Skip to content

Column 377

October 16, 2011

BRIEF VAN DE WEEK

Aan de heer Yves Leterme, 

premier van niet zo goed lopende zaken

 

Vertrouwelijk (Dus néé, Yves, niét voor Twitter bestemd! Af, zeg ik!)

 

 

Meneer de eerste minister,

 

 

Zie ons hier nu zitten. U veiligheidshalve gedegradeerd tot lijsttrekker voor de Kamer in West-Vlaanderen, ik op deze zonnige middag net voor het 1 mei-weekend binnenskamers aan mijn schermpje gekluisterd in plaats van zorgeloos op een welgelegen terras, verversing binnen handbereik. ’t Is proper.

Ik herinner mij dat ik u jaren geleden in deze kolommen eens ter kroege heb genood – een afspanning gepast genaamd De Kleine Nachtmerrie –, alwaar wij onder het genot van enkele streekbieren de staat der dingen zouden bespreken, daarbij een kwinkslag niet schuwend. Het is er nooit van gekomen. Wellicht omdat ik het al die tijd veel te druk heb gehad met verbaasd toekijken. Dat valt te betreuren, al was het maar omdat ik meen dat men meer opsteekt van zijn critici dan van zijn medestanders. Zo had ik van u graag eens vernomen wat er beter kan aan deze wekelijkse bijdrage. Helaas, het zal bij een droom blijven.

Doch ook u, meneer de eerste minister, had ongetwijfeld uw voordeel kunnen doen met onze colloque singulier. U zou bijvoorbeeld omstandig de gelegenheid hebben gekregen om aan een eenvoudige volksjongen uit te leggen wat u bedoelt met zinsneden als ‘Mij treft geen schuld’, ‘Ik ben fier’ en ‘Ik zie me nog een hoofdrol spelen’. Want, ziet u, daarvan snapt zo’n eenvoudige volksjongen nu eens geen snars. Hij aanschouwt het falen en meent dat zulks aanleiding moet zijn tot nederige bescheidenheid en het achterwaarts uit de zaal terugschrijden. Dat is hem zo geleerd. Een mens moet niet al te rap content van z’n eigen zijn.

Net dàt is wat mij zo bevreemdt aan uw publieke verschijning: u lijkt het maar niet te beseffen. U hebt drie jaar lang de burgers in opperste verwarring gebracht en u zegt: ‘Mij treft geen schuld’. U hebt drie jaar lang alle mogelijke hulp moeten inroepen om niet tenonder te gaan en u zegt: ‘Ik ben fier’. U hebt drie jaar lang het vertrouwen én de zenuwen van uw 800.000 kiezers danig op de proef gesteld en u zegt: ‘Ik zie me nog een hoofdrol spelen’. U doet me denken aan een slager die bedorven koteletten verkoopt en het varken daarvan de schuld geeft. 

Eerder deze week, meneer de eerste minister, moest ik ook al even aan u denken: toen het bericht viel dat de Engelse schrijver Allan Sillitoe op 82-jarige leeftijd was overleden. Kijk eens aan, bromde ik met opgetrokken wenkbrauwen, en in een bui van onbestemde nostalgie peuterde ik mijn exemplaar van zijn ‘The Loneliness of the Long-Distance Runner’ tussen Shakespeare en Snoek vandaan. Op de achterzijde van het boek (kostprijs 1,5 dollar, uitgegeven door The New American Library, Inc.) staat een citaat eruit: ‘Cunning is what counts in life, and even that you’ve got to use in the slyest way you can; I’m telling you straight; they’re cunning, and I’m cunning!’ Ja, toen moest ik even aan u denken.

Niet dat ik u ook maar enigszins wil vergelijken met het hoofdpersonage. Dat is – mocht u per toeval het boek niet hebben gelezen – een opgeschoten tiener in een grauw verbeteringsgesticht, die in het sombere Engeland van de jaren vijftig met de moed der wanhoop probeert een miezerig bestaan in de arbeidersklasse te ontstijgen, teneinde voor zichzelf een toekomst te creëren. Bij u lijkt het me meer een kwestie van verleden. 

Uw voorzitter neemt het van u over. Zij zal straks – nu eens vanop de fiets, dan weer vanuit een strakgesneden mantelpakje – de Senaatslijst trekken, in een poging het landelijk sérieux van uw partij te vrijwaren. U mag doen waar u goed in bent: vanuit het zuiden van uw provincie opwaarts reiken. Vergeet vooral niet vismijnen en varkensboeren te bezoeken, en vantijds een nijvere vrouwenbond.

Zo, meneer de eerste minister. Het terrasje lonkt. Ik denk dat ik maar eens een voorschotje neem op het Feest van de Arbeid, binnensmonds de vijfde regel van de Internationale murmelend: ‘Sterft, gij oude vormen en gedachten!’ Lijkt u dat wat?

 

Met dorstige groet,

 

Uw cafécorrespondent 

 

PS: Wat vond u van Vinokourov?

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: