Skip to content

Column 361

October 16, 2011

VRAAG VAN DE WEEK

Waar dacht ù aan, toen u in de file stond?

Ik heb de gruwelijkste dingen gedacht. 

Let wel, de eerste uren ging het nog. Ik had Radio 1 ingeruild voor Klara en gaf mij over aan onwereldse schoonheid. Dat Bach-motet ‘Jesu, meine Freude’, die sonate voor piano en viool van Schubert, dat ‘Stabat Mater’ van Vivaldi: heerlijk. Blijmoedig staarde ik voor me uit, onderwijl het zwerk bewonderend in al z’n tinten van vuil grijs. Daarna was het tijd voor een uurtje Berlioz. Mooi meegenomen, want het was alweer een hele poos geleden dat ik nog zijn ‘Harold en Italie’ had beluisterd. Reeds na enkele maten zette ik het op een licht vrolijk pom-pom-pom, daarbij vriendelijk om mij heen blikkend naar niemand in het bijzonder. Zalig gleed de tijd voorbij. 

Toen werd het vijf uur. Die afspraak van drie uur, die kon ik ondertussen wel vergeten. En al dat werk dat nog lag te wachten werd er ook niet minder op. Verdomme. Een beetje nijdig stopte ik drie Tic-Tacjes in mijn mond. Als ik hier dan toch moet sterven, zo bedacht ik, dan liefst met een frisse adem. Plots begon er een vervelende meneer te praten. Ik keek om heen: er zat niemand anders in mijn auto. Geërgerd begreep ik dat de vervelende meneer uit de radio kwam. Weg, gij! Terug naar Radio 1. Die braakte onheilsberichten, afgewisseld met slecht nieuws. Machteloos onderging ik de werkelijkheid. Mijn bloeddruk steeg tot ver boven het kwik, mijn benen verkrampten, mijn rug bezweek en mijn neus bleek leeggepeuterd. Ik verloor mijn zelfbeheersing. In de hoop mijn eigen ellendige situatie te verzachten door andermans nog gruwelijker leed, wenste ik mensen de vreselijkste dingen toe. Patrick Dewael: een aanval van eerlijke schaamte! Yanina Wickmayer: een tenniselleboog! Die meneer Stéphane Quartiero uit Moeskroen: één pannenkoek! 

Over de laatste kilometer deed ik een klein half uur. Woest (doch voorzichtig) draaide ik de parking op. Met een machete tussen de tanden stormde ik naar binnen, klaar om een slachting aan te richten waarbij die van Sabra en Shatila zou verbleken. Iemand keek mij aan en zei: ‘Ha, daar ben je. Er zijn broodjes voorzien.’

Gillend stortte ik mij op mijn machete.

 

JOS VAN DE WEEK

Hoewel ik een vriend Jos heb die deze week vader is geworden (van een kindje – goed gedaan, Jos!), kies ik toch voor Jos Ghysen, door het magazine Clickx uitgeroepen tot Blogger van het Jaar. De man is bijna 84. Dat is op zich natuurlijk geen verdienste – zo zijn er heel veel mensen van zelfs bijna 85 –, maar de boodschap is helder: gezelligheid kent geen tijd.

Zijn eerste stukje werd gepubliceerd in oktober 1944. Nog in diezelfde maand pleegde veldmaarschalk Erwin Rommel zelfmoord, maar het verband tussen die twee gebeurtenissen kan niet onomstotelijk worden bewezen. De jaren gingen voorbij. Den Duits werd verslagen, Elvis brak door, mannen lieten hun haar groeien, de olie werd duurder, mannen droegen beenwarmers, Ulla en Fredje wonnen goud, mannen schoren hun schaamhaar. En al die tijd bleef Jos schrijven. Niet noodzakelijk over wat hierboven staat – al schreef hij wel enkele zinnen over Elvis (in ‘Olivienne’, uit ‘Met een Majoor op Schoot’) – maar toch: het kroop waar het niet gaan kon. Jos schreef, schrijft en blijft schrijven. 

Het is goed dat oude mannen schrijven. Zij zijn de bewakers van oude woorden.

 

TERUGBLIK VAN DE WEEK

Die op het thans zieltogende decennium.

Drank van het decennium: Laphroaig Quarter Cask.

Vrouw van het decennium: mijn dochter.

Citaat van het decennium: ik ga er een maandje tussenuit.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: