Skip to content

Column 293

October 25, 2011

VRAAG VAN DE WEEK

Snapt u nu waarom ik voorstander van balkjes voor de ogen ben?

Ja, dààrom dus.

Geeft u het maar gerust toe: ’t is schrikken, hé? Ik begrijp het wel, hoor, want de eerste keer dat ik mijzelve zag schrok ik ook. ‘Snel, een balkje!’, gilde ik. En sindsdien is het leven draaglijk. 

Daarom begrijp ik ze ook, die mensen die eisen dat ze op ouwe klasfoto’s op schoolwebsites een balkje voor de ogen krijgen. Je moet altijd de vrijheid hebben om je te kunnen distantiëren. 

Zo is mij – ik kies een willekeurig voorbeeld – een ouwe klasfoto bekend waarop enkele mensen staan die ik ken. Eén onder hen is Filip Dewinter. Welnu, ik kan mij perfect voorstellen dat Filip Dewinter een balkje voor de ogen zou willen. Ga maar na: die jongens rond hem verkopen nu behuizing en ontspanning, en hij verkoopt lucht. 

 

AFSCHEID VAN DE WEEK

Dat van John Leslie Humphreys.

De stichter van de – let op de subtiele naamswijziging – Les Humphries Singers is dood. Dat weten we nu pas.

Ik word er telkens weer een beetje vrolijk van, van die liedjes. Onnozel vrolijk. Ze lijken wel de sleutel van een deurtje in je hersenen, waarachter een mal mannetje zit. Een mannetje van een jaar of elf, schat ik. Zo’n mannetje dat nog zingt en springt en zwiert en zwaait, met beentjes en armpjes die ieder hun eigen zin doen. Zo’n mannetje dat nog juicht om een zelf gescoord en dus briljant doelpunt tegen een denkbeeldige doelman. Zo’n mannetje dat ’s avonds in bed bijna stiekem aan zijn biceps voelt en gloeiend van trots vaststelt: wéér gegroeid! Wat word ik sterk!

Een paar deurtjes verder zit het mannetje van veertien. 

Doch dat is een heel ander verhaal, vol onzedelijkheden waarmee ik u thans niet ga vervelen.

 

BEDENKING VAN DE WEEK

Monseigneur toch!

Wat lees ik daar? Dat u ergens op een mediterraan eilandje een huisje hebt staan dat u laat verkommeren? Foei, driewerf foei – wat zeg ik, viérwerf foei!

Mediterrane huisjes dient men te koesteren, Monseigneur. Zodat men er aangenaam kan verpozen en in mystieke vervoering over de zee uit kan staren. Vervolgens maakt men het vuur aan en bereidt men een flinke moot vis. Men ontkurkt een fles en verbruikt het geheel in goed gezelschap, daarbij de buren niet storend want zij maken deel uit van het goed gezelschap. Na verloop van tijd trekken de buren zich onder schier eindeloze dankbetuigingen terug, waarna men zich met z’n geliefde in de beslotenheid der koele slaapvertrekken in mystieke vervoering aan allerlei mediterrane standjes waagt, daarbij de kinderen niet storend want die zijn in België. Bij oma en opa.

En als men zelf weer in België is, Monseigneur, gaan oma en opa een tijdje verpozen in het mediterrane huisje. 

Daarbij probeert men zich dan vanzelfsprekend zo weinig mogelijk voor te stellen. 

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Zeker, die 0-5 pandoering die Anderlecht kreeg was aangrijpend – althans als je Anderlecht genegen bent –, doch lang niet zo aangrijpend als het levenseindeverhaal van de Tongerse schepen Marcel Engelborghs, zoals het deze week in deze krant neergeschreven stond. 

Van beenmergkanker tot euthanasie en alles daartussenin – en heel wat van daarvoor. Want de dood gaat altijd over het leven.

Ik denk vaak na over de dood. En over de schoonheid van woorden, en hoe je die tot zinnen rangschikt waarmee je de dood in slaap fluistert. 

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: