fiets vasthoudt en hem bemoedigend toespreekt als hij erop gaat zitten. Er is Lucien, die met zijn sjaaltje helpt wuiven als zijn favoriete voetbalploeg iets aardigs doet. Er is Ramses, zijn ietwat schichtige doch naar verluidt uiterst betrouwbare voorproever. Er is Ronny, zijn snelbinder die in een oogwenk doorgenomen documenten op stevige stapeltjes legt. Er is André, die de ladder vasthoudt als hij in zijn tuin een appel wil plukken en de geit wat bokkig lijkt. Er is Kim, zijn voedingsadviseur die samen met zijn fitnesscoach Evy waakt over zijn frituurbezoek. Er is Julien, zijn vaste kleerhanger, die al jaren ’s nachts zijn pakken draagt en onbeweeglijk blijft teneinde ze niet te verfromfaaien. Er is Firmin, zijn trouwe sokophouder, die al jaren in zijn broekspijpen verscholen zit en het beenwit afschermt. Er is Wilfried, er is Jean-Luc, er is Marianne.

Nee, met zo’n team kan Yves Leterme niet mislukken. 

 

CADEAU VAN DE WEEK

De Shakti Mat (68cmx42 cm, 69 euro, hierbij afgebeeld, ontklede dame niét inclusief).

Het betreft hier een schuimmat in naar verluidt hippe kleuren met noppen vol plastic pinnen – van 4.000 voor de aspirant-masochisten tot 8.000 voor de gebreveteerde watjes. Men gaat erop liggen en voelt in eerste instantie pijn – kijk eens aan –, maar raakt vervolgens zalig verdoofd door de endorfines die het lichaam daartegen aanmaakt, bezweert ons de verdeler van kwestieuze mat. 

Mij lijkt het een prima geschenk voor kleurloze mensen aan wie je niet weet wat gegeven, voor vervelende mensen aan wie je helaas een cadeau moet geven en voor schlemielerige mensen wier aura wat kaduuk staat.

Maak u dus maar zorgen als u er straks eentje krijgt.

 

VASTSTELLING

Veel ontroering wordt er ons niet gegund.

Neem nu die meneer Rom Houben, die na drieëntwintig jaar uit zijn denkbeeldige coma wordt gehaald en zowaar tot communicatie in staat blijkt. Op de vraag van een tv-journaliste of hij nu nog plannen heeft antwoordt de heer Houben na enig langzaam getik met zijn begeleide vinger op een letters pruttelend klavier en bij monde van de kinesitherapeute die de vinger heeft begeleid: “Gelukkig zijn is voorlopig voldoende.”

Het antwoord is zo overweldigend dat ik, schier verdoofd, in mijn zetel achteroverval en in existentieel gemijmer verzink. Ziedaar, zo bedenk ik, een mens die de hel heeft overleefd, de verschrikkelijkste aller eenzaamheden, de altijddurende weerloosheid tegen de waanzin. Ziedaar een mens die gelukkig zijn gelijkstelt met de afwezigheid van ondraaglijke kwellingen. En meteen bedenk ik erbij hoe volstrekt futiel mijn eigen verzuchtingen – en bij uitbreiding die van het hele klagende volkje dat wij toch zo gaarne zijn – wel klinken en welke bespottelijk kleingeestige wezens wij dan wel zijn, in vergelijking met de grootsheid van de eenvoud die Rom Houben heet. In nederige ontroering schenk ik mezelf een glaasje Laphroaig Quarter Cask in, daarbij niet mopperend over het feit dat de fles bijna leeg is. Integendeel, ik doe zelfs mijn best om een beetje blij te lijken.

Een oogwenk later – nog voor ik naar de whiskywinkel heb kunnen hollen – blijft er van mijn ontroering niet veel over. Boerenbedrog, zo meent een terzake beslagen wetenschapper stellig. Rom Houben ziét dat klavier niet eens; hoe kan hij dan weten waar hij zijn tikvinger wil hebben? ’t Is zonneklaar dat die kinesitherapeute het allemaal verzint. 

Zullen we het Rom Houben ooit kunnen vragen?

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: