Skip to content

Column 518

November 9, 2013

VRAAG VAN DE WEEK

Hoe zou het er eigenlijk aan toe gaan, in het hoofd van zo’n Didier Bellens?

Ik vraag mij dat natuurlijk af omdat ikzelf geen Didier Bellens ben. Ik ben een Jan Devriese. Een Jan Devriese leidt geen bedrijven met vijftienduizend werknemers. Een Jan Devriese is een mentaal eenmanszaakje, en gelukkig maar, want anders zou ik constant mezelf ontslaan.

Kwatongen beweren wel eens dat er in iedere topmanager een psychopaatje huist. Iets dat in een oogwenk reptiel kan worden en emotieloos elimineert. Iets, ook, dat superieur focust en superieur ziet en hoort en ruikt, en superieur oordeelt. Omdat het nu eenmaal superieur ís. De stap naar misprijzen is klein. Dat je om je heen kijkt en niemand ziet. Dat je, om iemand te zien, moet neerkijken. Meewarig glimlachend. Pauvres cons. En dat je dan de eerste minister van dit land vergelijkt met “een klein kind dat om zijn Sinterklaas komt” en die woorden uitspreekt met de stem van een koningscobra.

Ze kunnen het nogal eens verzinnen, hé, die kwatongen.

 

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik ben zeer blij dat ik nog niet in de gevangenis heb gezeten.

In het cachot, ja, daar heb ik wel eens gezeten, in de periode dat ik hartstochtelijk het land verdedigde doch in al mijn hartstocht soms vergat hoe laat ik in de kazerne moest zijn. Maar dat telt natuurlijk niet mee. Ik heb het over het echte leven.

De blijdschap overviel me terwijl ik woensdagavond zat te kijken naar het befaamde tv-programma ‘Terzake’, waarin een reportage te zien was over vier gedetineerden in de gevangenis van Dendermonde.

Ooit heb ik aan de gevangenis van Dendermonde gestaan. In m’n auto. Er stapte een jonge vrouw uit, die haar lief ging bezoeken. Ex-lief, zei ze, maar het was een jonge vrouw voor wie de werkelijke waarde van woorden al lang verloren was gegaan. Ik keek en zwaaide haar even na, en reed vervolgens weg in die eigenaardige gemoedstoestand waarbij triest besef en vrolijke voornemens elkaar kruisen.

 

CITAAT VAN DE WEEK

“Ik heb daarover niets relevants mede te delen.”

Aldus sprak deze week in ‘Reyers Laat’, iets sneller dan het licht, Bart De Wever. Vlak ervoor had hij lichtjes gekreund en meteen aan presentator Lieven Gils bekend dat hij stilletjes had zitten hopen dat hij niet in het aan de gang zijnde gesprek zou worden betrokken.

Het gesprek ging over de lustpil voor vrouwen, en werd in hoofdzaak gevoerd door Goedele Liekens – tussendoor zei ook Rika Ponnet wat betekenisvols. Het gesprek duurde een kwartier en dus heb ik een kwartier van het gelaat van Bart De Wever zitten genieten. Ook terwijl de dames Liekens en Ponnet schermbreed in beeld waren en gloedvol dan wel bedachtzaam over de vele aspecten van de vrouwelijke genotsbeleving spraken, zag ik het gelaat van Bart De Wever. Ik sloot de ogen en zag het voor me: expressieloos, in brons gegoten, ijzeren zelfdiscipline, stalen wil. De wil om daar en dan datgene te zeggen wat gezegd moest worden, de zelfdiscipline om daar en dan te zwijgen over datgene waarover gezwegen moet worden – het ingeoefende zwijgen na de ingeoefende quote na het ingeoefende kreunen.

Het was prachtig. Aanschouw, zo bedacht ik glunderend, het enige zoogdier ter wereld dat bereid is om te sterven in ruil voor wat spreektijd.

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Het pintje wordt weer duurder. InBev Belgium heeft beslist dat bier per consumptie gemiddeld twee eurocent meer zal kosten. Een halve euro per krat, dus. De legale drugs worden almaar duurder, de illegale almaar goedkoper. Systeem, er is iets mis met u.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: