Skip to content

Column 346

October 17, 2011

VRAAG VAN DE WEEK

Die paar verlichte geesten die dinsdagmiddag aan het voetbalbondsgebouw stonden teneinde Axel Witsel “crapuul!” en “moordenaar!” toe te schreeuwen: hadden die daarvoor speciaal een dagje vrij genomen?

 

LAND VAN DE WEEK

België.

Ik heb er echt mee te doen, met België. Dan wordt onze felgeteisterde natie al eens geprezen, en ’t is verdorie in karamellenverzen. Bonjour tristesse.

Het begint al – o verrassing – bij het begin:

‘Vandaag, als het even mag,

neem ik een besluit over noord en zuid

Vandaag hijs ik snel de vlag,

want de trein ontspoort tussen zuid en noord’

Tussen zuid en noord. Het staat er. Thuis best, oost west, dan maar? En: mars, voorwaarts? En: rechts-links, rechts-links, rechts-links? Voorts is het me een volstrekt raadsel hoe de zanger denkt een ontsporende trein te kunnen afstoppen met een vlag. Als ik hem een goeie raad mag geven: hou die vlag alvast nààst je, jongen. 

In de tweede strofe beweert steller ‘In ons hart klinkt er één verhaal”. Hé? Mij is het nog nooit overkomen, dat er een verhaal in mijn hart klinkt. Bij mij is ’t altijd in de oren. In de derde strofe poneert steller ‘Vandaag is de eendracht groot, zijn we eensgezind, da’s niet idioot’. Daaruit kunnen we afleiden dat na ‘eensgezind,’ de inspiratie een beetje op was – wat pijnlijk bevestigd wordt in de vierde strofe, alwaar steller ons bezweert ‘Wij delen dezelfde passie, wij leven dezelfde droom’. Hoezo, wij delen dezelfde passie? Er zijn mensen wier passie erin bestaat in een grijze schort naar het zwerk te staan turen! Het zinnetje waarvan ik evenwel pas helemaal intriest word, is ‘wij leven dezelfde droom’. Als je de droom leeft, dan is alles toch perfect?

Geachte dames/heren Wauters/Vanhie/Fernande/Wauters, hierbij verklaar ik uw lied ‘Leve België’ hersendood.

 

SPIN VAN DE WEEK

Het flink uit de harige kluiten gewassen exemplaar dat begin deze week des avonds plots opdook op de muur achter de tv en vandaaruit een forse wandeling inzette langs schilderijen, haardvuren, boekenkasten, drieluikjes, wandklokken en jaarkalenders van de brandweer en de Post. Ik besefte meteen: het seizoen van de nieuwe tv-programma’s is aangebroken. Je kunt er donder op zeggen dat die twee natuurfenomenen gelijktijdig in de woonkamer opduiken. 

Reeds niet lang daarna had ik een aflevering van ‘De Beste Hobbykok van Vlaanderen’ en ‘So You Think You Can Dance?’ gezien. Zeer tot mijn genoegen. Het enthousiasme waarmee mensen op tv worstelen met een kreeft dan wel zich een verdraaid knietje huppen, vind ik telkens weer ontroerend. Wat je ziet, is namelijk – schrik niet, geachte dames/heren Wauters/Vanhie/Fernande/Wauters – passie. Glunderend in het zweet huns aanschijns hakken ze een uitje fijn, zwaaien ze een beentje uit, rollen ze met de schouders, blussen ze met wijn. Glunderend, en tegelijk geheel in zichzelf verzonken, ééngeworden met het moment. Daarbuiten bestaat niets. 

Voorts moet je rekenen dat koken en dansen twee fel onderschatte, veeleisende disciplines zijn. Ik heb mij aan allebei gewaagd en ik kan u verzekeren: het is het ene, of het andere – je zult zo’n Peter Goosens nooit in een strak maillootje over de planken zien zweven, terwijl hij om de haverklap een fladderende Sergio Herman omhoog steekt.

Ik heb overigens voor koken gekozen. Eensgezind! Da’s niet idioot.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: