Skip to content

Column 290

October 25, 2011

BEDENKING VAN DE WEEK

Men zegt maar wat.

Soms zegt men bijvoorbeeld ‘schrijven is schrappen’, doch dat is onzin. 

Schrijven is weggooien. 

Heelder pagina’s onthullende Blackberry-conversaties had ik hier al klaar liggen, teneinde de oplage van deze krant nog maar eens naar duizelingwekkende hoogten te stuwen, doch die kan ik nu wel weggooien. 

‘Ik hoop’, zo sprak Joëlle Milquet min of meer, ‘dat de mensen zich nu eindelijk eens gaan realiseren hoe stresserend en slopend politiek wel is.’ Ze zei het met zwartomrande ogen.

Gek, eigenlijk. Van je buurman aanvaard je het. En van je broer. En van de slager een eind verderop in de straat. En van jezelf. Dat je zo hard kunt werken, dat je er op een bepaald moment onderdoor gaat. Dat je kop en je knoken het laten afweten. ‘Bekijk het maar!’, dondert het plots door je hele lijf, ‘wij zijn even niet on line!’ En bàm, daar ga je. Knock-out. Gillende sirenes, familie en vrienden in shock, en dan word je wakker in een ziekenhuis, met een darmpje in je neus, een naald in je voorarm en zo’n malle knijper op je vinger.

Overwerkt. 

Ik hoor weleens mensen zeggen dat politici niet hard werken. Dat het leeggangers en zakkenvullers zijn. 

Waarom zeggen ze dat?

Omdat dat makkelijk is.

Men zegt maar wat.

 

VRAAG VAN DE WEEK

Hoe zou het inmiddels gesteld zijn met de knie van Tom De Sutter?

 

MAN VAN DE WEEK

Die meneer die in Zulte een paar honderd valentijnballonnen stuk stak. Ik ben even z’n naam kwijt, doch dat deert niet. Naamloze verzetshelden zijn niet minder dapper.

Waar, zo vraag ik mij op nachtelijke uren af, heeft die meneer de moed gehaald om deze hachelijke onderneming ook daadwerkelijk ten uitvoer te brengen? Zeker, men kan zich zijn diepe onvrede voorstellen, en zijn groeiende ergernis. Men kan zich zelfs voorstellen dat zo’n meneer, gloeiend van verontwaardiging, een plan bedenkt. ‘Ik neem een lange stok met een flinke spijker erop en ik maak die krengen kapot!’ Doch dat is slechts een plan. Daarvoor heeft men alleen maar hersenen nodig. Voor wat volgt heeft men moed nodig – en dat is een zeldzaam goed. 

Ik beken: ik ben niet moedig. Wat die meneer – o ja, zijn naam schiet me te binnen, gek is dat – wat Rudy Verslype durft, durf ik niet. Rudy Verslype, u bent een moedig man en voor u buig ik zo diep als mijn bouwvallige rug het toelaat!

Waar ik ook zo blij mee was, Rudy Verslype, was uw drijfveer. U vindt de aanschaf van driehonderd ballonnen verkwisting van overheidsgeld. “Sommige mensen moeten leven van 70 euro per week. Wie dan ballonnetjes ophangt, maakt zich belachelijk”, zei u met een strengheid die uw heldenmoed schier evenaarde. 

Dat was voor mij een hele opluchting, Rudy Verslype. Ik was al bang dat u ging zeggen: “Nou, gewoon, ’t waren knalrode ballonnen, dus ik dacht: knalrood? Even kijken of het klopt.” Want dat had betekend dat u niet goed bij uw hoofd bent.

 

VROUW VAN DE WEEK

De vrouw met de natte vinger voor wat er gebeurt in deze maatschappij. Zij stelt zich kandidaat voor het voorzitterschap van Open VLD “om meer warmte in de partij te brengen.” 

Dat zal schelen in de stookkosten.

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

De winter is voorbij.

Dat zeggen niet alleen de weermannen, dat zegt ook de natuur.

MARGRIET! HET HOEFT AL NIET MEER!

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: