Skip to content

Column 574

March 14, 2015

VASTSTELLING VAN DE WEEK

De verleiding is groot.
Ja, de verleiding is groot om lelijke dingen te roepen naar de professionele zuurpruimen, klaagzangers en opposanten, als je in de krant leest dat het leven in België vorig jaar welgeteld een half procent duurder is geworden.
Een half procent. Ik ben geen doctor in de economische wetenschappen, en dus denk ik dan: een half procent, dat is ongeveer hetzelfde als maar 199 pintjes krijgen voor de prijs van 200 – wie kan het wat schelen, na 199 pintjes?
Dat half procent is overigens geen nattevingerwerk. Het is berekend door het Prijzenobservatorium, in tegenstelling tot wat u misschien denkt geen hobbyclubje waar men onder de leiding van een frankdebooseriaanse enthousiasteling bij nachte naar transatlantische trofeeënkasten tuurt, doch een eerbiedwaardig onderdeel van de Federale Overheidsdienst Economie. En daar geldt het adagium: cijfers liegen niet. (Wat natuurlijk nog niet hetzelfde is als: cijfers vertellen de waarheid.)
Dus jawel, de verleiding is groot, maar als trouwe lezer van deze bescheiden prachtcolumn weet u dat ik mij steevast inhoud. Lelijke dingen roepen laat ik over aan mensen die volume verwarren met passie en vuilbekkerij met argumentatie. Veel liever buig ik, celebrant van de eredienst voor het kleine, mij over de tabellen die doorgaans bij zo’n artikel over de levensduurte staan. Daaruit leer je wat je moet doen om dat half procent te recupereren. Meer prei kopen, bijvoorbeeld, en aardappelen. En minder tijgergarnalen en tampons.
Dat moet me lukken.

VRAAG VAN DE WEEK

Hebt u ook een heel klein beetje uit uw ogen gebloed?
Alsof gloeiend hete breinaalden (voor de kenners: dikte 15) in mijn oogbollen werden gehengst: zo voelde ik me, toen ik las dat de Vlaamse gemeenten vanaf 2016 niet langer verplicht zijn om een bibliotheek te hebben. Even kwam ik in de verleiding om een volksopstand te ontketenen en, eens de macht gegrepen, bij decreet literaire sovchozen te installeren, alwaar noeste letterboeren hun gedecreteerde glorieuze oogst ter beschikking zouden stellen, ter gedecreteerde verheffing van het proletariaat – já, verandering voor vooruitgang! Doch dra besefte ik dat je het volk tegenwoordig alleen maar op straat krijgt om de stilstand te vrijwaren – en bovendien kwam het weekend er aan. Toen besloot ik mijn diepe verontwaardiging en existentiële pijn te sublimeren in dit stukje.
De voorbije weken heb ik – aan koortsachtige beroepsijver ten prooi – verscheidene dagen doorgebracht in een bibliotheek. Het waren schone dagen. Ik zag er piepjonge koppeltjes voetjevrijen terwijl ze samen zaten te studeren, ik zag er ernstige senioren soelaas vinden in gedrukte wijsheden die ze zich thuis niet konden veroorloven, ik zag er verwarde geesten wat warmte en een occasioneel antwoord zoeken terwijl ze, sjofel gekleed en in zichzelf mompelend, door hun eenzaamheid heen slenterden.
Waar boeken zijn, komen mensen bijeen.
Kleine mensen, ook. Kleine mensen die, besmet door die allereerste voorleesmomenten, op mama’s schoot of in de klas, een virus voor het leven hebben – maar dat weten ze nog niet. Klein schuifelen ze voor het eerst die grote schatkamer binnen, in onwennige opwinding, spiedend naar het hoekje waar ze zo meteen op hun knietjes zullen neervallen en met te weinig handjes naar al die boeken zullen graaien, al die boeken die, eens opengeslagen, in hun kinderhoofdjes deurtjes openen die nooit meer dichtgaan. En in eindeloze rijen marcheren ze door die deurtjes naar binnen, de prinsen en prinsessen, mieterse meisjes en ruige rovers, flinke knapen en dronken poëten, fluisterende spoken, stamelende aanbidders, wulpse godinnen, kuise hoeren, mysterieuze zwijgers, verscheurde schrijvers, de denkers en de doden. En in wat eens een kinderhoofd was blijven hun duizenden verhalen gonzen en galmen, in een geluidloos klankenspel vol dansende schimmen, tot het hoofd zich voor de eeuwige slaap weerloos voldaan te rusten legt.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Ik buig deemoedig het hoofd bij zoveel schrijftalent en bedenk, neen, dit kan ik niet. Zo zalig schrijven. Maar ik kan er wel van genieten bij een ander, bij jou onder andere. En toch hopen dat mijn mindere schrijftalent ook anderen blij kan maken. ZAAAAAlig

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: