Skip to content

Column 637

October 1, 2016

OPROEP VAN DE WEEK

Zeer geachte lezer van deze bescheiden prachtcolumn, noteer alvast in uw agenda voor volgend jaar: voor mensen die willen vreemdgaan is september de meest geschikte maand.

Ja, dit is tevens een servicerubriek.

Het bericht stond, lichtjes sadistisch glimlachend, op de laatste dag van september in de redelijk befaamde krant ‘De Morgen’, en dus is het waar. Waarom september? Omdat we dan, zo blijkt uit een enquête van een in overspel gespecialiseerde datingsite, massaal onze kinderen naar school brengen en aldus de kans krijgen om ongestraft steelse, zwoele blikken te werpen naar heelder horden andere mama’s en papa’s.

Ha, mooi, die twee glunderende gezichtjes op de eerste schooldag: de ene heeft een nieuwe boekentas, de andere een nieuw condoom.

 

VRAAG VAN DE WEEK

Had u dat ook, gisteren rond de middag, dat onbestemde, droevige gevoel?

Ik probeerde het met iets herkenbaars te vergelijken, en kwam niet verder dan het gevoel waarmee je afscheid neemt van de auto waarmee je een paar honderdduizend kilometer hebt afgemaald.

Daar ga je dan, richting garage, alwaar je hem zo meteen zult achterlaten. Het laatste ritje. De najaarszon valt laag en gul door de voorruit naar binnen, je klapt het zonneklepje neer – het hangt een beetje scheef, moe natuurlijk, na die vele jaren trouwe dienst, de schat. Sleutel om, de motor kucht even. Ouderdomshoestje. Of heeft hij ook de krop in de keel? Dan: het vertrouwde geluid, tussen brommen en spinnen in. Jóúw geluid. Ja toch? Je schakelt. Hij hapert. Toe maar, denk je, toe maar, ouwe reus, je kunt het nog. De derde keer is het meteen raak. Je glimlacht. Het tedere voetenspel met gas- en koppelingspedaal. En zachtjes glijdt hij vooruit. Meteen in tweede, de toeren laag, nee, ik doe je geen pijn, vertrouw me nu maar. Zoals ik jou altijd heb vertrouwd.

Het is het beste ritje van je leven. Pauselijk, keizerlijk, schier stapvoets door je straat. Triomftocht der traagheid. Op het trottoir houden mensen de pas in, ze keren zich naar je toe, glimlachen, een enkeling steekt z’n duim op – of beeld je je dat in? En wat dan nog? Kijk mij eens, mensen, kijk mij, koene ruiter op z’n trouwe ros, krijger van vele oorlogen, nee, zo maken ze ze niet meer, mensen. En zachtjes aai je hem over z’n schoft – is dat een lichte rilling?

Het is niet ver. Geen vijf kilometer. Ruim tien glorieuze minuten. Tien glorieuze minuten waarin de jaren, de kilometers, de herinneringen voorbijflitsen. De reizen, de plekken, de mensen. De stoffige klimmetjes, de venijnige steegjes, de asfaltgeworden eindeloosheid. Je lief, je kroost, je maten. Het zingen, het zwijgen, het praten. Het dromen.

En dan is het zover. “Zet ’m daar maar”, wijst de garagist, iets te routineus, naar een achterafplekje op z’n erf. Omzichtig manoeuvreer je je maatje in het gaatje. Je stapt uit, sluit zorgvuldig af, veegt nog gauw een denkbeeldig stofje weg en werpt een laatste blik – dag, tot nooit meer. Slik.

Dát gevoel dus. Dat overviel mij gisteren rond de middag, toen de ruimtesonde Rosetta na ruim twaalf jaar trouwe dienst met een klapje voor altijd werd geparkeerd op de komeet 67P/Churyumov-Gerasimenko. Ze staat er niet alleen – een eind verderop rust sinds 2014 de kleine lander Philae –, maar dat is geen troost. Er zijn weinig feestjes op een schroothoop.

Laten we wel wezen: Rosetta heeft in die ruim twaalf jaar niet echt een prominente rol gespeeld in onze wellustige nachten – de meesten onder ons worden niet opgewonden van 1.200 kilogram aluminium honingraatpanelen. Wat ze wel heeft gedaan, is veel belangrijker: ons bijwijlen groter en grootser laten lijken dan we zijn, hier wurmend op de aarde. Onze blik verruimd, onze nieuwsgierigheid bevredigd, onze dromen gevoed. En nee, we zaten niet allemaal samen achter het stuur – er was niet eens een cockpit – maar we waren wel allemaal samen een beetje aan boord. En allemaal samen zijn we nu dus een beetje een stille dood gestorven.

Advertisements

From → Uncategorized

Leave a Comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: