Skip to content

Column 397

October 16, 2011

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik heb al die pensioencijfers niet bekeken.

Let wel, ’t was ongetwijfeld vakwerk, het dossier dat deze week enkele dagen naeen in deze krant werd gepubliceerd. De kwestie was: ik dùrfde niet. Ik durfde niet nagaan hoe het gesteld is met mijn financiële toekomst – die overigens met een rotvaart op me afstormt; dat men dààr eens flitspalen zet! Misschien kwam ik wel te weten dat ik weldra mistroostig rillend onder een gammel afdakje zal zitten verkommeren, de winter, de kou, de honger, de machteloosheid, de eenzaamheid en bij uitbreiding het leven zelve vervloekend. 

’t Is stom, natuurlijk. Ik had moeten kijken. Ik had moeten kijken en beseffen dat het te laat is. Dat ik veel te weinig heb gespaard. Dat ik veel te veel heb geleefd. 

Pensioen is zoals lottowinst: iets wat anderen overkomt. 

 

TRAUMA VAN DE WEEK

Het oudenburgtrauma. 

Let op mijn woorden: dat wordt een klassieker in de vakliteratuur. Zoals het stockholmsyndroom.

Overdrijving is de norm. Alles is veel. Niets is nog een beetje. We hebben de nuance geofferd op het altaar van het effect. We hebben onszelf wijsgemaakt dat schreeuwen en doof blijven beter is dan luisteren en fluisteren.

Is het fijn, als negenjarige door een meneer en een mevrouw van de politie ondervraagd worden? Nee. (PlayStation, dàt is fijn.) Spannend, dat is het wel. (Net als PlayStation, overigens.) En misschien is het zelfs een beetje eng, ja. Bijvoorbeeld omdat die meneer van de politie een groot glimmend voorhoofd heeft en die mevrouw een snorretje. Maar even later, op de speelplaats, wordt er alweer druk en vrolijk getaterd, gehuppeld en gesprongen. 

Het échte trauma, dat zit in het hoofd van mama.

 

VRAAG VAN DE WEEK

Wat heeft Lesley-Ann Poppe dat ik niet heb?

‘Dikke borsten’, zult u zeggen. ‘En een diploma in de handelswetenschappen.’ 

U hebt gelijk. Doch er is meer. Lesley-Ann Poppe is een vrouw van het ondernemende type, en dat ben ik volstrekt niet. Vandaar, bijvoorbeeld, dat zij wél Misses Globe-World Belgium is geweest, en ik niet. (Ik ben ooit eens Maria Magdalena geweest, doch dat telt niet mee, want dat was maar om te lachen.)

Ze heeft ook een veel mooiere naam dan ik. Lesley-Ann Poppe. Met zo’n naam breek je door. Die past prachtig op affiches. Ik zie het zo al voor me: ‘Guess Who’s Coming to Dinner, starring Spencer Tracy, Sidney Poitier and Lesley-Ann Poppe’. Dat wérkt. ‘Guess Who’s Coming to Dinner, starring Spencer Tracy, Sidney Poitier and Jan Devriese’ werkt niet. Daar komt geen hond naar kijken. 

Lesley-Ann Poppe is een flits. Zoals een oud vrouwtje dat in deze donkere dagen in je ooghoek sterft wanneer jij flink peddelend voorbij fietst terwijl het, een iets te grauwe sjaal om het vogelig nekje geslagen, schuifelend de voordeur dicht duwt en onwillig de winter in huis laat. 

 

HOOFDDEKSEL VAN DE WEEK

Ik twijfel nog: de baardmuts, of de werkpet van Sinterklaas.

Van geen van beide had ik ooit eerder gehoord. Om allebei moest ik beschaafd, weze het besmuikt lachen. 

Eerst bekeek ik de werkpet en een vaag doch diep gevoel van welbehagen welde in me op. Tot welk een praktisch vernuft de mens toch in staat bleek! Gedaan met in wieken van sinterklaashelikopters versplinterende mijters, besefte ik plots. Dat zullen de kindjes prettig vinden. Daarna aanschouwde ik de baardmuts en prees in gedachten de bedenker ervan – moge zijn nageslacht met eenzelfde oprechte onnozelheid begiftigd zijn, zo bad ik bij gebrek aan god tot Nietzsche. 

Die zweeg, zoals gewoonlijk.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: