Skip to content

Lingerie

April 8, 2013

Ze had mijn moeder kunnen zijn. Vandaar dat ik het met grote schroom en verschuldigde eerbied neerschrijf: wat was die Brigitte Bardot een lekker wijf!

Ja, ik kon ze wel begrijpen, die jongemannen wier tong gistend uit de bek viel telkens als ze een foto of filmbeeld van Brigitte onder ogen kregen. Het volstond dat Brigitte, gekleed in een eenvoudige boerenmeisjestuniek, van een staldeur naar de mesthoop struinde om honderdduizenden koene kerels op slag weerloos te maken. Wat waren ze graag die mesthoop geweest, teneinde aan haar voeten te mogen liggen.

Ja, ik kon ze wel begrijpen, die vaders van die koene kerels, wier bloeddruk lichtjes steeg wanneer Brigitte in hun gezichtsveld verscheen. Hun bloeddruk steeg en steels keken ze opzij, naar de lichtjes verfrommelde moeder van hun kinderen die met een verveeld gezicht voor zich uit zat te staren. Zou ze het gemerkt hebben?, dachten ze. Zou ze gemerkt hebben dat mijn hartslag iets versnelt, mijn mond wat droger wordt, mijn ademhaling onregelmatiger? Dat mijn bloed gaat waar het beter wegblijft? Dat ik iets word wat ik niet mag zijn?

Ja, ik kon ze wel begrijpen, die koene kerels en hun vaders. Ik was tenslotte al twaalf – en op die leeftijd gaat het snel: meisjes worden borstjes, vreemde kriebel in je kruis, begin van alle bronst. Alleen: Brigitte was even oud als mijn moeder, en dat scheelt toch, qua beleving. Je kunt je moeder van véél verdenken, maar niet van kronkelende wellust en hitsige seks. Moeders zijn soep. En aardappelen en jus. En een pleister en een kusje. En vervelend verstelwerk, ’s avonds op de bank, nadat de kinderen te slapen zijn gelegd en de vaat is gedaan. Knoop hier, winkelhaak daar, gaten in sokken, zo tikt de tijd. Naast haar zit een meelijwekkend manspersoon kwijlend naar het tv-scherm te hijgen. Hij heeft weer eens last van zijn brigittis, bedenkt ze bits en haar mond plooit zich terug tot een dun streepje misprijzen, bitterwit aan de randen.

Brigitte Bardot is deze week vijfenzeventig geworden. Grijze heren van stand hebben erover bericht – ik wed met van ouderwetse opwinding licht trillende pen. Zij hebben zich het gevoel herinnerd, en de ontdekking van dat gevoel, die onbestemde zoete nevel die over hen neerdaalde toen Brigitte verscheen en weinig meer deed dan de ogen opslaan. Pas later, toen zij een man van de wereld waren geworden en de hengst in zichzelf hadden getemd, wisten zij wat die zoete nevel was: sensualiteit. De lingerie van het verlangen.

 

(gepubliceerd in Het Laatste Nieuws in 2009)

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: