Skip to content

Column 376

October 16, 2011

DAGBOEKFRAGMENT VAN DE WEEK

Het is één uur. De zon schijnt voortreffelijk wanneer ik mij richting middagmaal begeef. Dat middagmaal bevindt zich – door omstandigheden die men weleens Geen Zin Om Te Koken noemt – in een afspanning niet ver van huis. Nu scherpt niets zozeer de eetlust aan als een fikse wandeling, doch aangezien ik slechts een klein hongertje heb, kan een korte wandeling volstaan. Bovendien stelt zich men zich niet ongestraft al te langdurig bloot aan zonneschijn – bleek is beautiful. Gelukkig hangt er een grauwe schaduw over me heen, als een hoogstpersoonlijke donderwolk die van geen wijken weten wil en mijn schedeldak aldoor afschermt van al te grote blijdschap van bovenaf. En wel hierom: ik heb net vernomen dat de Open VLD uit de federale regering stapt en dat premier Leterme onze geliefde vorst het ontslag van zijn kabinet heeft aangeboden. Het land kantelt. Somber en ongerust betreed ik het pand.

Een keurige jongeman verwelkomt me vriendelijk, wijst me een prima plekje, licht discreet de lunch toe aan en noteert instemmend mijn bestelling. Vreemd. Geen dertig seconden later brengt een charmante jongedame me mijn biertje. Ze is zwierig zwanger, glimlacht en zegt ‘meneer’. Vreemd. Wéten ze het nog niet?

Het is een lekker biertje. Ik neem meteen twee slokken naeen – om een beetje te bekomen. Dan blik ik om me heen. De zaak zit aardig vol. Keuvelende tafeltjes, genoeglijk gebrom, somtijds onderbroken door gul gelach. Vreemd. Weten ze het écht nog niet?

Een slok later duikt plots een montere manspersoon op die mij vloeiend voorziet van brood en boter en soep en me schier blijgemutst smakelijk eten wenst. Ik kijk hem na terwijl hij fluks naar de bar stapt en acht seconden met de keurige jongeman en de charmante jongedame praat. Ze schieten alledrie in de lach. Twee seconden. Dan gaan ze alledrie weer aan de slag. Met vrolijke ogen. Nee, ze weten het dus nog niet.

Het is soep met balletjes. Altijd lekker. Ik sla mijn meegebrachte tijdschrift open en doe alsof ik eetlees. In werkelijkheid spits ik de oren, teneinde flarden op te vangen van de gesprekken aan de tafeltjes om mij heen. Er moet toch iémand zijn die het weet?

Voetbal. En koers. En voetbal. En het weer. En koers. En voetbal. En de vulkaan. En vakantie. En koers. En een nicht van Cécile die op pensioen gaat. En een feestje. Jolijt! Moedeloos begin ik te eetlezen.

Een koppel met baby komt de gelagzaal binnen. Koppel één en al glunder, baby in zo’n dure vouwkar, krijsend – die wéét het, bedenk ik in een flits. Doch dan buigt mama zich glunderend over de vouwkar en baby zwijgt, plots gloeiend van geluk. Papa tilt glimmend de kar het opstapje op en met verstrengelde armen glijdt het koppel dieper de gelagzaal in, de vouwkar gezamenlijk voor zich uit duwend, ik wed tot in een hoekje waar borstvoeding niet wordt aangerekend. Zoveel is duidelijk: die weten het óók niet.

Daar is – niet geheel onverwacht – de montere manspersoon weer. Of het me gesmaakt heeft. Terwijl ik zorgelijk ‘ja hoor’ stotter, verwisselt hij cirquedesoleilgewijs mijn leeg soepkommetje voor een vol bord. Ziedaar een haantje, stel ik vast. Als van achter zijn rug tovert de manspersoon een kom vrolijke frietjes tevoorschijn, waarna hij me ten tweeden male smakelijk eten wenst en opgewekt weer in het genoeglijk geroezemoes verdwijnt.

Troosteloos staar ik het haantje aan. Jij zult het ook wel niet weten, makker, bepeins ik, waarna ik toesla – met dood gevogelte heb ik nu eenmaal geen medelijden. Zeker niet als het zich in een rode wijnsaus bevindt. Heel even vergeet ik de onontkoombare werkelijkheid. 

Die staat van genade wordt verlengd wanneer de charmante jongedame me vier bladzijden verder (diepte-interview met een sportman) een koffie brengt, niet zonder me vooraf te hebben gevraagd of het dood gevogelte naar wens was en de restanten van het karkas uit mijn gezichtsveld te hebben verwijderd. 

Ik drink de koffie, reken af en stap buiten. De zon valt op mijn bolletje. Snel pieker ik me mijn wolk bijeen. Ze weten het niet – of het kan ze niet schelen. Niet meer.

 

KNELPUNTBEROEP VAN DE WEEK

Bisschop.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: