Skip to content

Column 338

October 17, 2011

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Het droevigst van al was dat er zo weinig Jacques Dutronc te horen was.

Met dat cactusgevoel bleef ik achter nadat ik op Radio 2 de top zestig van de jaren zestig had overschouwd. Niet zozeer omdat er zo weinig Jacques Dutronc te horen was geweest, eigenlijk, doch veeleer omdat er zoveel Adamo in onze gehoorbuisjes was geramd.

In gedachten zie ik mijn twee nichten (die men toen in kringen waarin men bij wijze van maatschappelijke ongehoorzaamheid een vermoeden van baard droeg lekkere kippetjes vond doch niet als dusdanig durfde te omschrijven uit vrees een antirevolutionaire toek op het schurftig behaarde bakkes te krijgen van de oude zak die desbetreffende kippetjes had verwekt) in hun kamertjes staan dansen. Ik herinner me geen Adamo. Ik herinner me Jacques Dutronc. En Michel Polnareff. En Hugues Aufray – omdat dat zo’n malle naam is. En iets dat ‘Letskis’ heet (waarbij het zaak was zich middels een belachelijk hupdansje door de kamer te bewegen). Ik herinner me de onbestemdheid van het gevoel. Je stond erbij, keek ernaar, hupte vantijds even mee. Wist je veel.

Nu weet je ’t. Nu heeft dat gevoel een naam: zorgeloosheid. 

 

CITAAT VAN DE WEEK

“Dit is geen echte bestuur. We zijn al maanden bezig zonder beslissingen.”

Aldus sprak deze week op de hem geheel eigen wijze Didier Reynders, de opperste emanatie van het politiek genootschap MR, over de regering waarvan hij een immer blinkende vicepremier is – hij blonk terwijl hij het zei.

Begin juni zijn er verkiezingen en ik heb er echt geen zin in. Mijn leven is een aaneenschakeling van verkiezingen. En iedere keer weer word ik geacht te weten wie het geschiktst is voor deze of gene al dan niet royaal bezoldigde functie. Waarna een vicepremier zegt dat we al maanden bezig zijn zonder beslissingen. 

De heer Reynders is naar verluidt een razend intelligent man. Net dàt is het verontrustende.

 

VERHOUDING VAN DE WEEK

Drie op één miljoen. Zo groot is de kans dat een Senseo ontploft. Dat liet producent Philips deze week met veel gevoel voor corporate identity weten.

Ik moet bekennen dat ik sindsdien niet meer zo goed in mijn keuken durf komen. Schichtig blik ik eerst even om de hoek, teneinde mij ervan te vergewissen dat de Senseo niet op ontploffen staat. Vervolgens haal ik diep adem en stap ik zo dapper mogelijk richting aanrecht, onderwijl kwestieus apparaat niet aankijkend, bang als ik ben dat ik het in een onbedoelde oogwenk tot explosie zou brengen. 

Ach, waar zijn de tijden dat men bij het bereiden ener verse kop koffie niet voor ontploffingsgevaar diende te vrezen? 

Ik kan het u wel vertellen: die tijden liggen achter ons. Het zijn de tijden van toen – herinneringen aan leuke liedjes, melodietjes even niet meegerekend –, toen koffie nog iets wonderlijks was en je flinke spieren moest hebben om dat wonder te helpen geschieden. Spieren die zo flink waren, dat je ze pas op je zesde had. Pas dan mocht je van mémé (voor de jongere lezers: oma) met de koffiemolen aan de slag. Het loodzware ding tussen de knietjes geklemd, de ene arm er om heen geslagen, de andere handgewijs op de kouwelijke knop die bovenop het molentje zat. “Allez, draai maar”, zei mémé (oma dus) even bemoedigend als zorgelijk, waarop je er een rùk aan gaf waarvan je schoudertje uit de kom schoot. 

Toen even later het schoudertje weer in de kom was gezet (dank u, mémé) en diezelfde mémé eerst zelf een paar keer het molentje had rondgedraaid, maalde het armpje de weerloze koffiebonen genadeloos tot iets wat je helemaal niet lustte.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: