Skip to content

Column 311

October 17, 2011

STEUNBRIEF VAN DE WEEK

Geachte Wendy Van Wanten,

 

Het is met grote voldoening en voorwaar diepe ontroering dat ik deze week kennis heb genomen van uw juridische stappen tegen het vermaarde weekblad Dag Allemaal. Eindelijk, dacht ik. Eindelijk is er iemand die moedig genoeg is om het voortouw te nemen in de strijd om het recht op privacy. Ware ik niet zo vies van tenen, ik zou uw voeten kussen. 

Ik beken: zelve ben ik niet moedig genoeg. Het is mijn lot om als een bange wezel door het leven te sluipen, schier aldoor schichtig om mij heen spiedend en vantijds van pure schrik een kakje doend. Gelukkig draagt een wezel geen broek. 

U daarentegen, geachte Wendy Van Wanten, u draagt wél een broek – althans voor zover ik weet, afgaand op de talloze afbeeldingen van uw deels ontklede lichaam die mij in de jongste vijfentwintig jaar onder ogen zijn gekomen. Naar verluidt bestaan er mannen die, louter op basis van die afbeeldingen, al een kwarteeuw krols lopen. Men herkent ze aan hun blik. Een blik van spijt en berusting. Spijt om wat is en berusting in wat nooit zal zijn. Of andersom – ik wil ervan af zijn. 

Ze doen ons wat aan hé, geachte Wendy Van Wanten, die bladen. Tjonge. Nee, het leven is geen pretje, voor ons Bekende Vlamingen. Wij begrijpen mekaar. Dezelfde problemen. Neem nu mij. Al die moeite die ik moet doen om mijn drinkgewoonten uit de pers te houden! Laatst nog iemand van The Times uit mijn stamkroeg gegooid – en dat voor een bange wezel. Om te bekomen dronk ik meteen een Rochefort van tien graden met een duikbootje Laphroaig Quartercask. Waarlijk, ’t is geen leven. Doch zolang men niet dood is leeft men, nietwaar? 

Het gerucht doet de ronde, geachte Wendy Van Wanten, dat u niet alleen fotografeerbaar vlees doch ook zangeres bent. Als dat zo is, hoeft u zich daar helemaal niet voor te schamen – integendeel zelfs: u hebt mijn steun. Ik vind dat u het volstrektste recht hebt om te zingen in uw privacy. Daar wordt iedereen blij van. 

Het is dan ook met deze wens, geachte Wendy Van Wanten, dat ik thans afscheid van u neem: dat iedereen blij moge zijn. Dat u des ochtends uw hoogstpersoonlijke Franske blij toezingt, al dan niet met broek. Dat vervolgens desbetreffend Franske u blij controleert op het al dan niet aanhebben van een broek. En dat, tenslotte, de rest van de wereld blij niet toekijkt.

Met collegiale groeten,

 

Het Dier van de Week

PS: ik heb anders nog wel zo’n zwart oogbandje op overschot. 

 

TERUGKEER VAN DE WEEK

Ik dacht eerst even aan die van de kat van de buurvrouw hier twee huizen verder, na drie maanden. Er brak een spontaan straatfeest uit waarbij de buurvrouw zich dermate liet gaan, dat ze finaal als een dronken lor in haar deurgat neerplofte – ik zag nog nét hoe de kat zich langs haar wrong en ervandoor ging, de nacht in. Doch dat is anecdotiek – zo het al niet verzonnen is. Dé terugkeer van de week is vanzelfsprekend die van Lance Armstrong. Lance de winnaar.

Ik hou niet zo van winnaars. Al dat gedoe van ‘ik haat verliezen’ en ‘tweede is niks’, ik word er snel moe van. Altijd weer datzelfde deuntje. Zijn me dat saaie pieten. Pfff, winnen is voor losers. De schoonheid van de nederlaag, ja, dààr zie ik wel wat in. Prachtig tenonder gaan is het hoogst haalbare. De esthetiek van het falen – het sterven als meesterwerk.

Mensen die weleens een fiets gezien hebben vragen zich thans massaal af of Armstrong Het nog kan. Teneinde zich daarover een mening te vormen, verslonden deze mensen de jongste dagen al wat de media hun voorschotelden. En dat was niet min. Ik geloof dat alleen de doden niet aan het woord zijn gekomen – of hebt ù soms Frank Vandenbroucke gehoord? Wat er ook van weze, àlle geïnterpelleerden waren het over één ding roerend eens: ‘Het zal ofwel lukken, ofwel mislukken.’ Het meest uitgesproken was nog Bernard Hinault, slechts vijfvoudig Tourwinnaar. Hij haalde de schouders op en zei: ‘Pfff, we zien wel.’ Typisch Bretoens.

Ik kan niet in het hoofd kijken van mensen met één teelbal – en dat is ook niet mijn ambitie –, doch ik weet één ding: onderschat nooit adrenalinejunkies. Of nee, ik weet twéé dingen: onderschat nooit adrenalinejunkies en wees niet te enthousiast over de communautaire dialoog.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: