Skip to content
Tags

Toeval

November 16, 2015

Terwijl ik dit schrijf, raast oorverdovend het geweld van een slijpschijf en een klopboor door het huis. De schoorsteen is deels ingestort – bedánkt, kauwen – en herstel drong zich op.
Het lawaai voert me terug naar vorige week, toen ik enkele dagen in Parijs was. De eenvoudige jongen in mij, gesteld op de stilte in z’n straatje en de zachte zoem in de provinciestad, raakte maar niet onder de aanhoudende grootstadsherrie uit: een ononderbroken, helse stortvloed van menselijk en mechanisch en elektronisch lawaai, een constant bombardement van de oren. Soundtrack van gejakker, dag en nacht, waar je ook liep of zat.
Op een terrasje aan de Place de la République, bijvoorbeeld. Vrijdagavond, tegen middernacht aan, een graadje of vijftien. November in korte mouwen. Glaasje wijn, jasje over de rugleuning gedrapeerd, sigaretje erbij, mensjes kijken. Mooie mensjes. Stijlvol nonchalant, het certain je-ne-sais-quoi tot flaneerkunst verheven, in superieure schijnbescheidenheid. Schetsjes van la jeunesse dorée. Ik zat er en keek het aan, de rimpels der jaren vermomd in een glimlach.
Ja, daar zat ik. Daar en toen. Toen, niet een weekje later. Daar, niet op de Place de la Nation.
We zijn toeval.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Gelukkig was jouw tijd nog niet gekomen !

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: