Skip to content

Column 343

October 17, 2011

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik ben er een beetje uit. 

Dat komt ervan, als een mens zich een paar weken zo lenig als het oude lijf toelaat over de verkiezingen buigt. Politiek is niet om te lachen – vraag dat maar eens aan Bart Somers.

Sta me daarom toe u eerst wat te vervelen met enkele dingen die waar zijn.

Er is, zo las ik deze week, een nieuw scheikundig element officieel erkend. Het 112de, en daarom heet het Ununbium, wat min of meer Latijn is voor één-één-twee. Ununbium is – tot dusver – het zwaarste scheikundig element: het weegt 277 maal zwaarder dan het lichtste, zijnde waterstof. Het werd voor het eerst waargenomen in 1996, toen men lood beschoot met zink-ionen. Ununbium bestaat 240 miljoensten van een seconde.

Vreemd genoeg moest ik toen héél even denken aan de Vlaamse onafhankelijkheid.

 

BEDENKING VAN DE WEEK

Je zal maar Bart De Wever zijn.

“Ik weet nog niet in welk toneelstuk ik meespeel”, zei hij zondagavond op tv, tijdens het afsluitende kopstukkendebat. Hij had dan wel gewonnen, maar wàt precies, dat wist hij nog niet. Misschien hooguit de zitjes in het parlement. 

Net dat is één van de vele redenen waarom ik blij ben dat ik geen succesvolle politicus ben: dat je, waar je ook kijkt, om je heen alleen maar mensen ziet met wie je een schizofrene relatie dient aan te gaan. Een leven van evenwichtsoefeningen op het onzichtbare koord tussen ver- en wantrouwen. Daar word je op z’n minst knettergek van. 

Dat vindt Bart De Wever niet erg. ’t Is een kleine prijs, die hij met graagte betaalt. Alles voor het Hogere Doel. (Zonder romantiek geen politiek.) En ach, die builen en blutsen, die schaafwonden en breuken, die dolksteken en gifbekers, die overleeft hij wel. 

Ik hoop het. Niet omdat ik ooit 240 miljoensten van een seconde in een onafhankelijk Vlaanderen zou willen leven, wel omdat ik in Bart De Wever een – alvast voor politici – zeer zeldzame kwaliteit onderken: die van de zelfspot. (Op de vraag ‘Wat is zelfspot?’ antwoorden de meeste politici: ‘Een spot die voortdurend op mijzelf gericht is.’)

Cynici zullen opwerpen dat die zelfspot een trucje is, een handigheidje waarmee je de rest te vlug af bent. Zij dwalen. Zelfspot is geen kunstje, het is een aandoening, een onvermijdelijkheid. Een zijnswijze, zo u wil. Zij vloeit voort uit het oneindige besef der eigen relativiteit – niét der relativiteit van de eigen overtuiging. De overtuiging is absoluut. Zoals het romantici past.

 

VRAAG VAN DE WEEK

Gaat ù kijken?

Ik niet. Ik wil het niet zien. Mijn favoriet pittig kereltje in een jurk op een podium, grappend en grollend? Nee, dank u. Dan doorsta ik nog liever, slechts gehuld in zeep en roze veren, een gangbang in een voetballersdouche. 

Waarlijk, mijn hart sloeg 240 miljoensten van een seconde over toen ik vernam dat Justine Henin zich enkele weken in het zuiden des lands theatergewijs aan de vrolijkheid zal wagen. Een komedie, in godsnaam. Alsof er al niet genoeg treurigheid is. 

Niet dat ik meen dat Justine het er slecht vanaf zal brengen. Welintegendeel, zij zal dat uitstekend doen. Of dacht u misschien dat Justine genoegen zou nemen met knoeiwerk? Ha, dan kent u Justine nog niet! (Ik wel, doch ik verkies daarmee niet op te scheppen.) De kwestie is: mooier dan het was kan het nooit meer worden. En dus is het altijd lelijker. Want even mooi, dat bestaat niet. 

We zijn tot rangschikken gedoemd.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: