Skip to content

Column 596

October 10, 2015

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik heb deze week even moeten lachen, waarvoor mijn excuses.
Te mijner verdediging: het was een lachje uit onmacht, volgend op een reeks berichten omtrent verkeersveiligheid en ons gedrag op de weg. Volgt u even mee – maar wel voldoende afstand houden, hoor.
Dinsdag stond in deze krant een bericht over een man van 52 uit Oostende die voor de vijfenveertigste keer veroordeeld is voor verkeersinbreuken – een net iets te neutrale term voor bijvoorbeeld dronken rijden, rijden met een niet verzekerde en niet gekeurde auto, rijden zonder rijbewijs, te hard rijden, en dies meer. Kortom, dit is een man die eigenlijk levenslang zou moeten worden vastgeketend aan een loden looprekje omdat we, beschaafd als we zijn, in België niet meer aan doodstraf doen, zelfs niet preventief.
Een dag later opende deze krant met het nieuws dat er vorig jaar eeneentwintig procent meer aanrijdingen met vluchtmisdrijf waren dan in 2013, en twaalf procent meer chauffeurs die niet stoppen na een aanrijding met gewonden. Op diezelfde dag meldde de Franstalige krant ‘La Libre Belgique’ dat onze federale excellentie voor Mobiliteit, de niet echt befaamde Jacqueline Galant van de MR, een rijbewijs wil invoeren voor elektrisch aangedreven fietsen.
Tóén moest ik even lachen.
Vrijwel iedere werkdag rijd ik zo’n tweehonderd kilometer op de snelweg – de E40, Brugge-Brussel-Brugge. Vrijwel iedere werkdag zou ik des avonds op m’n knietjes een verzonnen opperwezen moeten danken dat ik het heb overleefd. En dan heb ik het alleen nog maar over de droge dagen. Bij regenweer is de snelweg helemaal een verschrikking – dat inhaalverbod voor vrachtwagens is een lachertje.
In plaats van mensen met een Flinke Fiets extra regels op te leggen, zou de overheid beter haar bestaande regels afdwingbaar maken.

AFSCHEID VAN DE WEEK

Dat van de duizenden woorden in m’n smartphone, waarvan sommige me zeer dierbaar waren. Smart-foon.
Toegegeven: hij had z’n beste tijd gehad, na vele jaren trouwe dienst. Nu eens verdwenen er zomaar namen van contacten, dan weer viel de klank plots weg – hij werd onbetrouwbaar, en u weet wat er in organisaties gebeurt met onbetrouwbare elementen. Bovendien was hij, in die almaar sneller veranderende wereld van processors en pixels en mega en giga en hip en hop en hoe het verder allemaal ook moge heten, behoorlijk achterop geraakt, en u weet wat er in organisaties gebeurt met elementen die achterop geraken.
Ja, “organisaties” – hij was een telefoon ‘van het werk’. U kent dat soort vergiftigde geschenken wel: je staat er in de kroeg een beetje blits mee te zwaaien, maar eigenlijk steek je je ontblote onderbeen in de lucht en wapper je met je enkelband. Geen excuus meer om onbereikbaar te zijn, geen excuus meer om niet snel te reageren. Vloeibaar is informatie een hoogwaardige grondstof, maar ze stolt vrijwel meteen en dan hak je er hooguit nog een vierkant wiel uit.
En dan nu het slechte nieuws: ‘het werk’ is van telefoonleverancier veranderd. En (dus) van besturingssysteem. En het ouwe en het nieuwe systeem, zo verduidelijkte de slimme mens die mijn transplantatie begeleidde, kunnen niet goed met elkaar praten. En dus gaan je opgeslagen conversaties verloren. Waarna hij nog iets murmelde van ergens een duister programmaatje dat hij heel misschien zou kunnen opduikelen om daar heel eventueel iets aan te doen, maar ondertussen was ik al bloedeloos neergezegen in een coma waaruit ik nog altijd niet ben ontwaakt.
Mijn opgeslagen conversaties. Nee, meneertje, dat zijn niet zomaar “opgeslagen conversaties”. Dat zijn échte gesprekken, van soms jaren ver, met hun eigen ritme, hun eigen timing, hun eigen register, hun eigen kwinkslagen, hun eigen hartslag. De woorden nu eens driftig getokkeld, dan weer aarzelend getikt, maar stuk voor stuk essentiële onderdelen van de tijdcapsule die we zijn. Soms lezen we ze terug, die gesprekken, tussen glimlach en vertedering, zwelgend in weemoed, glunderend van genot. En telkens weer proeven we de woorden als weleer, zoals de kok die gloeiend z’n meestergerecht bereidt, zoals de minnaar die glorieus z’n geliefde toefluistert.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Het is logisch dat wie een verkeersovertreding begaat, zich mag verwachten aan een boete. Hoe hoog die zal zijn hangt af van de aard ervan. Dit kan je tegenwoordig heel gemakkelijk zelf berekenen met een boetecalculator.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: