Skip to content

Column 589

June 28, 2015

AFSCHEID VAN DE WEEK

Dat van Matheus (Thé) Josephus Lau, de ons deze week ontvallen Nederlandse tekst- en toondichter.
Thé Lau behoort tot de zeldzamen: zij die met één album in Vlaanderen onsterfelijk worden. Eén album – en daarna niks meer. En tevoren al evenzeer niks. Weten wij veel dat hij in de jaren zeventig van de vorige eeuw zeer langharig sologitaar stond te spelen bij Neerlands Hoop. Weten wij veel dat hij in de jaren 2000 voornamelijk woorden schreef. Wij weten dat hij een kwarteeuw geleden van ‘Blauw’ deed, en ‘Rigoureus’ en ‘Iedereen is van de wereld’. Dat volstaat. Wie een kwarteeuw geleden vijftien was, kon er wat mee (‘Je blik gericht op een plek op mijn lichaam’ – hoho!), wie toen veertig was ook (‘Ik vraag, wat zal het zijn vannacht: seks of fantasie’ – haha). Inderdaad: de generatie die nu aan de knoppen zit, in cultuurlalaland. Mede vandaar dus, die gulle aandacht voor ’s mans verscheiden.
We doen het veel te vaak: wachten tot een artiest exact zus of zo oud is, of godbetert sterft, om naar z’n werk van weleer te grijpen. We hebben het veel te druk met het illegaal downloaden van de allernieuwste muziekjes – die we vijftien seconden gunnen, want hé, daar is alweer een nieuw allernieuwst muziekje. We hebben het genoegzaam luisterend achteroverleunen ingeruild voor het driftig voorovergebogen swipen. We gaan met muziek om zoals we omgaan met mensen op de dating-app Tinder: nee-hup, nee-hup, nee-hup, …nee-hup, …nee-hup, nee-hup, hoho, ja-hup!
Is dat slecht? Geen idee. Is dat een gemiste kans? Zeker weten.
Dat we mensen snel weg swipen, ach, dat doen we in het echte leven ook – of gaat ú in een kroeg eerst met alle aanwezigen afzonderlijk een kwartiertje babbelen, vooraleer u beslist in welk gezelschap u dronken zal worden? Muziek, evenwel, verdient beter. Muziek verdient de traagheid van concentratie. Want net daaruit is ze ontstaan.

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik hou van de illusie.
Naar goede gewoonte hebben vele docenten te lande zich de jongste tijd druk gemaakt over de lamentabele kennis van het Nederlands bij hun studenten, die er in examens danig op los knoeien en met de taal dingen doen waarvoor een kampbeul na de oorlog de kogel kreeg. Naar al even goede gewoonte doken er vervolgens voor- en tegenstanders van volgehouden correct taalgebruik op. De voorstanders wezen op het verval van de zeden in het algemeen en die van het onderwijs in het bijzonder, de tegenstanders haalden eens de schouders op en stelden dat we ons beter druk zouden maken over het gebrek aan vakken die er écht toe doen, zoals programmeren. En ik, ik bloedde – inderdaad: naar goede gewoonte.
Let wel, mijn bloed vloeide niet als offergave voor deze of gene strekking. Ik doe niet aan strekkingen – behalve zo nu en dan een wegens het genadeloos voortschrijden der jaren almaar vaker verkrampt lichaamsdeel. Ik bloed telkens als ik schoonheid zie sterven door veronachtzaming. Van een fraai herfstblad dat, moegestreden, loslaat en in dieprode pracht naar z’n nederige toekomst als compost dwarrelt word ik hooguit even medium melancholisch – reeds gloort aan gindse einder de bottende boom. Maar de teloorgang van verrukking die de mens over zichzelf afroept, ja, die stort mij doorgaans in diepe droefenis.
Verrukking, zal u zeggen, is dat niet wat overdreven, Devriese? Verrukking, om een correct gespeld woord?
Nee, zal ik u antwoorden, het is niet overdreven, en het gaat niet om “een correct gespeld woord”. Het gaat om zo veel meer. Het gaat om de onbetaalbare luxe van de illusie. De illusie dat je de boze buitenwereld kan bezweren met een weinig minder dan perfecte zin. Een zin waarin elk woord net dat ene woord is dat er staan moet, waarin elk woord precies daar staat waar het staan moet, waarin al die juiste woorden op de juiste plaats, gescheiden dan wel verbonden door de juiste leestekens, samen die ene zin vormen die doet wat jij niet in je eentje kan: troost zijn. Troost voor alle lelijkheid, lelijkheid die ons toch o zo makkelijk lukt.
Schoonheid, nee, die is niet makkelijk. Schoonheid vergt, schoonheid eist. Schoonheid is een keuze. De keuze voor de illusie. Ontneem de mens die illusie en je ontneemt hem z’n reden tot bestaan.

Advertisements

From → Uncategorized

2 Comments
  1. Dat was zo lang wachten dat het op ontwenning begon te lijken en een spurt naar de superette werd overwogen om alsnog een fysiek exemplaar HLN in huis te halen. Maar zoals meestal: het wachten waard.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: