Skip to content

Column 619

April 2, 2016

MISVERSTAND VAN DE WEEK

Ze waren gekomen om vrede te brengen. Vrede, en hun voor België bloedend hart op een zilveren schaaltje. Stom, natuurlijk, dat alle andere mensen op het Brusselse Beursplein door een spijtig misverstand dachten dat ze gekomen waren om de boel te verzieken. Ach, het had zo mooi kunnen zijn, meneer.

En er waren nog wel meer misverstanden, zondag. Dat was geen kopstoot, maar een ongelukkig getimed hevig jaknikken. Dat was geen vuistslag in het gezicht, maar een ongelukkig getimede imitatie van Superman die vliegt. Dat was geen raid op een winkeltje, maar een ongelukkig getimede aanval van schoonmaakwoede. Dat was geen Hitlergroet, maar een ongelukkig getimed laten zien hoe hoog het gras in de tuin staat – ’t is lente, hé. Ach, de pers is te kwader trouw, meneer.

Noem mij een hautaine zak, maar ik heb het niet zo op hooligans begrepen. Sorry, brave borsten.

Dat komt mede doordat ze vele jaren geleden mijn voetbalplezier hebben vergald. Lange tijd had ik mij in m’n vrije tijd met grote regelmaat naar een stadion begeven, teneinde een wedstrijd te aanschouwen en na afloop bij enkele glazen bier aan de tactisch minderbegaafden haarfijn en vol mededogen uit te leggen waarom het een rommeltje dan wel een hoogmis was geweest. Op een dag was dat gedaan.

Op die dag werd ik des avonds bij het betreden van het stadion opgewacht door een bataljon tot de tanden gewapende grimmige wetsdienaars, van wie sommigen hun hapklare hond hadden meegebracht. Terwijl ik er zo ingetogen mogelijk langs wandelde, overvielen mij een grote kilte en een diepe droefheid en kreeg ik de smaak van aceton in de mond. Nee, dacht ik, dit hoeft niet meer voor mij, dit is niet de prijs die ik wil betalen voor enkele uurtjes onschuldig vermaak, hier stopt het.

Het voetbal heeft mij niet gemist. En ik het voetbal niet. Jarenlang heb ik het om den brode netjes in de krant gepleurd, een enkele keer raak ik nog in een stadion verzeild – niet zozeer voor de kwieten op het veld, maar veeleer voor de kwieten naast me, die mijn vrienden zijn. Soms zijn wij het tijdens de wedstrijd roerend oneens, maar steevast blijkt dat enkele glazen bier later een spijtig misverstand.

 

AFSCHEID VAN DE WEEK

Dat van Ronnie Corbett, de donderdag overleden Britse comedian. Hij is in relatief goede gezondheid 1,55 meter en 85 jaar geworden. Velen onder u zullen zich nu wellicht afvragen ‘Ronnie wíé?’ en dat is te begrijpen doch ook enigszins te betreuren.

Het mooiste geschenk dat ik als jongeman ooit heb gekregen, was – met uitzondering van pril broekloos vertier – de kabeltelevisie. Tot die tijd was televisie, zoals de wat oudere trouwe lezers van deze Bescheiden Prachtcolumn zich instemmend knikkend zullen herinneren, iets wat je via een moeizaam te manipuleren antenne in huis haalde. Dat betekende enerzijds dat het aantal zenders in ons West-Vlaams provinciestadje beperkt bleef tot pakweg Brussel Vlaams, Brussel Frans, Holland 1, Holland 2, Rijsel 1 en Rijsel 2, en anderzijds dat je iedere dag opnieuw moest hopen dat er niet te veel regen of mist was, want anders kon je wel fluiten naar Holland 1, Holland 2, Rijsel 1 en Rijsel 2 – o, wat hebben we toen veel gefloten. Treurmarsjes.

Aan dat miserabel tijdverdrijf kwam dus een inwendig luid toegejuicht einde toen de kabeltelevisie haar intrede maakte. Niet alleen omdat regen en mist niet langer spelbrekers waren, maar ook en vooral omdat wij in ons West-Vlaams provinciestadje er na verloop van tijd in één klap vier Engelse tv-zenders bij kregen – hurrah and all that. Ons venster op de wereld waaide helemaal open, en die wereld stroomde de huiskamer in: beelden uit Canada, Australië, India, Botswana en Papoea-Nieuw Guinea; beelden van rugby, cricket, worstelen, boomstronkgooien en vogelpik; beelden van malle mannen en vrouwen die je aan het lachen brachten met hun bijtende satire, genadeloze zelfspot, verbale gymnastiek en algehele utter silliness.

Ronnie Corbett was zo’n malle man, en ik dank hem daarvoor. Hij is mede verantwoordelijk voor mijn bevrijding uit de beklemmende Vlaamse bravigheid en voor het inzicht dat er weinig ernstiger, moeilijker en belangrijker is dan volstrekt onnozel doen.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: