Skip to content

Column 608

January 16, 2016

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik heb mij in mensen vergist.

Geheel toevallig bevond ik mij afgelopen dinsdag met de chef Politiek van deze krant aan de koffieautomaat op de redactie – oké, ik was op hem af gestormd toen ik hem er zag staan. Hij had in het editoriaal van die dag enkele inzichten geformuleerd omtrent het overlijden van de befaamde Engelse zanger David Bowie, waarover ik met hem van gedachten wou wisselen – en zo’n gelegenheid krijg je niet vaak, want cheffen Politiek zijn niet alleen aldoor danig druk in de weer, doch tevens steevast verzonken in hoogintellectuele hersengymnastiek waarvan ik het eerste hupje niet begrijp. Maar nu stond hij daar, redelijk weerloos wachtend op een bekertje lauwgrauw, dus ik zag mijn kans schoon.

Strategisch stelde ik mij op tussen de chef Politiek en de glazen deur waar hij even later beslist door moest, gesteld dat hij in de buurt van zijn denkfauteuil ter redactie wou zien te geraken. Reeds schraapte ik m’n keel en oefende ik mijn quasi intelligente blik, teneinde bij het hakkelen mijner schroomvolle vraag geen al te idiote indruk te maken, toen plots de glazen deur achter mij open zwierde en de chef Sport van deze krant fluks zijn intrede maakte, duidelijk belust op een bekertje.

Ik duizelde. Kon het waar zijn? Droomde ik niet?

U moet rekenen: cheffen Politiek zijn drukbezette wezens, maar vergeleken met cheffen Sport zijn het lijntrekkers, lanterfanters, geitenbreiers. In vaktermen: in hun ideale redactie-elftal zetten cheffen Sport een chef Politiek hooguit op de bank, naast Stachanov. Bovendien was de chef Sport in volle voorbereiding op de uitreiking van de Gouden Schoen, een dag later, en die uitreiking is qua redactionele drukte vergelijkbaar met de federale verkiezingen – maar uiteraard veel belangrijker. Niet dat zulks een chef Sport in verlegenheid brengt: cheffen Sport zijn ook qua intellectuele vermogens ruimschoots superieur aan cheffen Politiek. Het ingewikkelde eenvoudig laten lijken – de hoofdopdracht ener chef Politiek – is kinderspel, het eenvoudige ingewikkeld laten lijken – de kerntaak ener chef Sport – vergt zoveel meer hersen-pk’s. De zesde staatshervorming is een lachertje, vergeleken met de veldbezettingen van Besnik Hasi.

Doch nee, ik droomde niet: hier stond ik wel degelijk, ik, columnistje van het zaterdagse knoopsgat, aan de koffieautomaat, bij deze twee giganten der redactie. Wat een buitenkans!

Zo onopvallend mogelijk depte ik het angstzweet van mijn almaar bleker wordend gelaat, waarna ik in de krochten mijner schoenen alle restjes moed bijeenschraapte en mij tot de chef Politiek richtte met de belachelijk boude vraag of hij wel degelijk goed had begrepen hoe belangrijk David Bowie is geweest, en dat de aandacht voor ’s mans verscheiden dus helemaal niet buitenproportioneel was geweest. Vervolgens werd ik helemaal waanzinnig en keek ik ook de chef Sport vragend aan.

Plots besefte ik de onnozele stoutmoedigheid mijner optreden. Als een lauwe dweil viel de doodsangst me in de nek. Nu zal het gebeuren, dacht ik, nu gaan deze twee reuzen mij schier achteloos doodknijpen, als was ik slechts een nietige dwergmot die op de helderheid hunner grootsheid was afgekomen. Daarna zullen ze rustig onderling een briljant gesprek voeren – dat ik helaas niet meer zal kunnen volgen, aangezien ik dood zal zijn. In gedachten nam ik afscheid van m’n geliefden.

Een overbodige voorzorgsmaatregel, zo bleek tot mijn verbijstering. Met ontwapenende vriendelijkheid stonden de cheffen Politiek en Sport mij te woord – ze lieten mij zelfs zonder het uit te proesten m’n bouwvallig theorietje ontwikkelen dat David Bowie verschrikkelijk belangrijk is geweest omdat hij net – al dan niet met opzet – doordrong tot de kern van het seksueel wezen dat wij allen in meerdere of mindere mate zijn, en vertrouwden mij finaal zowaar geheel off the record toe dat ze beiden grote Johnny Cash-fans zijn en dat diens dood hun danig had ontroerd.

Toen was het koffietje van de chef Politiek klaar – nee, ’t is geen topkoffieautomaat op de redactie – en gingen we ieder ons weegs. De cheffen Politiek en Sport met vastberaden tred, ik op een wolkje.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: