Skip to content

Column 546

June 14, 2014

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik heb ze geknepen.

In figuurlijke zin – verwacht van mij geen boer Bavo-bravoure, ik doe niet aan katjes in het donker of bij nacht. Ik heb ze geknepen, toen ik op het werk was terwijl een hevig onweer zich grijnzend over mijn woonplaats boog. Ik had ze gezien, de hagelstenen als eieren zo groot, zoals ze zich in razernij op dit land stortten. Ik had ze gezien, de beelden van verwoeste serres ter grootte van enkele voetbalvelden – ik heb een glazen keukendakje ter kleinte van een bedsprei en onder dat dakje staat een nieuw meubel, het hart van mijn huis: een constructie die overdag tot krantenlezen noodt en ’s avonds tot vloeibaar vertier.

Maar daar zat ik dus, op het werk, in machteloze onwetendheid over de precieze positie en kracht van de storm. Geen reporter ter plaatse zou mij kond doen van nakend onheil, geen hulptroepen zouden zich glazendakjeswaarts reppen. Dat deed ik dan dus maar zelve, bij nacht en ontij, na het vervullen mijner heerlijke arbeidsplicht. Met bang hart betrad ik het huis, en – ach en wee – jawel: er had weer eens een kat op mijn terras gekakt. 

Toen wou ik er wel eentje knijpen.

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Enig medelijden is toegestaan.

Omdat ik nooit een vak heb geleerd en dientengevolge ten einde raad de journalistiek in ben gesukkeld en dus een slaapritme heb dat nog wanstaltiger is dan de bultenaar van de Notre-Dame na een vreselijk verkeersongeval, zat ik in de nacht van dinsdag op woensdag voor m’n tv, in het gezelschap van een lekker glaasje water.

Ik aanschouwde een documentaire over de avonturen van de befaamde ex-voetballer David Beckham in Brazilië, alwaar hij ter lering en vermaak van zichzelf en het perfide Albion carnaval vierde, voetbalde op het strand, met een motorfiets op z’n zorgvuldig ongeschoren muil viel, schier onbeschut een nacht doorbracht in de hellekrocht genaamd regenwoud en te gast was bij een redelijk onbespoten indianenstam.

De heer Beckham, bekender om de mercantiele bobbel in z’n onderbroek dan om z’n Diepe Gedachten, werd er zowaar filosofisch van. Hij stelde vast dat hij in z’n sportloopbaan heel veel egoïstische beslissingen had genomen, dat hij z’n vrouw en kinderen danig miste, en dat hij eigenlijk verlangde naar een eenvoudig leven van kip en rijst en een golfplatenhutje met zicht op het nirvana. En op het einde van de documentaire meldde hij, mistroostig vooruitblikkend, dat hij na z’n reis door Brazilië wegens zakelijke bezigheden in de twee daaropvolgende maanden welgeteld één dag vrijaf had – ik kreeg zowaar bijna compassie met de man die, afhankelijk van de bronnen, zo’n 200 tot 300 miljoen euro rijk is. Doch ik vermande me en sprak tot het tv-toestel: ‘Wanneer, meneer Beckham, is veel genoeg?’ Waarna ik tevreden van m’n glaasje water nipte.

Omstreeks datzelfde tijdstip landde op de luchthaven van São Paolo een vliegtuig waarin zich drieëntwintig Belgische voetballers bevonden, na een vlucht van dertien uur in eerste klasse. Kent u dat, eerste klasse? Eén keer is het mij overkomen, tussen San Francisco en Londen. Het is ruim twintig jaar geleden en nog altijd word ik bijwijlen overvallen door een knagend schuldgevoel. Waarom kreeg ik meer zilveren vorken en messen dan ik vingers heb? Waarom kon ik een keuze maken uit een vorstelijke selectie van topwijnen, geserveerd in het fraaiste kristal? Waarom werd ik toegedekt door de prachtigste vrouwelijke wezens op aarde, die geurden naar viooltjes en hitsig gestoei in de bezemkast? En waarom moest ik voor al deze heerlijkheden niet betalen?

De drieëntwintig Belgische voetballers in Brazilië hebben er ook niet voor moeten betalen. Sterker nog, zij krijgen er geld voor. Zij krijgen er geld voor, in een land waar men geld heeft voor voetbalstadions maar niet voor onderwijs, waar hoog op de berg Christus de Verlosser de armen spreidt maar de armen niet worden verlost, waar het gemor wordt gesmoord in de samba. Zij krijgen er geld voor en ze klagen over de internetverbinding en hun hotelkamer. Zij, uw helden.

Ik heb geen helden. Ik aanschouw David Beckham, ik aanschouw de drieëntwintig Belgen, ik aanschouw het hele circus en schud meewarig het hoofd. Ik ben de eenzame clown.

Enig medelijden is toegestaan.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: