Skip to content

Onmacht

May 12, 2015

In een grote bruine envelop. Zo kreeg ik, een kwarteeuwtje geleden, m’n uitgetypt interview met ’m terug. Veel had hij er niet aan veranderd – ik herinner me dat hij «krassen op zijn handen» had geschrapt en erboven «geschramde handen» had geschreven. Enkele uren voor het interview was hij in de weer geweest in z’n tuin, vandaar. De kleine wonden van een grote meneer.
Hoewel. De grote meneer bleek kleiner dan ik had gedacht. De vele stoere verhalen die ik over en van hem had gelezen, hadden ertoe bijgedragen dat hij in mijn hoofd was uitgegroeid tot een Vlaamse kleerkast van formaat. Berendoder en ledikantgymnast met voluptueuze vrouwen in onze broeierige kolonie: dan ben je al gauw de Ernest Hemingway der Lage Landen, toch?
Let wel: die vele stoere verhalen had ik pas vele jaren na hun publicatie gelezen. Op mijn middelbare school bestond Jef Geeraerts niet – al evenmin als Louis Paul Boon en een rist Hollandse vuilspuiters. Een college in Vlaanderen hield het in de jaren zeventig bij Johan Daisne, Jos Vandeloo en, vooruit maar, Ward Ruyslinck, qua verheven wegen naar extase. Magie, mystiek en het gesluierd vermoeden ener roomblanke vrouwendij. Jongen, ziedaar je wereld. Veel gesluierde roomblanke vrouwendijen vielen er in het werk van Jef Geeraerts toen niet te bespeuren. In de rauwe ontkleedheid der lichamen zat de rauwe ontkleedheid van de geest vervat: verheven was hooguit – letterlijk – de penis. Jongen, ziedaar de werkelijkheid.
Of althans: een werkelijkheid. Een werkelijkheid als keuze van de auteur. Die werkelijkheid heeft niet altijd nood aan waarheid. Wel aan kracht. De kracht van wellust, van verontwaardiging, van woede. De kracht, ook, van onmacht, zoals ontroerend beschreven in ‘Dood in Bourgondië’, Geeraerts’ aangrijpend relaas van de strijd op leven en dood van zijn geliefde Eleonore en hun beider graaien naar houvast bij elkaar. Zij won de strijd, hij het respect van wie ’m tot dan had weggezet als ‘vieze-boeken-macho’.
Onmacht was ook wat hem nog restte, toen Eleonore zeven jaar geleden overleed. De pen had het al een tijdje begeven, afgelopen weekend nu ook het hart.
De schrijver is dood, leve zijn boeken.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: