Skip to content

Column 324

October 17, 2011

VASTSTELLING VAN DE WEEK

In jaren geen vreemder assisenzaak gezien dan deze van Geneviève Lhermitte.

Een assisenzaak maakt het proces van de samenleving. Die samenleving wordt een spiegel voorgehouden. Een spiegel waarin het zelden prettig kijken is, doch de balsem voor de pijn van dat kijken bestaat erin dat je wat wijzer wordt. 

Van deze assisenzaak word je niet wijzer. Ja, je vernéémt wel dingen. Dat er psychiaters zijn die achteloos omspringen met noodkreten van hun patiënten, bijvoorbeeld. Je kunt dat onwaarschijnlijk vinden. Dat er alleenstaande mannen zijn die onder één dak wonen met een gezin van zeven dat ze financieren. Je kunt dat akelig vinden. Dat er gezinshoofden zijn die heelder dagen vanaf een uur of vier tot diep in de avond in herensauna’s verblijven en daar geen graten in zien. Je kunt dat bedenkelijk vinden. Dat er in een mensenhoofd kortsluiting ontstaat en waanbeelden woeden die in verwoesting hun vervulling vinden. Je kunt dat begrijpelijk vinden. 

Maar wijzer word je niet. Wie goed toekijkt, ziet enkel leegte. 

 

TIP VAN DE WEEK

De kerstdecoratie is dit jaar bij voorkeur wit en gevels beklimmende kerstmannen zijn niet langer in.

Het staat in alle bladen. Met een foto erbij, om de lezer een idee te geven van wat men bedoelt met ‘wit’. (Helaas ontbreekt de foto van een gevel waar de klimmende kerstman niet meer hangt.) 

Ik heb niet zoveel met ballen en lintjes en engelenhaar. Ik ben altijd meer een jongen van het stalletje geweest. Als het stalletje er stond, wist je: nu is Kerstmis écht niet meer veraf. En het aardige eraan was dat jij dat stalletje zélf mocht zetten. Dan mocht je op zolder, via het uitschuiftrapje dat altijd zo lekker ratelde. Dan mocht je De Dozen helemaal tot beneden dragen, De Dozen én Het Stalletje. Dit alles onder het liefdevolle doch op dat moment hoofdzakelijk uiterst waakzame en vantijds licht zenuwachtig knipperend oog van vader, die daarbij niet naliet je met goede raad en bruikbare richtingsaanwijzingen te overdonderen. 

Vervolgens begon je met het echte werk: het schikken der figuren. Dat vergde niet alleen een vaste hand en een goed dieptezicht, doch ook een ijzeren geheugen. Het resultaat diende immers een exacte replica te zijn van de schikking van het jaar daarvoor. (Ik beperk mij nu even tot de krachtlijnen: schapen en herders buiten, koningen onder het afdak en de os links en de ezel rechts.) Het hoogtepunt volgde, zoals dat hoort, op het einde: het moment waarop het peertje achter in het stalletje aan mocht. Dan daalde het licht over hen neder, en wierpen zij een schaduw en werden zij heel even levend en lagen de herdertjes bij nachte en lagen ze bij nachte in het veld en hielden ze vol trouwe de wachte en hadden ze hun schapen geteld. 

En toen hoorden ze Nana Mouskouri zingen.

 

DINGETJE VAN DE WEEK

Dat groene dingetje van Marc Coucke. Je kleeft het op je gsm en de slechte straling verdwijnt. Je roodgloeiend hoofd is niet langer roodgloeiend en daar hoor je blij om te zijn, want zo’n roodgloeiend hoofd is geen gezicht.

Het dingetje heeft ook een naam: E-Waves Phone Chip. Nu, dan weet je het wel: dit is niet alleen bestemd voor de Vlaamse Ardennen; Down Under mag ook. 

Ik moet bekennen: ik zit een beetje in spanning uit te kijken naar de eerste in mijn omgeving die zo’n groen dingetje gebruikt. Dapper moet je zijn, denk ik. Dapper en een beetje fanatiek. Ik gok op een Cercle Brugge-supporter.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: