Skip to content

Column 285

October 25, 2011

FANBRIEF VAN DE WEEK

Geachte heer Crombé,

 

Vooreerst verschoning dat ik mij tot u richt via deze kolommen, doch een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn – u zult het met mij eens zijn dat e-mail een véél minder betrouwbaar communicatie-instrument is dan het lijkt – en ik wil er zeker van zijn dat dit vertrouwelijk schrijven u op discrete wijze bereikt, zonder dat het plebs – of erger nog: de pers – er weet van krijgt. Genadeloos zouden ze zijn, de vuige honden.

U bent me er eentje, geachte heer Crombé. Praalzucht kan een mens vergeven worden, doch niet indien men praalt met andermans goed – u kent dat volkje wel, dat zich laat fotograferen bij een op straat geparkeerde exclusieve sportwagen en later, bij de foto, tegenover de vrienden opsnijdt over hoe lekker het ding wel rijdt. Klaarkomen als een eunuch. Nee, met dat soort mensen wilt u niet geassocieerd worden. U bent een heer van stand – toch in het diepst van uw gedachten. Helaas voor u bent u in het diepst van uw gedachten ook een oetlul. 

Zeker, geachte heer Crombé, een mooi meisje van negentien is een mooi meisje en mooie meisjes mogen bekeken worden – net zoals ook lelijke meisjes mogen bekeken worden. (Ik vermeld dit er even bij, om geen klachten te krijgen van de lelijke meisjes.) In ieder van ons huist een geil beest, in ieder van ons huist een triest dier. Zaak is om het beest aan de ketting te houden en het dier in z’n mand. Laat het daar maar liggen, in z’n mand, met geloken blik en luie oren, vantijds zuchtend snuivend, denkend aan de vergankelijkheid van schoonheid en de kracht van het verval. En als het dier dan na verloop van tijd uit z’n mand naar de tafel sjokt, laat het doen; laat het doen als het op een stoel gaat zitten, pen en papier neemt en zich aan het schrijven zet. Laat het doen – soms volgt er iets moois.

In de krant van gisteren roept mijn collega Marc Coenegracht in zijn eerbiedwaardige hoedanigheid van societyjournalist – dat zijn mensen die, geloof me vrij, meer weten dan Einstein kon onthouden – u op om ermee te stoppen. Marc Coenegracht bedoelt het natuurlijk goed, doch hij vergist zich deerlijk – integendeel zelfs, u moet dóórgaan, geachte heer Crombé. Jawel, doorgaan. Want u hebt talent. Nu al, zonder noemenswaardige opleiding of coaching, schrijft u pareltjes. Ik verstout mij u even te citeren: 

“Mocht ik je nu toch heel even mogen vastnemen, Céline… nu heb ik dit meer dan nodig…”

Dat tweevoudig gebruik van die drie puntjes, prachtig! En dan die subtiele dubbele voorzichtigheid, vervat in de opeenvolging van ‘mocht’ en mogen’! Met, als kers op de letterkundige taart, daartussenin dat briljante ‘toch’, gevolgd door die hoopvolle ‘heel even’! Werkelijk subliem! En dan heb ik het alleen nog maar over de eerste zin!

Nee, echt waar, u moet doorgaan, geachte heer Crombé. Stort uw zaad niet op de rotsen. Immers: wie schrijft, die blijft – en dat is wel nodig, want anders zouden de mensen zich na verloop van tijd gaan afvragen wie die volslagen idioot is die een standbeeld van zichzelve in zijn eigen tuin liet neerpoten. Het lijkt me verkieslijker dat de mensen bij het zien van kwestieus standbeeld verrukt uitroepen: ‘Kijk daar, een standbeeld van de grote schrijver Ignace Crombé! O, welk een gelukzalige dag!’, denkt u niet? Dus: schrijven maar – ik wed dat u een briljante autobiografie in u hebt.

Vergeef mij voorgaande captatio benevolentiae, doch thans dien ik een heikeler punt aan te snijden: hebt u, geachte heer Crombé, de blik in de ogen uwer echtgenote gezien? Ik maak me zorgen in uw plaats. U liet uw advocaat voorlezen ‘dat u dit persoonlijk falen binnen uw gezin de juiste plaats moet geven’, doch in de ogen van uw vrouw meende ik al te zien waar die juiste plaats was: bij het grof huisvuil. Ik raad u derhalve aan dezer dagen thuis niet te proberen het geil beest van de ketting te halen – om het met een zeer oud Chinees spreekwoord te zeggen: wantrouw het mes dat u niet ziet. Laat dit evenwel uw gemoed niet bezwaren, want ik kan u vrijwel verzekeren dat seksuele abstinentie het schrijverschap ten goede komt. Troost heeft vele gedaanten.

Het is met deze verblijdende gedachte dat ik thans afscheid van u neem, geachte heer Crombé. Gelieve deze hoogst vertrouwelijke brief meteen na lezing te willen opeten. (U kunt er ook voor kiezen om deze brief te verbranden, maar dan lijkt het me beter dat u hem niet in uw mond stopt – ik zeg het maar.) 

Met voorname hoogachting – en denk erom: geen fraaier boetekleed dan een bikini.

 

Uw fan

 

PS: ben toch blij dat ik nooit Miss Belgian Beauty ben geweest.

 

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: