Skip to content

Column 292

October 25, 2011

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Putte-Kapellen is veraf.

Omdat ik zelf jarenlang gefietst heb, dwalen bij de aanvang van het inlands wielerseizoen mijn gedachten altijd even af. Dit jaar in het bijzonder naar het feit dat we te maken krijgen met wat kenners omschrijven als ‘het nieuwe wielrennen’. Dat vind ik zeer interessant.

Het nieuwe wielrennen. Is dat het wielrennen waarin de internationale wielerunie en de organisator van de Tour mekaar naar het leven staan? Waarin renners startverbod in Parijs-Nice wordt opgelegd op straffe van uitsluiting van deelname aan het wereldkampioenschap? Waarin atleten met een enkelband om door het leven moeten? 

Wat leuk allemaal.

Ik verwacht dit jaar veel van Greg Van Avermaet, vorig jaar 63ste op het WK. Ik verwacht ook veel van Gianni Meersman. Met zo’n naam moet het lukken. Van Bjorn Leukemans verwacht ik minder. Net als van Tom Boonen. Meerijden in de voorste gelederen en op het einde héél hard fietsen, dat trucje zal niet meer lukken, vrees ik. Zijn opponenten hebben hem nu wel door. Hij zal iets anders moeten verzinnen. Als je nu eens van bij het begín heel hard zou fietsen, Tom? Ik wil het je wel eens voordoen, hoor.

14 oktober, mensen. De Grote Sluitingsprijs Putte-Kapellen. Doe zoals ik en noteer het alvast in uw agenda. 14 oktober is ook de eerste dag van de Sukkot, het Joodse loofhuttenfeest waarbij herdacht wordt dat de Joden veertig jaar door de woestijn zwierven en in hutten woonden, maar dat heeft er niks mee te maken hoor, Michel Wuyts.

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Het Vlaamse heir staat immer pal.

Bart De Wever wil zijn kiesbelofte niet breken en dus stapt de N-VA niet in de regering. Soepelheid is het bekken des duivels. En wellust is geen staatsvorm. Zoiets.

Nee, er is aan Bart De Wever geen groot gymnast verloren gegaan. Ik wed dat hij reeds als knaapje meende dat de kracht van de rechtlijnigheid moest volstaan om heelhuids over de plint te geraken; minachtend wees hij het gebruik van de springplank af, waarna hij briesend in een rechte lijn op de plint afstormde en het ding aan diggelen liep. Resultaat: een dikke knie en een drie voor turnen. 

Dat een mens daar niet uit leert, denk ik dan.

Ook de CD&V wil zijn kiesbelofte niet breken en dus stapt de CD&V in de regering. Weliswaar in nederige dankbaarheid, maar toch: lekker stoeien met de duivel.

 

MAN VAN DE WEEK

Etienne Vermeersch.

Wat was hij fél, dinsdagavond bij Phara. Zo had ik hem nog nooit gezien. Doorgaans is de professor emeritus de bedaardheid zelve. Op rustige wijze verplettert hij de tegenstand, waarna hij geheel onthecht met de hond gaat wandelen en een deuntje fluit. Iets van Bach.

Vermeersch’ felheid had te maken met de Vlaamse Zaak. Hij onthulde dat naaste familieleden het slachtoffer waren geweest van de onderdrukking door de franssprekenden en dat hij daaraan een vlaamsvoelendheid had overgehouden die nog brandender is dan een vuistvol verse aambeien.

Ik vond het een hele opluchting: dat zo’n man van de rede die rede liet varen en vanuit het hart sprak. Het maakte van de professor emeritus heel even een mens. Herkenbaar kwetsbaar.

 

DANKWOORDJE VAN DE WEEK

Bedankt hoor, Anderlecht. Dan steek ik al eens mijn nek uit, en hop, meteen verliezen jullie. Hadden we vorige week niet afgesproken dat jullie niks meer zouden laten liggen?

Stelletje knoeiers.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: