Skip to content

Eenvoud

December 1, 2014

Dat Kitchen of Insanity erbij stond, dat wist ik niet meer. Maar die twee andere groepen op het podium van Humo’s Rock Rally 1990, die herinner ik me, ondanks iets te veel bier toen, feilloos: de pletwals genaamd Noordkaap – na hun versie van Will Tura’s ‘Arme Joe’ moest ik mezelf van de vloer van de Ancienne Belgique schrapen – en die rare kerel van wat toen nog Gorky heette. Hij stond daar een beetje raar (‘wat doe ik hier eigenlijk?’), hij zong een beetje raar (alsof de klank uit een tube werd geknepen, blootvoets dansend op schuurpapier) en hij zong over rare dingen. Een vis. Wie zingt er nu over een vis?
Hij, dus.
Hij kleedde het lied uit. Hij kleedde het uit tot het naakt voor hem stond. Dan knikte hij eens goedkeurend, ging achter z’n naaimachine zitten en stikte met melodie en taal een prachtige strakke jurk, glorieus in sierlijke eenvoud. Bedrieglijke eenvoud, ook. Wie goed toekeek, zag in die eenvoud de weerhaakjes van vraagtekens – Luc De Vos deed niet aan uitroeptekens.
Luc De Vos deed vooral aan zichzelf. Zoals hij ook zijn liedjes niet opsmukte, vermomde hij zichzelf niet – een enkele keer niet te na gesproken, maar dan steevast met het groteske masker der zelfspot. Je neemt je werk serieus, maar vooral niet jezelf. Je treedt het leven tegemoet met de borst vooruit, in blote bast, dapper en weerloos. Zoals je sterft.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: