Skip to content

Column 586

June 6, 2015

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Telkenjare overvalt mij omstreeks deze tijd een milde weemoed.
Die zoete vorm van vergeefse spijt heeft te maken met de ongelukkige combinatie van de blokperiode en het tennistoernooi genaamd Roland Garros. En, vooruit maar, een flinke dosis jeugdige onnozelheid.
Die blokperiode had wel iets. Dan daalde er een vreemdsoortige gelatenheid over je neder – een gelatenheid die, gek genoeg, ook een onbestemde opwinding met zich bracht. Diep in jezelf wist je al of het zinvol was om je gedurende weken te onderwerpen aan een spartaanse zelfdiscipline, en in het antwoord op die vraag lag een weldadige gemoedsrust besloten: óf je stortte je enthousiast op je cursussen, in het vooruitzicht van enkele heerlijke kommerloze maanden, óf je stortte je enthousiast op de zelfbegoocheling, in het vooruitzicht van enkele heerlijke kommerloze uren.
Die kommerloze uren: dat was Roland Garros. Dan zat je daar, voor de tv, nadat je op je kamer een tijdje met een fluostift dingetjes in je cursus had opgevrolijkt. Een half setje, nam je je flink voor, ik kijk een half setje, knabbel een koek, en ga dan weer fluks aan de slag. Het werden twee halve setjes. Naeen. En je nam nog een koek. En je dronk een kop thee. En hé, daar was de volgende set plots al een eind opgeschoten. Vooruit maar, nog een half setje – maar dan écht wel weer met de neus in de boeken, want het moet niet al te gek worden.
Het werd gek, daar in Parijs. Gek, want spannend. Superspannend. Nee, nu had het geen zin om weer naar boven te trekken, want je kende jezelf: dan zat je daar toch maar met je hoofd vol Roland Garros, in plaats van Transformationele Generatieve Grammatica. Dus.
Dus gleden de kommerloze uren voorbij. Kommerloos knabbelde je koeken, kommerloos knabbelde je de tijd weg. De zon neigde ter kimme, de schaduwen op Le Court Central werden langer, de slagen der gladiatoren lomer, je kop, inmiddels gekookt, slomer. En ’s anderendaags trok je alsnog ten strijde, met in je ogen de blik van een waanzinnige en in je borst het wild kloppend hart van een jongeling die glimlachend van de opwinding op de eerste rij gaat zitten voor een goed uitzicht op z’n eigen executie.

VASTSTELLING VAN DE WEEK

Ik heb de eerste zweetweerdag van het jaar overleefd.
Je hebt mensen die er blij van worden, van zo’n dag. Reeds bij het krieken van de dag springen ze monter zwetend uit bed. Zingend nemen ze zwetend een douche, fluitend zetten ze zich zwetend aan het ontbijt, vrolijk zwetend trekken ze naar het werk, alwaar ze opgewekt zwetend hun bezweet brood verdienen en zwetend roddel en achterklap delen met hun zwetende collega’s. Des avonds begeven ze zich welgemutst zwetend huiswaarts, teneinde gezellig zwetend nog wat in hun tuintje te werken en daarna genoeglijk zwetend een glas te drinken, zich tevreden zwetend nog wat op te frissen en finaal moe maar gelukkig zwetend naar bed te gaan, samen met hun zwetende partner. Desgevallend wordt er dan – zweet je lekker, liefje? – nog wat zompig zwetend gevrijd, waarbij ze zeer onsmakelijke zweetgeluiden produceren.
Het weze duidelijk: ik ben niet zo’n mens. Om verscheidene redenen, maar de belangrijkste reden is toch wel mijn afkeer van zweet – ik ben er veel te goed in en verlies op zulke dagen de helft van m’n door het voortschrijden der jaren sowieso al schrikbarend snel afnemend hersengymnastisch vermogen.
U zal zeggen dat zweten net goed voor me is. Dat zweten het bewijs levert dat m’n innerlijke thermostaat naar behoren werkt. Ik zeg u: voel wat ik voel en vervang op zo’n dag uw pet of hoofddoek maar eens door een lauwe dweil. U zal het níét prettig vinden – ik zweet het u.

BELOFTE VAN DE WEEK

Hierbij beloof ik plechtig dat ik pas opnieuw over die hele omkopingsaffaire bij de wereldvoetbalbond ga berichten, wanneer de laatste graszode is omgespit.
Enerzijds omdat ik mijn ergernis een beetje eerlijk wil verdelen, anderzijds omdat ik anders wellicht iedere week aan de bak moet. Je weet maar nooit dat straks blijkt dat Constant Vanden Stock die scheidsrechter niet alleen een renteloze lening en enkele vaten bier cadeau heeft gedaan, maar ook een pak bierworstjes. Of dat Eddy Wauters meer weet van dat Mirakel van Vitosha.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Super 😉

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: