Skip to content

Column 352

October 17, 2011

VASTHEID VAN DE WEEK

De “rustige vastheid” die premier Van Rompuy ons naar eigen zeggen biedt.

Je probeert je er iets bij voor te stellen, bij die rustige vastheid. Het lukt je niet. Te abstract. Geef me iets concreets, zeg je. Cijfers, bijvoorbeeld.

Een noodlottige gedachte. Van die cijfers snap je helemààl niks. De honderden miljoenen euro’s vliegen je om de oren – ongeacht of ze nu bestaan of niet. Tureluurs staar je uit het raam.

Het waait hard. De wind klettert door de kruinen en stuwt vale wolken over het land. Het licht wordt grijs. Een klein oud vrouwtje met boodschappentas op wieltjes komt de straat ingewandeld en wordt midscheeps door de wind gevat. Ze kromt zich vooruit, dun flapperend, een schuin streepje mens.

Heb vertrouwen, zegt de premier, I know what I’m doing. Hij kijkt ernstig. 

Ernstig kijk ik terug. 

 

CITAAT VAN DE WEEK

“Het medisch onderzoek op school is vernederend.”

Aldus sprak, namens de Vlaamse Scholierenkoepel, Jeff Bortels. Hij voegde daar verduidelijkend aan toe: “In je ondergoed in een koude wachtruimte op een bankje zitten met je klasgenoten of je gewicht horen met anderen erbij: dat kan gewoon niet.”

Ik heb even moeten opzoeken wat die Vlaamse Scholierenkoepel eigenlijk is – er woont onder mijn dak al lang geen schoolgaande jeugd meer. Blijkt het een vereniging te zijn die zo’n zeshonderd leerlingenraden in Vlaanderen overkoepelt, over alle netten en onderwijstypes heen. Anders gezegd: de kwestie lééft.

Ik moet zeggen: ik kan mij de vernedering niet herinneren. Wel het onbehagen. Het wat ongemakkelijk half stiekem heen en weer zitten kijken. Heeft Vuile Dirk wel een schone onderbroek aan? En zijn dat daar geen jongenstietjes? En o wat heeft Piet gekke knobbeltenen. Even later stapte Piet met z’n knobbeltenen een deur binnen waarachter hij z’n broekje moest laten zakken en een dokter beroepshalve z’n teelballetjes ter hand nam. 

De opmerkelijkste zinsnede uit wat Jeff Bortels zei is evenwel: ‘Je gewicht horen met anderen erbij: dat kan gewoon niet.’ Jongens en meisjes van twaalf, dertien jaar vinden dus dat hun gewicht een der bestbewaarde geheimen moet blijven. Waar zouden ze die obsessie toch vandaan hebben?

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Frank Vandenbroucke was een toxicomane narcist die in een zelf verzonnen schijnwereld leefde en met wie je geen halve afspraak kon maken.

Tot die bevinding kwamen enkele VDB-kenners dinsdagavond in het vermaarde Canvas-programma Phara. Ik zat het beduusd aan te gapen en bedacht hoe zielig hij was geweest, daar in Mendrisio, in z’n truitje-van-niks, tijdens de parcoursverkenning halvelings meepeddelend met de Belgen die wél de nationale driekleur mochten dragen op dat WK. Nog net op de foto: het jongetje dat bij de kerels wilde horen. Het jongetje dat dacht: als ik maar hard en lang genoeg doe alsof, gaan ze het op den duur wel geloven, krijg ik ook zo’n tricolore truitje en word ik wereldkampioen. En dan krijg ik bloemen en kussen en het allermooiste truitje ter wereld en juicht iedereen me toe en houdt iedereen van mij. Dan ben ik Eddy Merckx.

Ik heb het in deze kolommen tot bloedens toe geschreven: dat hij een coiffeursalonketen had moeten beginnen, een modemerk had kunnen worden, jonker voor het leven, geprezen en geëerd. 

Tevergeefs. Voor minder dan aanbidding deed hij het niet. De grootsheid van het eeuwigdurende moment.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: