Skip to content

Mulder

June 26, 2014

Soms slaat zelfs Jan Mulder de bal mis.

De ex-voetballer van Anderlecht en Ajax, die zichzelf succesvol heeft omgeschoold tot columnist en analist doch in wezen natuurlijk altijd een weerloze romanticus en lyricus is gebleven, was maandagavond te gast in het befaamde tv-programma Extra Time. Hij liet er het weldadige licht zijner imposante kandelaber schijnen over het belangrijkste Belgische exportproduct sinds Guy Verhofstadt: de Rode Duivels. Dat deed hij, geheel naar verwachting, voortreffelijk en gul. Toon Jan Mulder schoonheid en hij transcendeert tot beroesde aanbidder. Genoeglijk keek en hoorde ik toe.

Toen gebeurde het: Jan Mulder vergiste zich.

Na prachtig mistroostig brommend kond te hebben gedaan van zijn diepe teleurstelling over de wijze waarop de Nederlandse supporters Oranje steunen – hij noemde het “vercarnavald” – barstte hij los in een lofzang op de fans van de Rode Duivels, die volgens hem nog échte voetballiefhebbers zijn.

Ik verbleekte. Nee, Jan Mulder, nee. Ook hier is de boel al lang vercarnavald. Malle mutsen, vingerverf. Hoog het glas, polonaise – de dans der katholieken. Luide jongens, rare ritmes, Rio aan de Zenne. En hier en daar een zondig zuchtend meisje, als Kompany weer eens z’n shirtje uittrekt – dichter bij een engel komt ze niet. Want dat zijn ze natuurlijk al lang geworden, Onze Jongens: engelen, brengers van de blijde boodschap, herauten van het opperste geluk. Voegspecie van de natie. Alleen succes verbindt. (We zijn nog lang geen Ieren.)

Ze zijn ook – net als Oranje – een product. Duurbetaalde kerels in een duurbetaald lichaam. Schouder aan schouder, de kin omhoog. Nu eens een knipoog, dan weer een kneepje – in een glunderende kinderkaak. Strakke lijven, strak verpakt: aanschouw de Rode Duivels Inc. Wie ze hebben wil, die betaalt. O, dierbaar Geld.

Nee, Jan Mulder, de fans van de Rode Duivels zijn geen échte voetballiefhebbers. Ze zijn al lang verlegioend. Shirtslaafjes met een neut op. Ja, het is verschrikkelijk.

Er is, mensen, maar één manier om ons van die dreigende, alles versmachtende, verstikkende Oranjeschaduw te ontdoen: wereldkampioen worden. En dan mag van mij iedereen een dag met de tieten bloot, en muilen met een hond. Maar ’s anderendaags wel allemaal weer keurig kop in kas door het leven, hé. En zijn wie we zijn: stille genieters. Die eens wuiven, aan de grens.

 

(Gepubliceerd in Het Laatste Nieuws in 2013.)

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: