Skip to content

Column 575

March 21, 2015

CITAAT VAN DE WEEK

“Kan me niet schelen. Als Club Brugge de beker maar wint.”
Aldus sprak in de donderdagkrant, in een reactie op het nieuws dat de carrosserie van K3 wordt vervangen, de negenjarige Kazimir Roose.
Kazimir – ik zeg het er even bij, want met al die moderniteit van tegenwoordig weet een mens het op den duur niet meer – is een jongen. Een jongen naar mijn hart, bovendien. Niet omdat hij hoopt dat Club Brugge zondag de beker wint. Kan mij dat schelen. Voor mijn part wint Cercle Brugge die beker. Wel omdat hij, in al z’n kinderlijke onschuld, de heisa relativeerde.
Immers, in oktober – na een plastische chirurgieoperatie die tien weken lang over uw tv-scherm zal worden uitgesmeerd – komt K3 dan wel met een nieuwe carrosserie uit de garage gereden, maar die perfect gefinetunede motor, die zal nog altijd zingen als voorheen – Kassa3, krrdjing! En ondertussen zullen vele duizenden meisjes enkele rijke meneren nog wat rijker hebben gemaakt dankzij vele duizenden sms’jes, betaald door hun papa’s – die in al hun morele verwerpelijkheid stiekem ook zelf enkele sms’jes zullen verzenden. Die papa’s redeneren: als ik dan toch straks urenlang word gegijzeld in een dampende zaal vol gruwelijk krijsend kindergeluk, wil ik in ruil enkele lekkere jonge wijven te zien krijgen – seksisme, mijn gat.
Nee, geef mij dan maar de stoere oprechtheid van Kazimir ‘Kazze’ Roose. Hij is negen, hem resten nog enkele glorieus kommerloze jaren eer hij geheel ten onder gaat aan een fatale fascinatie voor die onweerstaanbare krengen genaamd meisjes.

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Alles wordt op een hoopje gegooid.
Ja, we blijven, na het stukje hierboven over de objectificatie van de paardenstaartjes, nog even in de feministische sfeer.
Het begon met twee bijdragen in De Morgen. Eerst was er de befaamde cultuurtorser Marc Didden, die zich in zijn geheel eigen stijl – zonder emoticons of emoji’s – even vrolijk maakte over de Kleine Klaagcultuur van een deel der vrouwelijke populatie over al te rudimentaire complimentjes. Daarna was er de iets minder befaamde copywriter Guido Everaert, die zich onder de wervende titel “U kunt met z’n allen de boom in met dat ‘gendercorrect’ denken” outte als aanhanger van de ouderwetse galanterie.
Arme kerels.
In geen tijd barstte er op de sociale media een door feministes ingezet lynchpartijtje los, waarin, onder de hashtag #wijoverdrijvenniet, alles op hogervermeld hoopje werd gegooid: van het stomste bouwvakkersgefluit, over de onhandigste versierpogingen tot de vreselijkste aanrandingsverhalen. En de onverlaat die tussendoor vol zelfspot een relativerend grapje probeerde, werd net niet chemisch gecastreerd. De zwijnen Didden en Everaert waren de duidelijkste illustratie van wat er mis is in het hoofd van De Man – klaar.
Ik zat het droefgeestig hoofdschuddend aan te kijken. Vooreerst en vooral omwille van de vaak verkillende en wraakroepende getuigenissen, maar ook wegens het fanatisme. Want dat soort fanatisme leidt tot het ergste: dat zelfs de aardige, boeiende, oprechte mannen voortaan zwijgen – en die hebben het al zo moeilijk om de interesse van een vrouw te wekken, met hun hinderlijke fijngevoeligheid.
Maar goed, dan kan er straks weer worden geklaagd over een gebrek aan complimentjes.

AFSCHEID VAN DE WEEK

Dat van Peter Verbruggen.
Peter en ik waren niet alleen collega’s bij Het Laatste Nieuws, maar ook en vooral allebei voorzitter van een fanclub: hij van ElvisMatters, ik van JohannMatters. Zijn fanclub ter ere van een jongetje dat in 1935 werd geboren in Tupelo, Mississippi, en op 42-jarige leeftijd stierf nadat het de grootste entertainer ter wereld was geworden. Mijn fanclub ter ere van een jongetje dat in 1685 werd geboren in Eisenach, Duitsland, en op 65-jarige leeftijd stierf, nadat hij een van de grootste componisten ooit was geworden. Zijn fanclub was echt, mijn fanclub is nep. Hij stond in het leven, ik kijk toe van langs de zijlijn. En buig vandaag respectvol en bedroefd het hoofd.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Zoals wekelijks, bedankt om mij even bijzonder blij te maken met je schrijfsels. En voor wat het waard is, ik heb me ook verwonderd afgevraagd of er misschien iets mis is met mij dat ik zo geen last heb van onhandige versierpogingen ed. Misschien heb ik gewoon last van veel relativeringsvermogen en een flinke dosis humor. Want dat raakt precies nog al eens zoek in al dat fanatieke gedoe.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: