Skip to content

Column 627

May 28, 2016

GETUIGENIS VAN DE WEEK

“Een brave mens, meneer. Echt waar. Een doodbrave mens. Hij zou nog geen vlieg kwaad doen – integendeel: altijd vriendelijk, altijd een goeiendag, altijd klaar om te helpen. Verleden week nog, met de wijkfeesten hier: van ’s morgens vroeg stond hij klaar. Niets was hem te veel. De hele zaterdag helpen opbouwen, ’s avonds staan tappen, tot in de late uurtjes, en ’s anderendaags was hij de eerste om op te kuisen – ik zweer het u, meneer. We zeiden het nog tegen elkaar: ‘Zo’n goeie gast, we mogen onze handjes kussen.’

En een echte familieman ook, hé. Zijn vrouwtje en zijn kindjes, hij ziet ze doodgraag. Hij doet er alles voor. Zit niet op café, gelijk sommige andere venten hier, tussen ons gezegd en gezwegen. Gaat niet naar het voetbal of naar de koers of wat is ’t allemaal. Nee, als hij niet werkt – en pas op: hij werkt véél en hárd –, is hij thuis. Voilà. Dan speelt hij met de kindjes in de hof, of helpt hij ’t vrouwtje in huis. Of is hij bezig. Schilderen, timmeren, metselen, in de hof werken: hij kan het allemaal, gelukkig – een huis vraagt onderhoud, hé, meneer.

En nooit klagen. Nooit een vies gezicht. Altijd content, altijd welgezind. Soms horen we hem fluiten terwijl hij bezig is. Of zingen, dat doet hij ook. En pas op: hij zingt schoon, hé. We zeggen het af en toe al lachend: ‘Als hij zijn werk zou verliezen, hij zou kunnen optreden op de tv, in een zangprogramma.’ Zaterdagavond, op de wijkfeesten, vroegen we het hem nog: ‘Allez, zing eens een liedje voor ons.’ Maar hij wilde niet. Niet uit koppigheid of zo, nee, gewoon: hij is bescheiden, véél te bescheiden. Hij heeft liever dat een ander applaus krijgt. ‘Mijn plaats is hier, achter de tap’, zei hij, ‘ik zou niet willen dat jullie dorst lijden.’ En hij lachte eens, en wij natuurlijk ook, ha ja, ’t is aanstekelijk, zijn lach, je wordt er vanzelf blij van.

En een echte dierenvriend ook, hé. Goh! Je zou hem moeten zien, meneer, met de katten en de honden hier in de wijk. Die voelen dat, hé, dat hij niets kwaads van zin is, dat hij hun vriend is. Altijd een woordje, of een keer strelen, of eens een stok smijten. En dan zie je hem glunderen. Of als er eens een vogeltje uit een nest is gevallen: dan is hij er rap bij, hoor, om dat beestje voorzichtig op te pakken en weer in het nestje te zetten voordat er een kat bij kan.

Ik zeg het u, meneer: ’t is een goeie gast, echt een goeie vent. Zijn vrouwtje en zijn kindjes hebben het getroffen. En wij hier in de wijk natuurlijk ook. Hij is vriendelijk, hij is sociaal, hij is bescheiden, en vooral: eerlijk, betrouwbaar. Ik geef hem zonder denken de sleutel van mijn huis, meneer. Echt waar. Én mijn portemonnee, ja. Jaja.

Vaneigens zijn we verschoten, meneer, van wat hij daar in Brussel heeft gedaan, met die commissaris. Vaneigens. Hij is zo niet – ’k heb het u juist verteld, hoe hij is. Er moet iets gebeurd zijn, hé. In zijn hoofd. Ze hebben zijn kop zot gemaakt. Met al hun onnozele praat! Luister, meneer, ’k ga ’t u zeggen gelijk het is: wat daar in Brussel gebeurd is, hé, dat is de schuld van de N-VA! Nog een goeiendag!”

Ja, zo zijn ze nu eenmaal, de buren. Steevast. Nooit hebben ze ook maar iets vermoed. Altijd zijn ze compleet verrast. Iedereen woont naast de fijnste mensen ter wereld. Nooit hoor je zo’n buurman zeggen: ‘Tja, wat wil je? ’t Is uitschot, hé. Slaat er altijd meteen op los. Vraag dat maar eens aan z’n vrouw, de sloor. En z’n kinderen, die vallen verdacht vaak van de trap.’

Dat heeft mijns inziens met drie dingen te maken. Eén: klootzakken zijn vaak meesters in het verbergen hunner klootzakkerij. Twee: je kijkt wel uit met wat je zegt, want ’s anderendaags loop je de klootzak in kwestie misschien tegen het lijf en dan ben je nog lang niet jarig. En drie: je zou wel gek zijn om toe te geven dat de klootzak een klootzak is, want dat betekent dat je zelf in een klootzakkenbuurt woont en die schande wil je jezelf natuurlijk besparen.

Het was gisteren de Europese Dag van de Buren, volgens de website “op de eerste plaats een denkwijze, een andere manier om zijn woonplaats te beleven.” Ik heb ’m gepast gevierd door me in m’n huis op te sluiten en dit stukje te schrijven.

Ach, misschien ben ík wel de lokale klootzak.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: