Skip to content

Column 317

October 17, 2011

VRAAG VAN DE WEEK

Mag men op tv een forel met botersaus bereiden naar aanleiding van het feit dat dit Hitlers lievelingsgerecht was? 

Nee, vinden sommigen van hoofdzakelijk joodse geaardheid, want op die manier bewijst men deze uiterst gevaarlijke Oostenrijkse amateurschilder teveel eer: men vermenselijkt hem. Dus die aflevering van Plat Préféré mag dinsdag niet op antenne.

Hoezeer ook ik die reactie begrijp, snappen doe ik ‘m niet. Alsof er ook maar iemand na het zien van hogervermelde visbereiding zou gaan besluiten dat die Hitler eigenlijk wel een fijne kerel was. 

Wat ik ook niet snap, is dat de makers van dit tot dusver charmante tv-programma gemeend hebben dat ze de forel van Hitler vandoen hadden. Nu al. Mij leek dat eerder iets voor een tweede of derde reeks, of voor een spin-off: Dining with Dictators, The Mass Murder’s Meal, ik roep maar wat – in het Engels, ik geef het toe.

Nu, van mij mag het, de forel van Hitler op tv. Ik ga niet kijken. Veel te veel graten.

 

TORTELDUIFJES VAN DE WEEK

Maya en Chris.

Werd u er ook zo vrolijk van, van het aanschouwen van de glunderende snoeten van Maya Detiège en Chris Dusauchoit? Je kon er deze week niet naast kijken: twee tijdschriftcovers én samen in TerZake. 

Het had iets ontregelends, vond ik, zoals ze daar in volmaakte symbiose zaten op te lichten, in de studio, Maya en Chris. Iets préttig ontregelends. De relevantie van het geheel ontging me een beetje, maar ik zag twee synchroongloeiende veertigplussers en dacht: kijk eens aan. Waarna ik vrolijk werd. (Ik moest me inhouden, of ik deed een dansje.)

Doorgaans zijn veertigplussers op tv lieden die plots arm zijn geworden, of heel erg ziek, of verschrikkelijk eenzaam en ontzettend verdrietig, of dat alles samen. Veertigplussers zijn de kneusjes. Zij Die Geen Pensioen Meer Zullen Hebben. Vijftigplussers, die hébben al een pensioen. En veertigminners zijn gedreven, gezond en geliefd. Daartussen zieltoogt de verdoemde generatie.

Tot deze week dus. Toen kwamen Maya en Chris ons de blijde boodschap verkondigen: dat ze zwanger van liefde voor mekaar zijn. Waarna ze roekoeënd ten hemel stegen.

 

BRIEF VAN DE WEEK

Geachte heer Dyab Abou Jahjah,

 

Laat ik maar met de deur in huis vallen: ik blijf u een beetje een vreemde landgenoot vinden. U praat zo dialectisch.*  U bent zo vermoeiend. U weet het allemaal zo goed. Hoe doét u dat toch? Dat moet echt lastig zijn. Zelve weet ik het allemaal niét. Ik suf maar raak. Bij hoge uitzondering hakkel ik weleens iets dat voor betekenisvol wordt aanzien, doch doorgaans berust zulks op een jammerlijk misverstand dat gelukkig snel wordt rechtgezet. Bij u is het net andersom. Tjonge.

Begrijp me evenwel niet verkeerd, geachte heer Dyab Abou Jahjah: ik stel uw vrijspraak niet in vraag. De rechter heeft gesproken en luisteren zullen we allen – zo werkt dat hier min of meer. Wat me uit uw discours van de jongste dagen echter is bijgebleven, is dat u het voortdurend over ‘rechtvaardigheid’ hebt. Verwart u niet met ‘gerechtigheid’? Dat bestaat namelijk wél.

Reeds, geachte heer Dyab Abou Jahjah, verstout ik mij hier af te sluiten. Ik wens u wat minder peper in uw gat.** Ik wens u wat meer Maya en Chris. 

Met gehakkelde groeten,

 

Uw suffende correspondent

 

* Waarmee ik niet bedoel ‘met regionale tongval’. Ik wil u niet beledigen. Trouwens: ik ben zelf óók afkomstig uit een streek.

** Waarmee ik niet bedoel ‘pikante paprika’s in uw rectum’. Ik wil u niet beledigen. Trouwens: ik heb zelf óók – of nee, laat maar.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: