Skip to content

Het Jaar van Devriese 2013

December 28, 2013

Voor wie het mocht gemist hebben: hieronder volgt een samenvatting van het jaar 2013. Van Armstrong tot Mandela, en alles daartussen wat deed glimlachen, grijnzen of gniffelen. Afijn, bijna alles, toch. ’t Is crisis, nietwaar?

 

JANUARI

Mijn nobel streven om na de feestdagen mijn bouwvallig kantoorlichaam een maand lang te laten herstellen van de alcoholische eindejaarsoverdaad mislukt meteen deerlijk, wanneer ik de biechtshow van Lance Armstrong bij Oprah Winfrey aanschouw. Dat hij omzeggens z’n hele carrière lang de boel heeft belazerd, dat hij alle mogelijke vormen van doping heeft gebruikt, dat hij niks heeft gewonnen zonder illegaal spul in z’n lijf: Armstrong bekent het met evenveel schuldbesef als een krokodil die een gnoe te grazen neemt – aan het woord is een psychopaat.

Om even te bekomen drink ik drie Rocheforts Tien naeen, en om dààrvan te bekomen drie glazen Laphroaig Quarter Cask. Vervolgens neem ik een blad papier en noteer daarop: “Ht meeszt choqwuerende an die heell biecht izs ddat hij geens tropdas drahgt.” (’s Anderendaags maak ik daar Nederlands van.)

De rest van het jaar zal Armstrong doen alsof hij zich uitslooft om ook daadwerkelijk schuld te voelen en zich derhalve oprecht te excuseren tegenover alle benadeelden, doch dat mislukt natuurlijk feestelijk. De belangrijkste bijdrage van Lance Armstrong aan het wielrennen is achterdocht.

 

FEBRUARI

Potsierlijk. Ik heb er – omdat ik welopgevoed ben en dit een familiekrant is – geen ander woord voor: een paus die, vanzelfsprekend na grondig kerkjuridisch onderzoek, zichzelf de titel ‘emeritus’ geeft. Vrij vertaald: ‘met verdiende rust wegens grote verdiensten’.

De zelfverklaarde verdienstelijkaard in kwestie is Benedictus XVI, een man die vooral heeft uitgeblonken in halsstarrige harteloosheid en het dragen van dure rode schoenen. Noem zo’n vent maar eens Heilige Vader. Nee, geef mij dan maar die vrolijke Franciscus die enkele dagen later uit de Trommel Gods wordt geloot. Hij rijdt met een R4’tje, houdt van voetbal – kan moeilijk anders, natuurlijk, want hij komt uit hetzelfde land als het onderdeurtje dat ooit wereldkampioen werd mede dankzij ‘de hand van God’ – en heeft de lach aan zijn kont hangen. Als de mens lacht, wordt zijn innerlijke god zichtbaar.

 

MAART

Al wie ouder is dan vijfendertig, treurt. Doch het is geen droevig treuren, veeleer dankbaar, met om de lippen de milde glimlach der blijde herinnering – hij was de stem bij onze grootste opwinding. En o, wat kon hij prachtig zwijgen.

Jazeker, zijn kreten blijven bij, maar dat komt doordat het er zo weinig waren – wie zal zich over dertig jaar nog een kreet van de Filippen Joos of Jossen Willems dezer wereld herinneren?

Met Rik De Saedeleer is een beetje stilte gestorven. De stilte waarin ons eigen inwendig stemmetje sprak en zei: “Inderdaad, Rik. Dat had je – weer eens – juist gezien.” De stilte, ook, waarvoor we nu een smak geld betalen, in een hok op de heide, en die we wanhopig wellness noemen.

 

APRIL

België ontdekt de boze bloteborstenmeisjes.

Jazeker, ze waren her en der in Europa al uit hun bloesjes gewipt om vermeend onrecht aan de euh kaak te stellen, maar het buitenland is toch zo ver van ons bed, hé, als dat bed er niet staat omdat we daar een vakantie hebben geboekt. Nee, die tepelventende wijven waren hooguit een krankjorum curiosum, waarvan vader niet eens meer opkeek als ze weer eens in oorlogskleuren op tv werden opgevoerd – vader had ondertussen, modern als hij is, al lang het internet ontdekt, hoho en ssst!

Doch nu waren ze plots bij ons. Dícht bij ons. In levende lijve. Met hun akelig gekrijs en onwellustig gekronkel. Ze stortten zich op een weerloze geestelijke van bij ons en onteerden enkele flesjes wijwater van bij ons. Helaba! Niet dat dat wijwater ons maar ook ene moer kan schelen, en die weerloze geestelijke vinden we al bij al toch ook maar een wereldvreemde kwiet, maar het is wel ónze wereldvreemde kwiet, hé! Tieten af, meisjes!

Het was dan ook een hele geruststelling toen we deze week vernamen dat de boze bloteborstenmeisjes hun actieterrein hebben verlegd naar een kerk in Keulen. Daar horen we ’t bij voorkeur hooguit donderen.

 

MEI

De baarlijke duivel heet niet Satan, doch gewoon Patrick Decuyper. Ziedaar de belangrijkste conclusie van enkele weken opperste verwarring, hier te lande.

Patrick wie? Inderdaad. De gehoornde bokkenpotige in kwestie is ondertussen alweer verdwenen uit de voetballerij. Slechts in het halve cirkeltje genaamd Oostende en de rorschach-vlek Waregem geheten zal men bij het horen van ’s mans naam nog wel eens een boze wenkbrauw optrekken, doch dra zal men er overgaan tot het zingen van de lof van Marc Coucke en het prijzen van het genie van Francky Dury. Patrick Decuyper is een geschrapte voetnoot in een onder de mat geveegde geschiedenis.

Dat valt te betreuren. Niet omdat zijn onhandige poging om geld te verdienen met een handeltje in stamnummers meer eer verdient, wel omdat er uit dat gestuntel lessen dienen getrokken. Hoe kwetsbaar ons o zo dierbaar eersteklassevoetbal wel is, bijvoorbeeld. En hoe klein de geesten zijn – zie hoe de managers van Anderlecht en Club Brugge deze week in deze krant tegen elkaar tekeergingen: vissertjes in dezelfde vijver, dromend van elk een oceaan.

 

JUNI

We vieren – volksdansen! sjoelbakken! ringsteken! – 125 jaar Het Laatste Nieuws, doch ik sluip te midden van het feestgedruis weg en ga in een hoekje van een kamer op de zevende verdieping van een ziekenhuis stilletjes zitten genieten van nul jaar: onder een piepklein wit mutsje zie ik een piepklein roze gezichtje en de oogjes zijn dicht. Ze slaapt en ik droom haar een wonderlijk leven. Zoals alleen opa’s dat kunnen.

 

JULI

We hebben een nieuwe koning.

Hij en de troon, bien étonnés de se trouver ensemble. Immers, hij zou het nooit kunnen, toch? Alles had men eraan gedaan, om te verhinderen dat Filips (Filip) Leopold Lodewijk Maria ooit vorst van dit nieuw samengesteld land zou worden. Men had wetten aangepast, vaders en zussen aangepord, ja zelfs op een bepaald moment van een heel klein staatsgreepje gedroomd. Doch tevergeefs. Hij bleek onuitroeibaar. En de houdbaarheidsdatum van zijn vader was al even verstreken. Zodoende.

De watchers watchen zich een oogbreuk en stellen vast dat Filips (Filip) Leopold Lodewijk Maria het niet slecht doet, op de grote dag: hij leest spontaan zinnen af van de autocue en zijn echtgenote schittert plaatsvervangend. Daarna neemt de monarch wat vakantie. Vervolgens begeeft hij zich ongedwongen onder het volk, duikt hij her en der onaangekondigd op en spreekt hij naar aanleiding van Kerstmis de natie op revolutionaire wijze toe – achter hem prijkt een laptop én er hangen andere ballen in de boom.

Het belangrijkste jaar van zijn bewind is 2014.

 

AUGUSTUS

Het is prachtig weer – we zagen dus wat af –, de befaamde oksel-flasher Usain Bolt schittert vooralsnog onbespoten op het WK atletiek en Silvio Berlusconi ziet zijn eerder opgelopen veroordeling tot vier jaar celstraf wegens belastingfraude definitief bevestigd door het Italiaanse Hof van Cassatie. In november wordt de Cavaliere om die reden uit de Senaat gegooid. Dag en tot nooit meer. In Italië mag je veel, maar niét frauderen.

Wat in Italië blijkbaar ook al niet mag, is betalen voor seks met een minderjarige. En dus krijgt Berlusconi daarvoor enkele maanden eerder zeven jaar gevangenisstraf. Maar dat waren we alweer bijna vergeten. Wat we onthouden, is dit: een kunstmatig bijeengehouden grijnslach, enkele miljarden euro’s op de bank en een onbezorgde wandeling naar de laatste einder – Berlusconi is 77 en dan hoef je wegens fraude en aanzetten tot prostitutie niet meer achter de tralies, toch?

Ouderdom is nóóit een excuus. Integendeel, het is een verzwarende omstandigheid. Een samenleving die in de bestraffing ouderen ontziet geeft de jeugd een vrijgeleide.

 

SEPTEMBER

De voorzitter van de zeer exclusieve club Mensen Die Een Jaaroverzicht Halen Zonder Familienaam is dit jaar een ventje van vijftien. Het heet Giel en mag van z’n mama naar het verre buitenland om daar vijftien jaar lang te studeren voor gelukkigaard.

Meteen breekt een breedmaatschappelijk debat los over de wenselijkheid van zo’n onderneming, de schoolresultaten van het ventje en de toerekeningsvatbaarheid van de mama. (Je zou gaan hopen dat ieder kind van vijftien zoveel warme bekommernis over zich heen krijgt.) Giel en z’n moeder worden even door vaklieden besnuffeld, een verre oom mag zich een momentje interessant maken, doch finaal gaat Giel in een vliegmachien zijn geluk tegemoet.

Dat geluk bestaat blijkbaar ook uit een degelijke wifi-verbinding met dat deel van de wereld dat gedoemd is om ongelukkig te blijven – met u en mij, dus. Lobsang Nyima, zoals Giel inmiddels naar eigen zeggen heet, bericht lustig over de schade aan zijn “edele delen” na een hevig partijtje worstelen, over de problemen met z’n iPad, over geweldige sneeuwballengevechten, over gevaarlijk goedkoop toiletpapier en over de scheten van zijn kamergenoot.

Kortom, Giel is gewoon een weekje naar Oostenrijk, met de ziekenbond. De leugenaar.

 

OKTOBER

Belgium rules, big time.

Dankzij een 1-2 zege in het perfide Kroatië kwalificeren de Rode Duivels zich na twaalf jaar amechtig ploeteren eindelijk nog eens voor de eindronde van een WK voetbal. Iedereen is uitzinnig van vreugde – zelfs de N-VA, omdat er bij de nationale ploeg enkele Vlamingen spelen –, miljoenen mannen en vrouwen scheren hun schaamhaar in een driehoek met de punt naar voor en alle kranten en tijdschriften te lande huren massaal freelance houthakkers in om tegen volgend jaar voldoende extra papier te hebben, waarop de heldendaden van Onze Jongens en hun charismatische brombeer zullen worden uitgesmeerd – geen geknipte teennagel zal u ontgaan. Analisten analyseren zich alvast een aneurysma – “de weg naar de finale is geplaveid met goede voorzetten” – en Algerije, Rusland en Zuid-Korea kondigen in december na de loting van de poules een maand van nationale rouw aan.

O ja, dan was er natuurlijk ook nog dat dingetje daar, met die malle meneer, hoe heet hij ook weer? Die meneer die vijftig jaar geleden iets heeft bedacht dat dit jaar waar is gebleken… U weet wel, die olijke oude man met die uiteenzetting waarvan u alleen begrijpt dat u hoofdpijn krijgt als u ze probeert te begrijpen… Maar allez, hoe is dat nu toch mogelijk dat ik er niet opkom… ’t Was iets met een liedje van Clouseau, geloof ik… Afijn, hij is wereldberoemd én Belg, en dus hebben wíj dat goed gedaan.

 

NOVEMBER

Maggie De Block eindigt als eerste politica ooit in België als eerste in een relevante populariteitspoll. Populairder dan alle mannen, en dat zonder te hardlopen of te zwemmen of in tv-shows moppen te tappen. Populairder dan Antoinette Spaak, Rika De Backer, Miet Smet, Mieke Vogels én Gwendolyn Rutten, jawel.

De staatssecretaris voor Asiel en Migratie heeft maar één probleem: haar partij.

 

DECEMBER

Het jaar eindigt in mineur. En wel om twee redenen.

Eén: Nelson Mandela overlijdt. Het land dat een baken voor zwart-Afrika moet zijn, verliest z’n moreel kompas.

Twee: er komen zwerfkatten kakken op mijn terras.

Behoudens mirakels wordt 2014 een jaar vol dood en vernieling.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Erik Klerckx permalink

    Heb ik er op één of andere manier toch overheen gekekend dat je grootvader bent geworden. Alsnog van harte proficiat, vanwege een ervaringsdeskundige.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: