Skip to content

Column 582

May 9, 2015

VRAAG VAN DE WEEK

Had u last van seks tijdens de blokperiode?
De vraag schoot me te binnen, toen ik in de woensdag- en donderdagkrant las dat enkele ondernemende lieden via een tijdelijke website allerlei seksspeeltjes aan de studerende man en vrouw brengen. En met succes, want blijkbaar hebben jongelui dezer dagen te kampen met een veeleisend libido.
Ikzelve had daar geen last van. Niet omdat ik in mei en juni een lui pietje had, wel omdat ik die maanden niet beschouwde als blokperiode.

BRUSSELAAR VAN DE WEEK

Jan Mulder, geboren in Bellingwolde op 4/5/45 en derhalve afgelopen maandag zeventig jaar geworden.
Bellingwolde. Voor zoiets is Google uitgevonden. En dan leer je dat Bellingwolde in de Middeleeuwen ontstaan is, op een zandrug in Groningen, zich samen met enkele gehuchten zo’n vier kilometer lang uitstrekt ten behoeve van een kleine vierduizend aan de lokale klei ontstegen lieden, en enkele monumenten telt, waaronder het dorpsgezicht, een kerk, een gebouw waar eertijds recht werd gesproken, een molen, en een stuk of wat gespierde boerderijen en herenhuizen. Je vraagt je niet af wat een zandrug is, want je hebt het te druk met bekomen van de verbijsterende vaststelling dat er in Bellingwolde geen monument voor Jan Mulder staat.
Er staat – zo mogelijk nog verbijsterender – ook geen monument voor Jan Mulder in Brussel. Wel een standbeeld van Louis Van Bodeghem. Nu, geen kwaad woord over Louis, maar herinnert u zich nog één actie, één goal, godbetert één schwalbe van hem? Ik dacht het niet. Jamaar, zal u opwerpen, Jan Mulder is toch meer van Anderlecht dan van Brussel? Inderdaad. Raad eens hoeveel standbeelden van Jan Mulder er in Anderlecht staan? Precies: evenveel als in Bellingwolde.
Er staat in Anderlecht wel een borstbeeld van José Julián Marti y Pérez. En nee, José is niet de legendarische eerste Zuid-Amerikaanse spits van paars-wit, die tijdens het interbellum z’n voetbalcarrière combineerde met de uitbating van een rumcocktailbar op de hoek van de Rue Saint-Guidon en de Rue Jean Morjau en ooit dertien keer reglementair scoorde in een wedstrijd die evenwel officieel op twaalf-nul eindigde doordat de scheidsrechter leed aan triskaidekafobie. José is de auteur van de tekst van het lied ‘Guantanamera’, waarvan iedere voetbalfan die naam waardig weet dat die tekst als volgt gaat: ‘One Birger Jensen, there’s only one Birger Jensen, one Birger Jèèèèènsen, there’s only one Birger Jensen’. Voor de zeldzame muziekleken onder u: Birger Jensen is een legendarische ex-doelman van Club Brugge. Een kaakslag, zeg ik u. Doe daar iets aan, Michel Verschueren.
Jawel, een kaakslag. Zeker als je nagaat dat Jan Mulder Anderlecht dermate in z’n hart draagt, dat hij – zoals maandag te zien was in het voortreffelijke ‘Kroost’ – zelfs de ordinaire pissijnen aan de hoofdingang van het standingvol bedoelde stadion vergoelijkt. Zozeer koestert Jan Mulder de weldadigheid zijner gloriejaren in onze hoofdstad, dat hij quasi verliefd uitstiet: “Ik ben een Brusselaar.” Je hoort het pakweg Boussoufa of Frutos niet zeggen.
Jan Mulder stiet nog wel meer uit, maandagavond. “Ik speelde voor het meisje”, bijvoorbeeld, daarbij enigszins flou-artistiek in het midden latend of kwestieus meisje zijn toenmalige aanstaande Johanna was, dan wel een ietwat lokaler aardig kippetje waarop hij z’n immer kunstminnend oog had laten vallen – een zekere joie de vivre dans la capitale nocturne viel de jeune premier doré nu eenmaal niet te ontzeggen, en ook vijftig jaar geleden, zo wed ik, vielen pronte stadsmeiden al eens in handige katzwijm voor een strak voetballerskontje, een krachtige kaaklijn en een ondeugende jongensachtige grijns.
Die grijns heeft hij nog altijd. Jan Mulder is een jongen van zeventig. Een jongen die gruwt van aanstellerij, tactisch geleuter en worstelpartijen in het strafschopgebied. Een jongen die – o, gij Groninger variant op de ongeneeslijke romanticus – immer de schoonheid betracht, de genadeloze schoonheid van de uit de losse enkel geschudde millimeterpas, de schier vloeibare schijnbeweging, het bedrieglijk nonchalante nekschot, het in de winkelhaak geschilderde woord. Een jongen die bijna in het onmogelijke slaagt: dat je heel even oprecht een zin overweegt waarin ze, even sierlijk als statig, briljant combineren, de woorden ‘Anderlecht’ en ‘sympathie’.

Advertisements

From → Uncategorized

2 Comments
  1. Triskaidekafobie, godbetert, dat moet ik dringend opzoeken!!! Ik ben niet zo geleerd moet je weten. En ik haat voetbal, dus het is helemaal jouw schrijfverdienste dat ik deze blogpost heb uitgelezen tot het einde,en er ook nog ontzettend van heb genoten

  2. Allen naar Chez Stans.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: