Skip to content

Trein

December 11, 2015

Vroeger hield ik van de trein.

Jazeker, ik zag er de romantiek van in, van die schier eindeloze sliert doorrookte wagons die me des ochtends ijskoud opwachtte, teneinde mij naar een universiteitsstad te brengen, alwaar ik algauw een vrijstelling voor biljarten verwierf. Jazeker, ik zag er de romantiek van in, van die geduldig wachtende goeierd die ons – desnoods bij het krieken van de dag – na een steevast steengoed concert of al te feestelijk gedrag ergens te lande alsnog veilig huiswaarts dirigeerde. Jazeker, ik zag er de romantiek van in, van die somtijds vreemdsoortige varianten waarin wij ons een weg door Europa baanden, nu eens halt houdend in Belgrado teneinde ons in de gelegenheid te stellen aldaar in de stationshal een wellicht paprikasalamibroodje te eten, dan weer stoppend in Venetië, zodat wij ons met eigen ogen konden overtuigen van het feit dat er op het San Marcoplein inderdaad heel veel duiven waren.

Ja, van die treinen hield ik.

Van de treinen van vandaag kan ik niet meer houden. En het ligt niet aan mij. Het ligt aan het leven. Het leven met het werk en de uren en de tijden. En de tijden, die zijn niet vrolijk. En al zeker niet voor wie met de trein moet. (Want zo zeg je dat: ik moet met de trein. Niet: ik mag. Mag, dat is van vroeger.) Wie herinnert zich nog goed nieuws over treinen? Ongevallen, doden, drama’s, discussies, vertragingen, besparingen, afschaffingen, stakingen. Ik huiver voor het verhaal van dat eenzame oude vrouwtje dat één keer per maand in dat klein stationnetje ’s morgens in de vroegte op de trein stapt; ze sleept een iets te grote tas met zich mee en gaat puffend zitten, waarna ze een vers gesteven zakdoek uit haar jaszak haalt en het zweet op haar bovenlip dept. Zo. Ze gaat weer eens naar haar zuster. Tevreden kijkt ze uit het raam. Weiland, een stuk of wat koeien, en verderop het kerkje. Dan klinkt schril gefluit, gesis, een doffe klap. En langzaam zet de trein zich in beweging. Het vrouwtje staart de koeien na, de koeien en het kerkje. En almaar sneller wordt het landschap film.

Ik zou zo graag weer van treinen houden.

 

(Gepubliceerd in Het Laatste Nieuws in 2011.)

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: