Skip to content

Column 578

April 11, 2015

WAARSCHUWING VAN DE WEEK

Dit is een vrolijke aflevering van deze bescheiden prachtcolumn. Alle begrip, dus, voor de lezers die nu ontmoedigd afhaken omdat ze zeldzame troost vinden in andermans existentiële somberheid. Tegen die mensen zeg ik: even doorbijten, volgende week staat hier weer het ouwe vertrouwde, uit weerloosheid geboren gemopper.
Aan alle anderen: profiteer ervan.

VASTSTELLING VAN DE WEEK

We hebben het licht gezien.
De wolken waren geweken, de wind was gaan liggen, de hemel was een rimpelloos canvas. Majestueus monochroom, van baby- tot staalblauw. En aan die hemel, schaamteloos te kijk: de zon. En in die zon, schaamteloos blij: wij – we hadden het licht gezien.
We hadden het licht gezien en repten ons naar buiten. De ene al gezwinder dan de andere, doch telkens met een welhaast kinderlijke glimlach op het gelaat, want wat ons wachtte, was genot. Het kleine genot van in je straat aan je voordeur op een inderhaast van zolder gehaald strandstoeltje te gaan zitten, een kopje koffie en de krant erbij, en vervolgens vast te stellen dat je buren van enkele huizen verder op hetzelfde verzaligend idee zijn gekomen – een blik en een knik volstaan, en even later enige gemoedelijke woorden over en weer. Het kleine genot van een eindje te gaan wandelen, als door instinct gedreven, naar een terras waar je je eerste openluchtbiertje van het seizoen drinkt en voldaan om je heen kijkt, alsof je dit weertje helemaal zelf hebt verzonnen – maar je bent geen krent en laat gul de anderen meegenieten. Het kleine genot van die eerste glimp van dat blote vrouwenonderbeen, glad en strak, in die licht wiegende, soepele tred vanuit de heupen, flanerend door de zinderende zuiderse steegjes in je hoofd.
We hebben het licht gezien en nu weten we waarheen: naar de schier eindeloze avonden waarop we, ons wentelend in de laatste warmte van de zon en de eerste warmte van de stenen der zomerse huizen, telkens weer briljant balanceren op de slappe koord tussen zachte verrukking en harde dronkenschap. En telkens weer heel even onsterfelijk zijn.

CINDY VAN DE WEEK

Cindy Sabbe, die ik vanop deze plek van harte feliciteer.
Cindy wie?, zal u zeggen, en ik zal begrijpend glimlachen, want ook mijn geheugen laat mij al eens in de steek en bovendien had ik beloofd dat dit een vrolijke column zou worden, dus is begrijpend glimlachen hier gepaster dan laatdunkend sneren.
Cindy Sabbe is het meisje dat een jaar geleden de hoon der natie over zich heen kreeg, toen het tijdens de vragenronde in de Miss Belgiëverkiezing bloednerveus piepte dat de Eerste Wereldoorlog “tien jaar geleden” was begonnen.
De desbetreffende tv-show werd weliswaar vertoond op een zender die doorgaans nog minder kijkers heeft dan Piet Huysentruyt met ‘Smakelijk’, maar als er uit te lachen valt, zijn de trotse bezitters van een sociale media-account er natuurlijk als de kippen bij, en derhalve was de faux pas van Cindy binnen de kortste keren wereldnieuws van De Panne tot Maasmechelen. Immers: je mag, in deze politiek correcte tijden, niet meer lachen met pakweg homo’s, nieuwe Belgen of vrouwen, maar blijkbaar wel met domme mensen – of althans met wat de zelfverklaarde slimmeriken onder ‘dom’ verstaan.
Doch, zo spreek ik mijzelf vermanend toe, dit is een vrolijke column en dus vooruit met de vrolijke geit: Cindy heeft deze week, via afstandsonderwijs, haar diploma middelbaar onderwijs behaald en gaat vanaf september toegepaste psychologie studeren. Haar droom, zo laat ze weten, is later te kunnen werken met gepeste kinderen, want ze heeft aan den lijve ondervonden wat pestgedrag met je doet.
Cindy, kom – op genderneutrale wijze – aan mijn borst.

VRAAG VAN DE WEEK

Denkt u nu ook: ik moet dringend nog eens naar zinderende zuiderse steegjes?

Advertisements

From → Uncategorized

2 Comments
  1. Helemaal, helemaal, ik ben dringend aan het zoeken naar een subito presto vlucht naar die zinderende zuiderse steegjes. Want na je positieve insteek over de heerlijke weldaad van de zon, heeft diezelfde zon het voor bekeken gehouden en is ze vliegensvlug vertrokken naar het inderdaad zinderende zuiden. 😦 En verder hoop ik dat ik mevrouw Sabbe daar niet tegenkom in dat zuiden. Ik ben zelf ook niet van de slimste, dus ik mag dat zeggen 🙂

Trackbacks & Pingbacks

  1. Mannentag van METROPAUL | Bubbliciously me

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: