Skip to content

Column 618

March 26, 2016

VERHAAL VAN DE WEEK

BAM! Het hele huis davert, het lege koffiekopje op de tafel rinkelt in het schoteltje, hoog en helder. Ik schrik me wezenloos.

Meteen erna besef ik hoe raar dat is. De BAM! is niet de eerste van de dag en dit is niet de eerste dag dat er een eind verderop in de straat van ’s morgens vroeg keihard wordt gesloopt – een oud pakhuis moet wijken voor ‘wooneenheden’ en zo’n verandering voor vooruitgang is genadeloos.

Het is wel de eerste BAM! die ik onderga nadat ik op Twitter het nieuws over Brussel en Zaventem heb gezien. M’n groot verstand fluistert ‘rustig maar’, m’n reptielenbrein overschreeuwt het gefluister. De BAM! in m’n straat slingert me in één klap ruim honderd kilometer ver, tot in Brussel. Of slingert Brussel in één klap tot hier, een werkmanswoonstenwijk in een proper provinciestadje. De ontploffingen daar en de BAM! hier worden heel even één. Eén gevoel, één reflex, één huivering. En dat dat niet kan, tja – met een reptielenbrein onderhandel je niet.

Dan plots, als een emmer ijswater in m’n nek, kletst het besef neer: waar precies in Brussel moest ze vanmorgen alweer zijn? En moest ze niet een eind met de metro? En welke metro?

Bloedruis in m’n oren.

Na drie héél lange minuten krijg ik antwoord op m’n sms’je: ‘Zit nog op trein. Hopelijk geen aanslag in station Brussel-Noord.’ Dan blijft het stil.

Ik doe dingen: nieuws vreten, koffie drinken, sigaretten roken, nadenken, niet nadenken, níét. Drie kwartier later een berichtje: ‘Veilig gearriveerd.’ Nu moet jij even gaan zitten, zeggen m’n benen. Ik gehoorzaam.

Dertien doden, meldt men.

Ach. Ik haal de schouders op. Een tussenstandje, meer is dit niet. Zo gaat dat nu eenmaal, waar gruwel toeslaat: turven is niet de eerste zorg en de waarheid heeft steevast vertraging – de waanzin gooit voortdurend betonblokken op de sporen.

Een zichtbaar ontdane premier komt ons op tv vertellen wat we al uren weten: “We vreesden een terreuraanslag en dat is gebeurd”, zegt hij, klaarblijkelijk vermoeid en enigszins voorspelbaar. Maar net dat is wat eerste ministers op zulke momenten horen te zijn: enigszins voorspelbaar. Eerste ministers dienen zich dan zichtbaar te maken en daarbij grondige kennis van zaken en diep vermogen tot empathie te etaleren. Het is geen theater, het hoort bij de functie. Van die grondige kennis van zaken mogen zij vanzelfsprekend evenwel amper blijk geven, dat diep vermogen tot empathie moeten zij natuurlijk binnen de perken houden. Het volk vergeeft geen leider die staatsgeheimen verklapt of een murw huilebalkje blijkt. Het volk vergeeft wel een leider die mens durft te zijn. Charles Michel durft.

Zesentwintig doden, meldt men.

Dat ze niet weet hoe ze thuis moet geraken, sms’t ze. Dat ik je desnoods kom halen, antwoord ik, in gedachten reeds gehuld in maliënkolder het snuivende strijdros bestijgend. Waar de wereld van de man faalt, brengt de wereld van het kind soelaas.

Ach, de wereld van de man. Ik denk terug aan wat ik schreef in januari van vorig jaar, vlak na de raid op Charlie Hebdo. Ik denk terug aan wat ik schreef na de aanslagen in Parijs, in november van vorig jaar. Ik herlees. En zucht. Gepriegel in de marge. Je schrijft om te bezweren, als het kwaad al is geschied.

Een sms. ‘Met jou alles goed? Aan het werk in Brussel?’, vraagt m’n dochter zo cool mogelijk. Want dat is wat terreur met je doet: dat je plots gaat denken dat Brussel, als een boosaardige blubber, helemaal tot in Kobbegem is geraakt, vijftien kilometer verder. Ik stel haar gerust: vader zit veilig in z’n werkmanswoonst en doet dingen.

Dan, als een stortvloed, het voorspelbare vervolg: verdachte pakketjes, perimeters, evacuaties, valse alarmen, maatregelen die onzinnig lijken, politieke recuperatie in binnen- en buitenland, talloze blijken van medeleven, van solidariteit – zo viert Twitter z’n tiende verjaardag, bitterzoet. En, al even voorspelbaar, de opeising.

Vierendertig doden, meldt men.

Dat ze met iemand een eindje mee kan rijden, sms’t ze.

Ik glimlach vandaag voor het eerst en zet me aan het schrijven van deze column. Uren later zie ik haar terug: BAM!

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: