Skip to content

Column 349

October 17, 2011

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Eén op vijf ouders straft zijn kind nooit. 

Dat blijkt, zo las ik deze week in deze krant, uit een grootscheepse bevraging. Voor alle duidelijkheid: het betrof hier een bevraging van ouders. En gelukkig maar. Vraag zoiets aan kinderen, en je kunt je hele onderzoek uit het raam gooien. Kinderen zijn nu eenmaal onbetrouwbare sujetten – al wie ooit zelf kind is geweest zal dat beamen.

Zo’n kind dat nooit wordt gestraft, ik heb er waarlijk mee te doen. Wat het al niet mist! Er bestaan prachtige straffen! Op je knieën in klompen moeten zitten, bijvoorbeeld, met réchte rug en in elke hand een gevulde bloempot die je boven je hoofd dient te houden. Dat is van een ontroerende schoonheid, zeker als je nagaat dat het alternatief pakweg een pak ransel met de riem is. 

Dan zit je daar. Het lijden als loutering. Tijd om na te denken over je schandelijk gedrag. Hoevéél tijd, dat weet je niet. Dat beslist de beul. Je zit daar en je denkt en denkt en denkt, je denkt je gek – om de pijn niet te voelen. De knietjes kraken, het rugje rammelt, een schoudertje scheurt. Negeren. Denken. Denk desnoods: pijn is beloning.

Wie van de riem krijgt, heeft geen tijd om te denken. 

 

VRAAG VAN DE WEEK

En wie zal er dan voor het hondje zorgen?

Ziedaar mijn grootste bekommernis toen ik vernam dat Justine Henin dra weer de hort op gaat teneinde triomfen te oogsten en de beurs te spekken. Even tevoren had ik foto’s van haar gezien met een hondje – nu eens zat het aan de leiband, dan weer achter het stuur. En telkenmale keek het hondje vrolijker dan het baasje. 

Zou het hondje mee mogen, op trainingskamp en wereldreis? Lekker gezellig in een kooi in het vrachtruim – of zou het een businessseatje krijgen? En zou er dan een hondjesjuf meereizen, die het hondje op gezette tijden uitlaat en in nederige dienstbaarheid het drolletje opraapt? 

Of zal het hondje achterblijven, in een fraai hotelletje met zicht op zee en bediening in livrei? Met in zijn kamertje aan de wand een fraai afwasbaar portret van Justine, waaraan het af en toe eens dankbaar kan likken? 

Overigens meen ik te hebben opgemerkt dat mijn favoriet pittig kereltje tegenwoordig borstjesachtige welvinkjes heeft. Dat is geen goed voorteken.

 

RIK VAN DE WEEK

Indien Paul Jambers Rik Jambers had geheten, had hij misschien een wàterkansje gehad – zo’n dik boek, je moet het toch maar schrijven, respect –, doch de Rik Van De Week is natuurlijk geheel terecht Rik De Saedeleer.

Wat heb ik zitten genieten, toen hij dinsdagavond in het vermaarde tv-programma Phara ten tonele verscheen teneinde zijn 85-jarig licht te laten schijnen over onze nationale voetbalploeg. Wàt hij zei, was volstrekt irrelevant – hoewel hij volkomen gelijk had. Ik sloot mijn ogen en luisterde. De stem deed alles.

Ze worden almaar minder talrijk, de mensen die louter stem en daardoor des te meer zijn. Die in ons collectief bewustzijn zijn binnengeslopen als de herauten van glorie en neergang. Die – nu eens jubelend, dan weer jammerend – ons meesleepten in de heerlijke onzekerheid die voorafgaat aan triomf dan wel deernis. 

Rik De Saedeleer is zo’n mens. Hij hoeft het niet eens te roepen, dat amechtige ‘Daar is ‘m! Dààr is ‘m!’ Zelfs al zegt hij gewoon: ‘Voetballers. Wie zijn ze? Wat drijft hen?’, dan nog ben ik in een oogwenk op een plek waar het heerlijk toeven is. Ik nestel me in zijn stem en ga nooit meer weg.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: