Skip to content

Broek

September 25, 2013

Geachte Wendy Van Wanten,

Het is met grote voldoening en voorwaar diepe ontroering dat ik deze week kennis heb genomen van uw juridische stappen tegen het vermaarde weekblad Dag Allemaal. Eindelijk, dacht ik. Eindelijk is er iemand die moedig genoeg is om het voortouw te nemen in de strijd om het recht op privacy. Ware ik niet zo vies van tenen, ik zou uw voeten kussen.

Ik beken: zelve ben ik niet moedig genoeg. Het is mijn lot om als een bange wezel door het leven te sluipen, schier aldoor schichtig om mij heen spiedend en vantijds van pure schrik een kakje doend. Gelukkig draagt een wezel geen broek.

U daarentegen, geachte Wendy Van Wanten, u draagt wél een broek – althans voor zover ik weet, afgaand op de talloze afbeeldingen van uw deels ontklede lichaam die mij in de jongste vijfentwintig jaar onder ogen zijn gekomen. Naar verluidt bestaan er mannen die, louter op basis van die afbeeldingen, al een kwarteeuw krols lopen. Men herkent ze aan hun blik. Een blik van spijt en berusting. Spijt om wat is en berusting in wat nooit zal zijn. Of andersom – ik wil ervan af zijn.

Ze doen ons wat aan hé, geachte Wendy Van Wanten, die bladen. Tjonge. Nee, het leven is geen pretje, voor ons Bekende Vlamingen. Wij begrijpen mekaar. Dezelfde problemen. Neem nu mij. Al die moeite die ik moet doen om mijn drinkgewoonten uit de pers te houden! Laatst nog iemand van The Times uit mijn stamkroeg gegooid – en dat voor een bange wezel. Om te bekomen dronk ik meteen een Rochefort van tien graden met een duikbootje Laphroaig Quarter Cask. Waarlijk, ’t is geen leven. Doch zolang men niet dood is leeft men, nietwaar?

Het gerucht doet de ronde, geachte Wendy Van Wanten, dat u niet alleen fotografeerbaar vlees doch ook zangeres bent. Als dat zo is, hoeft u zich daar helemaal niet voor te schamen – integendeel zelfs: u hebt mijn steun. Ik vind dat u het volstrektste recht hebt om te zingen in uw privacy. Daar wordt iedereen blij van.

Het is dan ook met deze wens, geachte Wendy Van Wanten, dat ik thans afscheid van u neem: dat iedereen blij moge zijn. Dat u des ochtends uw hoogstpersoonlijke Franske blij toezingt, al dan niet met broek. Dat vervolgens desbetreffend Franske u blij controleert op het al dan niet aanhebben van een broek. En dat, tenslotte, de rest van de wereld blij niet toekijkt.

Met collegiale groeten,

Het Dier van de Week

 

(Gepubliceerd in Het Laatste Nieuws in 2008.)

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: