Skip to content

Column 283

October 25, 2011

AFSCHEID VAN DE WEEK

De ernstige mens in mij dient te zeggen: dat van de eerbiedwaardige tv-journalist Miel Louw, doch de ernstige mens in mij ligt even op de bank te bekomen van Het Leven, zodat u het moet stellen met de tiener in mij en die zegt: afscheid van de week? Dat van Arne Jansen.

Ik meen mij te herinneren dat ik de heer Jansen voor het eerst mocht aanschouwen en -horen in ‘Op Losse Groeven’, een Nederlands tv-programma dat de oudere coiffeurs onder u zich ongetwijfeld nog herinneren vanwege de snor van de presentator. Een kunstwerk was het. Gepommadeerd geluk.

De heer Jansen zong in dit programma een lied getiteld ‘Meisjes met rode haren’. Dat vond ik al meteen interessant, want er wàren niet zoveel meisjes met rode haren. Welk groot geheim betreffende deze raadselachtige wezens zou de heer Jansen mij onthullen, zo vroeg ik mij – weliswaar in andere bewoordingen – af. Het antwoord liet niet op zich wachten: reeds in de tweede versregel verklapte de heer Jansen mij dat ‘die kunnen kussen, dat is niet mis!’ 

Meer hoefde ik niet te weten. Als een mantra spinden de regels zich in mijn tienerhoofd. Als ik ooit de gelegenheid kreeg, moést ik een meisje met rode haren kussen, want dat was niet mis!

Jàren speurde ik driftig de horizon af.

Ik herinner me het moment waarop ik haar mocht kussen. Ze was jong en vurig – het gerucht ging dat je zelfs aan haar borstjes mocht zitten. Wilde krullen had ze, halflang, en een brutaal bekje, en ogen tussen groen en bruin waarmee ze je aldoor half spottend aankeek. Lief. En ik mocht haar kussen.

Arne Jansen heeft zich van het leven benomen. Zesenvijftig was hij. Bezweken onder de ondraaglijkheid van het bestaan. Bezweken onder de herinnering aan succes. Van hieruit neem ik voor hem mijn hoed af en buig dankbaar. Hij heeft mij een hemels moment bezorgd.

En néé, ik heb er geen klierkoorts aan overgehouden.

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

We blijven in de coiffeursfeer.

Immers, wat vernam ik deze week? Er is een haarlok van John Lennon geveild. Voor amper 34.000 euro – zodat je al gauw vijf haarlokken van John Lennon moet dokken voor ocharme één A4’tje originele Mozart-partituur. Ik zeg u: er zijn geen normen en waarden meer.

John Lennon. Over hem sprekend wordt men opa, zo men het al niet was. Zevenentwintig jaar dood. Veertig geworden. Dierf naar verluidt weleens met een gebruikt condoom op het hoofd uit een hoerenkot gestrompeld komen, de deugniet. Heeft een paar liedjes verzonnen die weliswaar niet over meisjes met rode haren gaan maar wel in het westers collectief geheugen zitten, en dat is niet mis. Had op het Amsterdams hotelbed van waaruit hij langharig met Yoko de wereldvrede aan het promoten was een vel papier liggen waarop geschreven stond: ‘hair peace’.

Hoeveel vrede kan je kopen voor 34.000 euro?

 

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Er staat een kerstboom in mijn huis.

Hij is nét iets langer dan ik ben. Er hangen lichtjes in, en kerstballen en engelenhaar. Hij is, voor een kerstboom, mooi. 

’t Zijn de lichtjes die het ’m doen. Men kijkt ernaar met half dichtgeknepen ogen en men ziet het uitspansel. Sterrenhemel. (Als men zijn bril afzet, flonkeren de sterren nog méér.) De herdertjes lagen bij nachte. 

Dat was alweer een jaar of tien geleden, zo’n heuse kerstboom in huis. Ik zeg altijd: er zijn nu eenmaal kerstboomrijke en kerstboomarme tijden, en in kerstboomarme tijden moet men flink zijn – denk maar eens aan de moslims; die hebben nóóit een kerstboom in huis, en hoor je die janken? Nee toch? Welaan dan, wees gewoon dankbaar als u bij thuiskomst een kerstboom aantreft. Feliciteer desgevallend aangenaam verrast én bewonderend de aanwezigen met hun puik werk en begeef u vervolgens stante pede naar de stad, alwaar u de neringdoenden verbaast door uw vrijgevigheid. Laat, teneinde even voorspelbaar als ontieglijk geknoei aan de keukentafel te vermijden, uw aankopen meteen als kerstcadeau verpakken en stap daarna wijselijk een van gezelligheid gonzende tapperij binnen. Daar drinkt u een Ename blond als ware het een Westvleteren.

Ondertussen vallen thuis reeds de eerste naalden op het vloerkleed, in een onstofzuigbare verstrengeling.

 

ONTHULLING VAN DE WEEK

Dit is de laatste column van dit jaar. 

Ik ga een wijle thuis bij de kerstboom zitten, denkend aan meisjes met rode haren, John Lennon en de ondraaglijkheid van het bestaan – dat is niet mis. 

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: