Skip to content

Column 610

January 30, 2016

VRAAG VAN DE WEEK

Wanneer zijn de Belgen Belgen?
Eén: als de Rode Duivels winnen. Twee: als er, zoals dit weekend, op een fiets door zand en modder dient geploeterd. Drie: als er geglitterd wordt op het Eurovisiesongfestival. En, voortaan, vier: als de haarboswuivende Donald Trump over Brussel zegt dat het “een hellegat” is.
Amper was Trumps voor binnenlands gebruik bedoelde sneer aan zijn brutale bek ontsnapt, of daar klommen reeds redelijk massaal verontwaardigde autoch- en allochtonen in de digitale pen, teneinde hun liefde voor de hoofdstad van dit land te betuigen – het regende idyllische fotootjes op de sociale media.
Pathetisch. Vaderlandsliefde betuig je niet als een onverlaat iets uitkraamt, of als een mannetje in korte broek iets doet. Vaderslandsliefde betuig je spontaan. En consequent. Door bijvoorbeeld altijd netjes je belastingen te betalen en niets in het zwart te doen – dat geld is nodig voor de Brusselse tunnels.

 
BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik heb nooit met Barbiepoppen gespeeld.
Dat is voor u wellicht even schrikken, doch het is de waarheid – als trouwe lezer weet u dat ik in deze bescheiden prachtcolumn nooit lieg, maar hooguit de waarheid wat leniger maak en al eens een fleuriger jurkje aanmeet.
Dat ik nooit met Barbiepoppen heb gespeeld, kwam hoofdzakelijk doordat er geen Barbiepoppen in huis waren. Waren wel in huis: kartonnen dozen. En dus speelde je daarmee. De beste dozen waren schoenendozen. Daarvan kon je fraaie huizen maken: je zette ze op hun zijde en tekende op de aldus gevel geworden onderkant ramen en deuren die je voor driekwart omzichtig opensneed, zodat ze een tijdlang netjes open en dicht konden. O, wat waren we Vlaamse bouwmeesters in ‘t diepst van onze gedachten!
Dat er geen Barbiepoppen in huis waren, kwam dan weer doordat vader en moeder niet moesten weten van die dure rommel, die nefast was voor je fantasie aangezien je niks meer zélf moest verzinnen doch enkel andermans verzinsels kopen, kopen, kopen. Dáárom, dus. Níét omdat zo’n onrealistische pop blijvende psychische schade dreigde te veroorzaken bij m’n zus omdat ze geen taille van twaalf centimeter had, en een verwerpelijk beeld van de ideale vrouw zou creëren bij m’n broertje en mij omdat wij misschien zouden denken dat de ideale vrouw geen vulva heeft.
Blijkbaar zijn kinderen tegenwoordig wel vatbaar voor dergelijke waanideeën, en dus dienen we de nieuwe Barbiepoppen toe te juichen (en niet de marketingafdeling van Mattel). Vooruit dan maar: jochei. Al is dit, in het grote genderdebat, ook een gemiste kans: waar blijft die Barbie met oplosbare borstjes en opschroefbare penis?

 

JURKJE VAN DE WEEK

Met aan doodsverachting grenzende heldenmoed heb ik het vorige zaterdagmiddag voor haar bemachtigd in een tjokvol, teringherrie brakend filiaal van een modeketen: een feestelijk jurkje, iets tussen beige en zachtroze, denk ik, met daarop een poezensnoet met gesloten oogjes, en een vrolijk strikje. Plus poezenschoentjes, natuurlijk.
Slechts uiterst zelden waag ik me zo diep in de krochten der koopwoede, en schier helemaal nooit tot in de afdeling Feestelijke Jurkjes voor Mensjes van 98 Centimeter. Doch zij verdient het. Maandenlang is ze heel flink geweest, en zorgzaam en lief. Streng soms, ook, als het moest. Bijvoorbeeld als opa zich vergiste. Dan zei ze met ernstige blik: “Is geen kindje, in mama’s buik, opa. Is boertje.”
Boertje zit niet meer in mama’s buik. Boertje heeft zich in de nacht van donderdag op vrijdag – vijf dagen later dan voorzien, de dikke luiaard – onweerstaanbaar een weg naar buiten gebaand. Zijn hoofd is een struisvogelei en zijn gezicht is roder dan de neus van uw zatste nonkel, maar dat komt wel goed. Álles komt goed: hij heeft een beer van een papa, een tijgerin van een mama, en een zusje dat voor hem danst in haar prinsessenkleed – en vervolgens, door die ene pirouette te veel, op dronken beentjes prachtig onderuitgaat. Ontroerd kijkt opa toe

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Proficiat met de geboorte van boertje 🙂
    En met je alweer fantastische bescheiden pracht column. nederig buig ik het hoofd en besef, ik schrijf graag, maar hier tip ik niet aan.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: