Skip to content

Column 570

February 14, 2015

VRAAG VAN DE WEEK

Gaat ú wel eens met een beitel op zak naar de rechtbank?
Noem mij een schijterige columnist, maar ik schrok wel even toen ik in de donderdageditie van deze krant las dat er in drie weken tijd in het Antwerps justitiepaleis 118 messen zijn onderschept. Plus spullen als een alarmpistool, een kurkentrekker, een schroevendraaier, een vork, nagelknippers, een passer, een pincet, een moersleutel en dus een beitel. Een beitel, begot. Om bij wijze van valentijnskaart een hartje in een zitbank te kerven, met daarin de initialen I en S?
Eén van mijn niet echt talloze voornemens voor als ik met pensioen ben, is wat vaker in een rechtbank te vertoeven, teneinde de waanzin genaamd mensheid beter te kunnen vatten. Tot dusver ben ik daarin nog maar driemaal geslaagd – wel iedere keer met een persoonlijke uitnodiging, ha! – en geen enkele keer heb ik daarbij voorafgaandelijk gedacht: weet je wat, laat ik voor alle zekerheid een beitel meenemen. Integendeel, ik beperkte mijn bagage tot een mapje met enkele documenten, een onderhoudsdosis nederige vastberadenheid, en mijn aangeboren mistroostige kop – met zo’n kop zat ik gebeiteld.

BRIEF VAN DE WEEK

Aan de heer Dimitri Bontinck
zoekende vader
en veelvuldig verschijnsel

Geachte heer Bontinck,

nu voor u het doek is gevallen over de opmerkelijke rechtszaak waarin uw zoon Jejoen een belangrijke rol heeft gespeeld, ben ik zo vrij mij tot u te richten met enkele overpeinzingen. Zulks doe ik met gepaste omzichtigheid, want ik heb gelezen dat u iemand kunt doden met twee vingers, en ik huiver al als ik nog maar dénk aan uw twee vingers en mijn lichaamsopeningen.
Men zal ze maar hebben, hé, geachte heer Bontinck. Kinderen, bedoel ik. Plots zijn ze daar, al dan niet zelf verwekt. Plots maken ze deel uit van, wat zeg ik, behéérsen ze ons leven. Is het niet door de aandacht die ze vergen als men in hun buurt is, dan wel door de energie die ze vergen om uit hun buurt te blijven. Hun louter bestaan dwingt ons tot kritisch zelfonderzoek, en dus tevens kritisch onderzoek van ons eigen kind-zijn. Welk gemis hebben wij ervaren? En welke zegeningen? Hoe heeft men ons leren omgaan met succes? En met tegenslag? Welke waarden willen wij, over de generatiegrenzen heen, aan onze kinderen meegeven? En welke vooral niet? Met welk pakket, kortom, aan overlevingstechnieken wuif je je nageslacht uit, eens het zich hollend op het glibberige pad der volwassenheid waagt?
U bent, geachte heer Bontinck, bijna bij de para-commando’s geweest en weet derhalve bijna veel van overlevingstechnieken, terwijl ik niet eens bij de scouts ben geweest daar ik die korte broeken maar niks vond en voorts het nut niet inzag van het sjorren ener brugje over een kolkende rivier als er enkele tientallen meters verder reeds een betrouwbaar exemplaar in steen lag, doch ik dwaal af. Wat ik wou zeggen: spreek mij gerust tegen indien ik kletskoek verkoop, maar volgens mij is een van de meest essentiële overlevingstechnieken hoe je omgaat met mislukkingen. Dat je mág mislukken. Dat in iets mislukken niet betekent dat je helemaal waardeloos bent. Dat mislukken – ik zeg maar wat: minder goed Michael Jackson kunnen nabootsen dan je denkt – nooit de oorzaak kan zijn van je aandrang om moslimextremist te worden.
Ik ben ervan overtuigd, geachte heer Bontinck, dat ook u over al deze kwesties veelvuldig en grondig hebt nagedacht – en nog altijd nadenkt, weze het net iets te laat. Immers, de opvoeding van een kind eindigt mijns inziens als het een jaar of twaalf, dertien is. Wat daarna volgt, zijn doorgaans even onhandige als vergeefse pogingen vanwege de ouders om de gaten in het opvoedings-cv alsnog dicht te timmeren. Alsof je onvolkomenheden in keramiek zou kunnen maskeren middels enkele forse klappen met een hamer.
Over klappen gesproken, geachte heer Bontinck: ik heb over u ook gelezen dat u er kunt uitdelen waarvan de ontvanger het complete melkwegstelsel te zien krijgt, inclusief de zwarte gaten. Ik kom bijna in de verleiding om te zeggen: sla mij maar zo’n zwart gat – en verdwijn erin. Het is genoeg geweest.

Met gebeefde groet,

uw sterrenkijker

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Blij dat ik jouw blog ontdekt heb. Wat een leesplezier!!
    Trouwens, ik heb altijd mijn beitel mee, overal waar ik ga 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: