Skip to content

Column 631

June 25, 2016

BEKENTENIS VAN DE WEEK

Ik kan het niet.

We horen te juichen, maar ik kan het niet. Dat komt enerzijds doordat ik van nature niet zo’n juicher ben, anderzijds doordat er mijns inziens niet zoveel te juichen valt. Kinderlijk roemloos ten onder in de enige échte test tegen elf mannen, een gevleide score tegen elf olijke volksdansers, met veel geluk ontsnapt tegen tien bootroeiers en een verwaande kwast. En nu wacht een clash met elf Magyaren, het elitekorps van een ruitervolk dat al sinds de Middeleeuwen gevreesd wordt voor z’n dodelijk efficiënte raids. Linke boel.

Geloof me vrij: Hongarije? Onbetrouwbaar. Ik ben er weleens geweest – een land, bijeengehouden met prikkeldraad en achterdocht. Bij aankomst werd ons een ‘gastheer’ opgedrongen, die bepaalde waar we zouden slapen en hoe we erheen moesten. Op restaurant siste de ober die we voor z’n bediening extra wilden belonen schuw dat we de fooi onder een bord moesten verstoppen. Bij vertrek probeerde ik van m’n buiten Hongarije waardeloze, niet omwisselbare forinten af te geraken, maar niemand op de trein durfde die te aanvaarden. Ik heb toen, in arren moede, het raam opengeschoven en het geld naar buiten gegooid. Stuivers, een fortuintje.

Plus: ze praten zo raar, in Hongarije. Geen woord snap je ervan. Noemen ze je hun vriend of noemen ze je moeder een hoer?

Wel mooie vrouwen. Sierlijk en rank, gazelles van de poesta, in hun hoge jukbeenderen Aziatische noblesse, in hun glanzende ogen, onweerstaanbaar, Slavische weemoed.

 

VASTSTELLING VAN DE WEEK

De Britse buik heeft gesproken.

Dat is immers wat we doen, als we naar de stembus trekken: buikspreken. Het hoofd blijft thuis. Het heeft – jawel – hoofdpijn. Suf gekoekeloerd op programma’s, cijfers, beloften, onheilstijdingen. Tureluurs ligt het op de bank, onder een nat washandje. ‘Dat ik het niet meer weet’, zucht het. ‘Ik ben al weg!’, roept de buik vanuit de gang, een jasje aanschietend. ‘Trust me, I know what I’m doing!’ Welnu, we zullen het geweten hebben. Linke boel.

Geloof me vrij: Groot-Brittannië? Onbetrouwbaar. Ik ben er weleens geweest – een natie, bijeengehouden met water en borstgeroffel. Aanstellerig of potsierlijk gedrag noemen ze ‘traditie’. Ze verzinnen sporten waar de rest van de wereld wegens ridicuul geen pap van lust, en kronen zichzelf dan glunderend kampioen. Glunderend eten ze smurrie, en op feestdagen – hoho! – smurrie met prut. Ze rulen in gedachten nog altijd de waves, en op het vasteland zijn ze bezetters, barbaren.

Plus: ze praten zo raar, in Groot-Brittannië. Geen woord snap je ervan. Door die stiff upperlip, natuurlijk. En de alcohol. Britten spreken ofwel met dichtgeknepen achterste, ofwel uit hun achterste.

Wel mooie vrouwen. Parels van de grootstad. In tinten, gelaatstrekken en bewegingen de glorieuze triomf van tot verfijndheid versmolten immigratie.

 

VRAAG VAN DE WEEK

Wat is me dat toch, in de stad van Artevelde?

Na jarenlang als Vlaanderens vaandeldrager der onbevlekte progressie voorop te hebben gemarcheerd, lijkt nu plots het deksel van de beerput gelicht en de drek tot op voorheen smetteloze overhemden gespat. Van Versnick tot Termont: dat wordt stevig poetsen – en krijg je die hardnekkige Optima-vlekken er wel ooit uit? Linke boel.

Geloof me vrij: Gent? Onbetrouwbaar. Ik ben er weleens geweest – een stad, bijeengehouden met franke muilen en dwarsliggerij. Tegen, om tegen te zijn. Dan zei ik tijdens een verblijf aldaar bijvoorbeeld welgemeend ‘Nee, bedankt, voor mij geen bier meer’, en hóp, meteen stond er tóch weer een pint voor mijn neus. Die slokte ik dan beleefdheidshalve naar binnen, teneinde vervolgens discreet weg te waggelen, maar dacht u dat ook maar één inboorling mij dan een waardig, bierloos afscheid gunde? Gemeen volk.

Plus: ze praten zo raar, in Gent. Geen woord snap je ervan. Hooguit denk je: ha, een Britse Hongaar.

Wel mooie vrouwen. Kan moeilijk anders: de meeste komen uit West-Vlaanderen.

Advertisements

From → Uncategorized

One Comment
  1. Het is nu maandag. De Hongaren mogen terug naar huis, de Britten vertrouwen hun eigen buik niet meer en de Gentenaren wringen zich in steeds grotere bochten. Spannende tijden voor de mens!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: