Skip to content

Column 340

October 17, 2011

VRAAG VAN DE WEEK

Hoe zou het nog zijn met het proletariaat?

Je hoort er tegenwoordig niks meer van. Gisteren ook weer niet, ter gelegenheid van 1 mei. Tevergeefs zat ik te speuren naar opstandig gemor van onderdrukt gepeupel. Het enige wat ik hoorde was de echo van de zoef waarmee enkele dagen tevoren in Gent een aandeelhoudersschoen naar een bestuurdershoofd was gevlogen. Voorts was er alleen stilte. Stilte die ik trakteerde op een vet streepje Bach. (Even tussendoor: met JohannMatters gaat het uitstekend, dank u. Het ledenaantal neemt geruststellend langzaam toe en we gaan ook dit jaar weer lekker niet fietsen in het Zwarte Woud.)

Het alleraardigste aan de 1 mei van dit jaar, wed ik, was dat die op een vrijdag viel.

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Uit iets wat men in onderzoekskringen gemeenzaam ‘onderzoek’ noemt, is gebleken dat we om de zeven jaar ongeveer de helft van onze vrienden kwijt raken.

Het aardige van zo’n bericht is dat je meteen zelf even aan het rekenen gaat. En tevreden vaststelt dat dat bij jou niet het geval is.

Dat jij godzijdank al vele jaren met dezelfde bietekwieten de dood tegemoet danst.

Ik zie trouwens niet wie ik eruit zou moeten gooien, uit mijn vriendenkring, om plaats te maken voor een andere bietekwiet. Ze zijn allemaal even boeiend. Een wilde greep: de ene doet aan trendy kapsels, de andere aan maatschappijkritiek, een derde heeft iets met kippen, een vierde dan weer iets met ziektes, kortom, er valt altijd wel wàt te lachen. Bovendien: ’t zijn stuk voor stuk serieuze investeringen geweest en ik reken op rendement. Voor de aanstormende oude dag.

Om maar te zeggen: ik vermoed dat de onderzoekers iets geheel anders bedoelden met ‘vriend’. Iets waarmee je een tijdlang tennist, bijvoorbeeld, om samen tevergeefs naar de lekkere wijven te gluren. Of iets waarmee je de bittere jaren wegdrinkt, tegen mekaar op lallend in de zure walm na sluitingstijd. 

Tja, met zùlke jongens wil je natuurlijk geen acht jaar door.

 

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik heb onlangs een sigaret gerookt die zodanig lekker was, dat ik meteen erna enorme zin kreeg in seks.

 

KLOMPEN VAN DE WEEK

De steenklompen in het heelal. 

Mensen die het goed bedoelen, vragen me vantijds met een zweem van verbaasde ongeduldigheid wanneer ik nu eindelijk eens een boekje ga laten publiceren met het publiceerbaarste uit deze column. Telkenmale moet ik het antwoord schuldig blijven. 

Deze week heb ik begrepen waarom. Omdat het niks betekent, zo’n boekje. Een steenklomp in het heelal met mijn naam erop, ja, dàt lijkt me wel wat – en liefst bij leven. Zoals recentelijk drie Belgen te beurt is gevallen: een astrofotograaf, een astronoom en de secretaris van de Vereniging voor Sterrenkunde. Voortaan zweven dus door het zwarte zwerk drie steenklompen genaamd Luc Vanhoeck, Claude Doom en Frank Tamsin. Zij bevinden zich op veilige afstand van elkaar, zodat Luc Vanhoeck niet tegen Claude Doom kan aanbotsen terwijl Frank Tamsin machteloos toekijkt. 

Nee, veel onsterfelijker dan een steenklomp in het heelal kun je niet worden. Dan zit er, over pakweg vijfduizend jaar, zo’n joch in een weide door z’n sterrenkijker te turen. De nacht is helder en koud. Naast hem zit vader, die de thermoskan openschroeft en een dampende kop soep inschenkt – soep van moeder, altijd véél lekkerder. Plots slaakt het joch een kreetje van verrukking. Dan kijkt het z’n vader aan en zegt vol gelukzalige opwinding: ‘Papa, ik heb net De Week van Devriese gezien!’

Glimlachend suis ik verder.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: