Skip to content

Column 368

October 16, 2011

VASTSTELLING VAN DE WEEK

De befaamde podiumkunstenaar Sergio zou met z’n auto tegen een boom durven knallen. Maar eerst zou hij een pak anderen mee de dood in sleuren.

Die ijzingwekkende mededeling deed de heer Quisquater in een interview met deze krant. Als reden gaf hij op dat hij geboycot wordt. Helaas mochten we niet vernemen op welke wijze die boycot zich manifesteert. Heeft men andere slechte turners in dienst genomen om op zangtornooien flikflakkend over het podium te evolueren? Worden zijn prachtliederen thans door brederborstigen gekweeld? Hebben alle tv-producers ter wereld eendrachtig besloten dat kwajongensschap voortaan in schier vlekkeloos Nederlands dient te worden vertoond? We hebben er het raden naar. 

Wat we wel weten, is dat de heer Quisquater op zoek gaan naar werk beneden zijn waardigheid vindt: “Dat doe ik niet. Als ze me echt willen, kunnen ze me vinden.”

Toen was ik hem kwijt. 

Met zelfmoorddreigingen moet je toch een beetje uitkijken, vind ik. Ofwel voer je ze uit – en dan heb je er niks aan –, ofwel voer je ze niet uit en dan neemt niemand je nog ernstig.

 

VRAAG VAN DE WEEK

Mag men, zoals de Britse euroscepticus Nigel Farage, Herman Van Rompuy “een dweil” noemen?

Zeer zeker. Zoals men mensen “kwal” mag noemen, of “mestkever”, of “erger dan Caligula”. Men doet maar. 

Men kan het ook niét doen. Zoals men wijn verkiest boven azijn.

 

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik ben een beetje opgelucht, maar ben daar niet trots op.

‘Mijn’ Carrefour moet niet dicht. Het blijft zoals het is: ik stap uit de deur en wandel erheen in vier minuten – maar het kan in drie. Ik vul er mijn zakken en wandel naar huis in vijf minuten – ’t zijn zware zakken. Ziedaar klein geluk.

Klein geluk was ook: als knaapje voor het eerst in de Superbazar. O, Superbazar, Gij onuitputtelijke bron van Alles! Overal waar ik kijk, zie ik Uw overvloed! Mag ik U mijn spaarpot aanbieden?

Je herinnert je de kassiersters. Netjes gecoiffeerde dames in een gifwolkje van goedkoop parfum en een stofjas van pijnlijk roze, die je vriendelijk doch beslist aankeken. Zij heersten. Het was een voorrecht om bij hen te mogen aanschuiven. Nederig legde je je aankopen aan hen voor. Dan namen zij die één voor één ter hand, bekeken ze even keurend van nabij en legden ze vervolgens wat verder op de band. Dat was het teken dat je ervoor mocht betalen. Dankbaar gaf je hen je geld. 

In de nagalm op de sluitingsberichten weerklonk onder meer dat uit klantenbevraging blijkt dat de kassiersters van Carrefour onvriendelijk, respectloos en gedemotiveerd zijn. 

Als ik uit mijn deur stap, zie ik vier minuten later vooral vrouwen met studerende kinderen en leningen en immer hardnekkiger lichamelijk ongemak. 

 

BEDENKING VAN DE WEEK

Ik ben lang niet alleen.

Volgens cijfers van de Belgian Entertainment Association worden nog altijd negen op tien muziekalbums ‘in een doosje’ in huis gehaald. Fijn zo, Belgen. Lang leve ouderwets!

Ik vind: je moet wat in handen hebben, iets kunnen vastpakken. Zo’n elpee, dat was pas een feest. Een cd is al maar een heel klein feestje meer en dat gedownload is echt helemaal niks. Graaien in het ijle.

Hetzelfde met foto’s. Ze staan nu op computers. Gedaan met het gezellig laten rondgaan, van hand tot hand, van lach tot lach. Gedaan met bladeren, gedaan met voelen. Kijken mag, aankomen niet. 

En schraler wordt het leven.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: