Skip to content

Column 583

May 16, 2015

AFSCHEID VAN DE WEEK

Dat van B.B. King, de donderdag overleden bluesrakker van 89. Wat konden hij en z’n gitaar prachtig huilen.
Lieden die mij in den vleze kennen, zullen het beamen: ik ben geen dikbuikige, kalende en derhalve paardenstaartharige, blanke bierhijser, en al evenmin een droef ogende zwarte man die het katoenplukken slechts onderbreekt om zich treurend af te vragen waarom z’n liefje hem vanochtend heeft verlaten. Toch hou ik van blues.
Ja, ik hou van blues. Zoals ik van rock hou, en van disco en dance, en van chanson en reggae, en van jazz en klassiek, en vrijwel al hun onderlinge bastaardkinderen. (Het ziektebeeld van mijn melomanie is verscheiden.) Ik hou van blues zoals je van verdriet kan houden, van verdriet dat zich onder je schedeldak, op je hartspier, in je onderbuik heeft genesteld. Verdriet dat nooit meer weggaat, en er wellicht altijd is geweest. La condition humaine in een twaalfmatenjasje.
Mensen die blues saai en slaapverwekkend noemen, zijn mensen die bang zijn van zichzelf.

VRAAG VAN DE WEEK

Komt dat door de crisis?
In de woensdagkrant zag ik twee berichten staan die ik, even enthousiast als onbekwaam, met elkaar in verband bracht: op pagina drie las ik ‘Zomerkampen lopen snel vol’, op pagina zeven ‘Touroperators verkopen minder zomervakanties’. Zouden ouders hun centjes hebben geteld en tot de vaststelling zijn gekomen dat het dit jaar kiezen wordt? En dat die keuze eigenlijk simpel is: het jong grut betaalbaar een weekje het huis uit zenden – klaar. Met als bonus dat je eindelijk weer eens thuis in diverse stadia van ontkleedheid kan rondstrompelen zonder dat je nageslacht zulks gillend of walgend afkeurt. Dat je des avonds op je eigen terrasje lekker onbetamelijk dronken kan worden en des ochtends geheel verfrommeld wakker schieten in je zetel, je afvragend waar je die blauwe plek op je heup vandaan hebt. Dat je aldoor onbespied uit je neus kan eten, of een krakende wind laten. Dat je, kortom, nog eens rust hebt. Welverdiende rust. Échte vakantie, dus.
Komt daarbij: voor het jonge volkje is zo’n zomerkamp veel heilzamer dan met vader en moeder in een door Russen geannexeerd hotel in Bodrum gaan zitten en de hele dag door je tenen tellen. Op zomerkamp leer je ten minste nog iets. Tongen draaien, bijvoorbeeld. En hoe je dood kan willen uit liefdesverdriet.
Ze was – o, heerlijk en wonderlijk toeval – het liefste en mooiste meisje van de hele wereld. En jij, ja, jij mocht naast haar zitten, op de bus die jullie voor een uitstapje naar de stad zou brengen. Ze glimlachte even naar je, toen je je zo nonchalant mogelijk neerplofte, nadat je je als een gek zwetend langs heelder horden puisterige kerels had gewurmd teneinde dat vrije zitje te bemachtigen. Ze glimlachte even naar je en als ze naar je glimlachte, werd je overspoeld door een weldadig warm gevoel dat het midden hield tussen opperste heldhaftigheid en volstrekte onnozelheid. Ze zei iets – je hoorde het niet, omdat je maar één ding tegelijk kon en nu was dat ene ding kijken. Je keek naar haar mond, naar haar ogen, naar hoe ze met een elegant gebaartje een lastige haarlok wegstreek en onderwijl glimlachte. Je hakkelde iets. Ze glimlachte opnieuw. En sprak. En als ze sprak, zong ze. Bestond er een mooier lied?
Ook toen het taalkamp afgelopen was en jullie terug naar België reden, mocht je naast haar zitten op de bus. De meest ellendige busrit van je leven. Zij glimlachte en zong aldoor en jij hakkelde nu en dan iets terug en stierf ondertussen een urenlange marteldood. Want je wist: eens die bus stopt, stappen we uit en zie ik haar nóóit meer terug want tussen ons ligt honderdveertig kilometer en dat is verder dan naar de maan. En de bus stopte, je stapte uit, werd overvallen door je vrolijke mama en papa, draaide je om om haar nog één keer te zien maar misschien ook beter niet want dan zou zij zien hoe je hart brak, en je zag haar niet meer en je hart brak, en het water welde in je ogen en dapper keek je weg naar niets en bitter omarmde je het niets als je onvermijdelijke lot. Zo sterf je als je veertien bent.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Wat heerlijk mooi geschreven.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: