Skip to content

Column 454

March 31, 2012

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik moest even slikken, nadat ik het gelezen had.

Enerzijds omdat ik het water in de mond had gekregen, anderzijds omdat het me geen kattenpis leek, dat gerecht waarmee Siebe Geerits de finale van Junior MasterChef heeft gewonnen. ‘Melkkalf uit de Corrèze met spitskool’: je vermoedt meteen net dat ietsje meer dan patatten met saucissen.

Siebe is elf. Op die leeftijd at ik voornamelijk uit mijn neus en aan koken kwam ik al helemaal niet toe omdat ik al mijn Latijn in Latijn stak, en in boeken waarin kortgerokte mannen moerasduivels te lijf gingen onder het slaken van volstrekt belachelijke kreten; als er in die boeken al sprake was van culinaire technieken, dan ging het hooguit om het op een open plek in een uitgestrekt bos boven een krachtig vuur roosteren van een op een speer gespietste beer. En wat er na het Latijn en de boeken nog restte aan vrije tijd ging helemaal op aan elf zijn. Buiten spelen, lummelen, binnen spelen, lummelen, radio luisteren, lummelen, schaamhaar krijgen, en lummelen. Kortom: klein geluk.

Later is het koken me aangewaaid – je kunt als kotstudent nu eenmaal niet drie keer per dag bier eten – en gaandeweg vond ik er wel schik in. Immers, het fijnste aan koken is zien eten. Mogen toekijken hoe mensen die je lief zijn monter je bordje prak naar binnen werken. Hoe ze, soms nog met een hap lauwe prak in de mond, vrolijk onderling kouten en hoe hun ogen daarbij oplichten en hoe hun gelach zich vermengt met het klokken van de wijn die wordt ingeschonken. Je kijkt toe en glimt stiekem een beetje. Iedereen blij.

Ik wens Siebe vooral veel blij toe. En weinig Peter Goossens.

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Het moet een heerlijk land zijn, dat land waar men zelfs met dichtgenaaide mond wil verblijven.

We hebben het makkelijk, wij mensen die onze mond niet hoeven dicht te naaien. (Ik kan niet eens fatsoenlijk een knoop aannaaien.) Wij mogen hier zomaar zijn. Wij gaan en staan waar we willen. Immers: wij zijn hier geboren. Nadat wij uit onze moeders tevoorschijn waren gekomen, zijn onze vaders naar het gemeentehuis getrokken en hebben zij, desgevallend lichtjes uit de alcoholbek walmend, er aan een stoffige ambtenaar meegedeeld hoe wij zouden heten. Auguste Théophile Madeleine. Of Jef. Dat volstond.

De jongeman die daar ligt heet Jamal Jaoudi. Dat komt mede doordat hij geboren is in Marokko, een land dat hij wellicht een jaar of vier geleden is ontvlucht – er zijn weinig mensen die hun mond dichtnaaien in de hoop in Marokko te mogen leven. Hij is twintig en zijn situatie is hopeloos. In Marokko is hij niets, in België is hij ook niets maar hier noemt men dat ‘economische vluchteling’.

Ik kijk naar de beelden van Jamal Jaoudi en ik dank de god genaamd Toeval dat ik hier ben geboren. Dat ik, toen ik zestien was, niet op de vlucht moest voor de wanhoop maar lekker een vakantiebaantje had en daar zestienduizend frank netto aan overhield. Zestienduizend frank! Dat was, omgerekend, Misschien Wel Een Brommer En Nog Over Voor Elpees!

Weinige tijd later tufte ik apetrots door het land waar ik ben geboren. Jongen van zestien, eeuwige heerser van het heelal, nimmer economische vluchteling.

 

 

TERUGKEER VAN DE WEEK

Die van Luc Appermont, natuurlijk. Gefeliciteerd, Luc! Gefeliciteerd, Vlaanderen!

Ik heb mij, in een van mijn talloze buien van aanstellerige venijnigheid, weleens afgevraagd of Luc Appermont niet te groot is voor zijn huid. Daarvoor schaam ik mij nu wel een beetje. Alsof het er iets toe doet, hoeveel mens er in een huid zit. Het gaat niet om de ratio mens/huid, maar om de verhouding mens/mens.

Daar komt iedereen achter, vroeger of later – hé, zou dat geen leuke titel voor een programma zijn?

 

Advertisements

From → Uncategorized

3 Comments
  1. barbara permalink

    Een paar keer per jaar moet ik je toch laten weten hoe fantastisch blij ik ben met je zetregels in die krant. Het scheelt. En het scheelt veel.

  2. Anonymous permalink

    <html><body style="word-wrap: break-word; -webkit-nbsp-mode: space; -webkit-line-break: after-white-space; "> Dankelief.&nbsp;<div>???t Zijn vooral de titels die het ‘m doen, vermoed ik.</div><div><br><div><div>Op 31-mrt-12, om 16:53 heeft Posterous het volgende geschreven:</div><br class="Apple-interchange-newline"><blockquote type="cite"><div style="width: 600px; font-size: 12px; font-family: Arial, Helvetica, sans-serif; line-height: 18px;" class="PosterousEmail"></div></div></div></body></html>

  3. Anonymous permalink

    ‘Het fijnste aan koken is zien eten.’ De nagel op de kop.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: