Skip to content

Column 580

April 25, 2015

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Hun Middellandse Zee is de onze niet.
De onze is een beloning. We hebben het hele jaar door ons best gedaan op school en zijn met een goed rapport naar huis gekomen – al zit er wel een zeventje bij, waarover vader streng meewarig doet, want acht is ons minimum – en dus mogen we mee op reis. (We zijn nog jong genoeg om te geloven dat we met een slecht rapport niet mee hadden gemogen en bij wijze van straf wekenlang zouden worden gegijzeld door de strenge mémé.) We mogen mee naar Spanje. Spanje! (We zijn ook nog jong genoeg om niet te beseffen dat het land wordt geregeerd door een dictator.) Wekenlang van tevoren heeft het woord door het huis gegonsd. We hebben ervan gedroomd. We hebben het opgezocht in onze atlas. Wat ver, zeg! Kijk, helemaal door Frankrijk heen, en dan over de bergen. Échte bergen, waar wolven en beren leven – gelukkig hebben we een auto en is papa bij ons en geraken we dus ongetwijfeld veilig in Spanje waar het altijd mooi weer is en iedereen altijd blij is en we misschien wel om de twee dagen een ijsje krijgen!
En dus vertrekken we op een grijze en natte ochtend heel vroeg met de auto, met daaraan een aanhangwagentje waaruit je in een oogwenk een heuse tent tevoorschijn vouwt – een vierpersoonstent waarin het beslist heel knus liggen is, met ons vijven. En we rijden en rijden en rijden, eindeloze uren, helemaal door Frankrijk heen, en het wordt almaar warmer in de auto, almaar warmer en warmer en warmer en ten slotte bloedheet, zodat we de raampjes achteraan mogen afschermen met handdoeken – de auto is dan wel bestand tegen wolven en beren in de bergen, maar niet tegen drie gekookte kinderen op de achterbank. (Voor de jongere lezertjes: já, ooit hebben er auto’s bestaan zonder airco.)
Weinige hittecoma’s later arriveren we finaal ter bestemming: een camping aan de Mar Menor. We vloeien uit de auto, lopen wat in de weg tijdens het tevoorschijn vouwen van de tent – in Spanje duurt een oogwenk blijkbaar toch al gauw een gevloekt halfuurtje – en reppen ons op onze kinderbeentjes uiteindelijk naar het strand, alwaar we ons overgeven aan zandkasteel- en waterpret tot we mooi krokant gebakken zijn. Ten troost voor de slapeloze uren in de pufhete tent krijgen we – jochei – om de twee dagen een ijsje, dat we pootjebadend oplikken terwijl we dromerig over het fraai glinsterende azuur uit kijken en ons afvragen welke mysteries schuilgaan achter de rimpelloze goudgloed die ’s avonds tot zwijgen noodt. O en olé, gij heerlijke Middellandse Zee!
Hun Middellandse Zee is de onze niet.
Hun Middellandse Zee is een straf. Een straf voor zoveel overlevingsdrang. Een straf – een duurbetaalde straf – voor de mengeling van wanhoop en overmoed waarmee ze samen met hun kindjes inschepen voor een reis wég van de dictators, wég van het altijd mooie weer, wég van de plek waar niemand blij is, naar een plek waar, in glinsterend azuur of rimpelloze goudgloed, zwijgend de dood wacht.

VRAAG VAN DE WEEK

Wat heeft de staatssecretaris voor Asiel en Migratie tegen mij?
Als opsteller van deze bescheiden prachtcolumn acht ik het mijn plicht tegenover de lezers en lezeressen om mij terdege te informeren over het reilen en zeilen onzer samenleving. Daartoe lees ik dagbladen en periodieken, bekijk ik nieuws- en duidingsprogramma’s, luistervink ik schaamteloos in magazijnen en tapperijen, en volg ik partijen en politici op Twitter.
Dat laatste lukte me niet bij de geachte volksafgevaardigde Theo Francken: hij had me geblokkeerd – een bewuste daad. Tot gisternamiddag. Toen mocht ik plots wél zijn tweets lezen.
Even tevoren had ik de N-VA laten weten dat ik over deze ‘geblokkeerd’-situatie zou berichten in mijn column, omdat ik het ongepast vind dat een met belastinggeld betaalde bewindvoerder burgers belet om zijn openbare bezigheden in de gaten te houden.
Van mij mag de N-VA iedere dag met veel aplomb en enkele gedresseerde lachebekjes een met belastinggeld betaalde imagocampagne lanceren, maar dat is niet de toetssteen. De toetssteen is transparantie in een consequent beleid. Niet iedereen beschikt over een column om een gebrek aan transparantie aan de kaak te stellen, en dus is dit ‘toeval’ beschamend.

Advertisements

From → Uncategorized

2 Comments
  1. Beschamend, wat je zegt, net zoals de Helfie. Het toppunt van beschamend. Heerlijke column, om alweer in herhaling te vallen.

Trackbacks & Pingbacks

  1. Complaining and fighting asylum seekers not giving signs of thankfulness | Marcus Ampe's Space

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: